over & uit ~ trauma dood & doodgaan [en DAN?]!

over en uit

~*~

voor
de goede orde =
"WEGGAAN":
'over & uit'

'Als een auto
die lang in de regen gestaan heeft
optrekt en wegrijdt, blijft waar hij stond achter
een plek die zich van de rest van de straat
onderscheidt, even nog, tot ook hij nat is
en niet afzonderlijk meer bestaat.

Dat is wat blijft als je weggaat.'

aka:
'de dood is een natuurlijk
gebeuren'
[maar niet altijd?]

~*~

als ik
zo vrij mag zijn
uit een brief te citeren:
iemand schreef [het was een vrouw],
dat ze van mening verschilde
met haar man!

volgens hem
geen gelovig christen,
was het bij de dood over en uit,
maar zij zag dat als gelovige
toch anders?

zij verwachtte
een leven na dit leven:
de uitdrukking 'over & uit'
wordt hier [alweer?] als opschrift gebruikt ~
daaruit laat zich afleiden wie van de twee
ik bijval ...

-

inderdaad:
doodgaan is 'over en uit'!
de levensgeest is geweken
ze keert terug naar waar ze vandaan
gekomen is ...

waarvandaan?

daar
hebben het al vaker over gehad
en daar zullen we het ook nog wel
vaker over
hebben?!

eerst
dat
'over en
uit'

-

het is
een harde waarheid
waar het moeilijk mee valt te leven
voor mensen die christelijk zijn
opgevoed?

want
het christendom
heeft ons met zijn geloof
in een leven na dit leven
op het verkeerde been
gezet

het
verkondigt
een hemel,
waar mydimensen
[de 'gelovigen', dat wel?]
naar toegaan,
een 'hiernamaals',
een opstanding
uit de doden

ik weet het,
dat is wel niet allemaal hetzelfde:
preciselingen hebben groot gelijk
als ze dat zeggen

niettemin:
welke mydivoorstelling
je ook kiest: 'er komt nog wat',
al kan de vorm waarin nogal
verschillen?

voor
wie geloof
is het met de dood
niet 'over &
uit'

~!@!~

sedert
dit geloof
vaste voet heeft gekregen
in de christelijke 'heidense' wereld 'van betekenis',
kunnen we de dood,
met alles wat er aan verdriet en ontregeling aan vastzit,
niet meer accepteren als een 'natuurlijk'
verschijnsel?

met
'natuurlijk'
bedoel ik natuurlijk niet,
dat we dood en doodgaan 'gewoon' moeten vinden,
maar als ik het zo paradoxaal mag formuleren,
dat de verbijstering en onthutsing over dood en doodgaan
tot de even onontkoombare als gewone dingen
van het leven
behoren!

alle
mensen VOOR ons hebben dit meegemaakt
je opa oma vader moeder en miljoenen en miljarden 'mydi'mensen
zijn doodgegaan: er is geen uitzondering ~
ook Yehosjoea ging dood net als
Jansje & Pietje & Jan Klaassen
& Katrijn

niettemin
roept doodgaan
ook al weten alle mensen dat ze zullen sterven
en dat alle mensen VOOR ons ook gestorven zijn,
verdriet op tot op de mydidag van vandaag
aan toe

en dan
zwijg ik nog
van de dood die ONTIJDIG komt:
en jonge mensen meesleurt [let op de verbeeldende taal!],
helemaal vreselijk, of op zulk een gruwelijke wijze mensenlevens
beeindigt, dat je je ogen moet
afwenden ...

~!@!~

DAAR
gaat niets van af
van DIE kant van de
'zaak'

maar
als het alle mensen gelijkelijk treft:
arm & rijk, ziek & gezond, zelfs jong & oud, dan noem ik dat
[en velen deden dit al voor ons net als Karl Barth] een natuurlijk gebeuren:
er is GEEN andere uitgang uit het leven, ook niet als wij zelf straks
aan de beurt zijn om het land der mydilevenden
te verlaten

het
zou goed zijn
dat mensen daar bij hun LEVEN eens wat MEER rekenden
zodat ze niet AL te verrast staan als het erop aankomt
en als het 'aan ons
komt'

~!@!~

de
onmacht om onze dood
niet, of maar moeilijk, als een natuurlijk einde te zien,
is bevreemdend

sommige
psychologen beweren
dat wij de dood ervaren als het toppunt van een narcistische krenking
als trauma van het
ego?

de dood
ondermijnt ons zelfbesef
we zijn 'mydi'mensen en we willen LEVEN [niet altijd?!] en soms willen we
EEUWIG leven:
en doodgaan ervaren we als een affront
een belediging die niet bij ons
past!

ons zelfbesef
is een soort besef van eeuwigheidswaarde
extra opgeladen door de christelijke traditie
die ons 'eeuwig leven' beloofde
en daar - o misverstand -
NIET een kwaliteit onder verstond
maar een eindeloze
DUUR

ALS
psychologen het
met deze voorstelling van zaken bij het rechte eind hebben
dan zou DAT een fraaie verklaring vormen voor de klassieke traditie
van de onsterfelijke ziel en de daaraan gekoppelde christelijke leer
van het 'hiernamaals'?!

maar
dat verklaren
laat ik maar weer even liggen
het gaat mij nu om
wat anders

~!@!~

we hoeven
geen tweede leven
het zit er niet alleen niet in
maar waarom moet dat
zo nodig?

WAAROM
hebben we aan EEN leven
niet genoeg?

Ik bedoel niet
dat we het eeuwige leven,
het 'vaderhuis', de 'hemelse zaligheid', het "veilig in Jezus' armen", of welke voorstellingen er verder ook maar de ronde doen,
moeten afschaffen ...

Ze vervullen
een hoogst belangrijke functie,
ik ontken DAT
allerminst!

ZOLANG
je ze tenminste
als voorstellingen blijft zien
die je helpen om met het sterven
in het reine te
komen?!

GROTE
wonden vragen om
GROTE
troost ...

Maar DAAR
moet het bij blijven:
van de verbeelding moet je GEEN 'geloofsartikelen'
maken:
de prijs die je DAARVOOR betaalt is een
hele mythologische bijgelovige santenkraam die eraan vastzit
'voor waar houden' ~
een mythische wereld die wel allang hebben
afgezworen.

myDi~
MENSEN
halen DIE wereld
ALLEEN MAAR van stal
als ze oog in oog met de dood
en met doodgaan komen
te staan

daarna
gaat het leven
'gewoon' weer verder
zonder dat
alles



0~~~~0