Papa..

Mijn vader is bijna een jaar overleden. Hij had kanker en het was overal uitgezaaid. Hij overleed terwijl wij nog ruzie hadden. De nacht op zaterdag/zondag besloot ik dat ik hem de volgende dag zou bellen om te vragen of we wat kunnen afspreken. Ik kon die nacht niet slapen omdat ik alleen maar aan mijn vader kon denken en hoe het met hem zou gaan. Rond 04:00 uur keek ik even op mijn telefoon, toen had ik 13 gemiste oproepen en allemaal berichtjes van familie. Ik was te laat.. Hoe kon dit gebeuren? Hij was overleden, terwijl ik een paar uur daarvoor had besloten dat ik het wou goedmaken met hem.. En het was gewoon te laat.. Ik zit er elke dag nog steeds mee. Ik denk er elke minuut van de dag aan.

Een paar dagen later was de crematie. Het was echt een ramp.. Toen ik hem voor het eerst zag liggen in de kist draaide ik door, ik gilde dat ik dit niet aan kon en ik kreeg een paniekaanval. Daarna ging het wel weer en ben ik bij hem geweest samen met mijn vriendin en mijn nicht en mijn oma. Alleen ik mocht niet even alleen met hem zijn.. Ze zeiden dat daar geen tijd voor was en verzonnen allemaal smoesjes. Ik wou nog even met hem zijn, hem vertellen dat het me spijt, dat ik van hem houd en hem nooit zal vergeten. En nu kan dat niet meer.

Ik zou zo graag mijn vader nog 1 keer willen zien en nu kan dat niet meer..
Ik was te laat..