Over ondergrondse gangen & bovengrondse hoge muren

Zodra
de farizeeen
zich van 'n aantal sleutelposities hadden meester gemaakt,
begonnen ze 'n systematische vervolging v/d sadduceeen in te zetten
volgens de geschriften van Flavius Josefus
{Ant. XIII, 16, 1}!

Een nieuwe burgeroorlog leek onvermijdelijk.

Ontsteld,
geergerd &
geirriteerd stuurden de sadduceeen
na langdurig beraad een delegatie onder leiding van Aristobulus,
ook een zoon van koningin Salome Alexandra,
naar 't hof.

Door
deze mannen
werd haarfijn uiteengezet
welke belangrijke diensten de sadduceeen aan het hasmonese huis hadden bewezen,
hoe ze onder alle omstandigheden hun koninklijke gebieders gediend hadden met inzet
van al hun krachten en met volkomen toewijding en welke grote & kleine gevaren ze er
wel niet bij getrotseerd hadden
voor volk &
vaderland!

NU
hadden ze echter ervaren
welke prijs voor deze voorbeeldige trouw moest worden betaald:
vele van hun vrienden waren nu alreeds slachtoffers geworden van 't meedogenloze optreden
van hun vijanden. Moesten ze soms
allemaal afgeslacht
worden?

Als hun tegenstanders
nu eindelijk eens zouden willen ophouden met het zinloze bloedvergieten,
zouden de overlevenden van hun kant ook van wraakoefening afzien!

Ze waren bereid
om voor de treden van die koninklijke troon te sterven
als de koningin hun niet zou toestaan om 't land te verlaten.
Ze waren ervan overtuigd dat koning Aretas [van het overjordaanse Nabatea
& de rotsstad Petra {haSela haAdom}!] aan hen overigens gaarne asiel zou verlenen
[was Sjapo daar ook niet enige tijd naarheen ontvlucht & ondergedoken geweest
bijna honderd jaar later!]?

Dan was er nog
'n andere mogelijkheid: als de koningin nu
echt meende te moeten voortgaan met het bevoorrechten van de farizeeen,
dan zou ze de sadduceeen ook uit haar omgeving kunnen verwijderen & hen laten heengaan
om op te treden als commandanten in
de diverse vestingen.

Ze zouden dan aan land
en vorstenhuis nog goede diensten kunnen bewijzen & zo
ook tegelijkertijd in een soort van vrijwillige ballingschap aan 'n ieder kunnen tonen
dat hun trouw aan 't hasmonese koningshuis
door niets kon worden verbroken
volgens Flavius Josefus
{Ant. XIII, 16}.

Die verdedigingsrede
[typisch voor Flavius Josefus
die allerlei prachtige redevoeringen beschrijft alsof 't allemaal op de band stond!]
vol illustratieve klemmende argumenten en zeer tactisch van opzet vond bij de koningin weerklank.
Ze moest toegeven: die verdiensten van deze sadduceeen jegens de hasmonese dynastie
waren lang niet gering!

't Leek na ampele overweging
onverstandig om de sadduceeen nu nog langer aan het hof te laten vertoeven:
farizeeen en sadduceeen zouden het nu toch eenmaal immers nooit echt met elkaar kunnen vinden? Daarvoor was er al veel teveel gebeurd in de eeuwen
voorafgaande aan 't jaar "0"!

Die spanningen
zouden blijven voortbestaan
zolang ze in elkaars nabijheid waren
en nu de koningin aan de farizeeen haar vertrouwen geschonken had,
dienden dus de sadduceeen het veld te ruimen. 't Voorstel om aan de kopstukken van deze partij
het commando over de fortificaties toe te vertrouwen werd dan ook aanvaard als beste alternatief
voor burgeroorlog, wederzijdse wraakoefeningen
& eindeloos bloedvergieten
in het verschiet.

Toen de sadduceeen
eenmaal het bevel over de vestingen,
voor een deel weliswaar zeer afgelegen maar strategisch van erg groot belang, hadden overgenomen, wachtten ze op 'n geschikte gelegenheid om vanuit deze militaire steunpunten
weer een opstand te ontketenen
in hun eigen belang
...

Lang
behoefden ze ook
nu weer geen geduld te oefenen:
de koningin werd door een dodelijke ziekte getroffen & nauwelijks was het bericht van haar overlijden bekend geworden of deze commandanten van de vestingen stelden Aristobulus
de nodige zwaar getrainde manschappen ter beschikking
om zich van de macht nu weer meester
te kunnen maken.

De farizeeen,
die dat gevaar zagen,
steunden daarom Hyrkanus met al hun beschikbare middelen:
zo kwam het [alweer] tot een krachtmeting tussen deze beide broers en hun aanhang i/d omgeving
van Jericho, de ideale omgeving
voor stiekeme overvallen
vanuit schuilplaatsen
...

Tot zware gevechten
kwam het daarbij echter niet:
een groot deel van de troepen van Hyrkanus liep over naar Aristobulus.
Hyrkanus gaf zich daarna al snel gewonnen, deed afstand van het hogepriesterschap en
eveneens van de koninklijke heerschappij die hij na het overlijden van zijn moeder
korte tijd had uitgeoefend volgens Flavius Josefus
{Ant./Oudheden XV, 6, 4}!

Hij verliet het paleis
om als ambteloos burger
zijn dagen door te brengen in vrede & rust?!
Al die ontwikkelingen waren dus al met al voor de sadduceeen nu
weer uitermate gunstig: drie maanden na de dood
van z'n moeder was Aristobulus alreeds
in 't bezit van alle macht en leek alle
tegenstand nu eindelijk
'voorgoed' gebroken?!

Maar ook deze situatie
bleef maar slechts korte tijd zo voortbestaan.
Antipater, de vader v/d latere koning Herodes, was zeer bevriend met
Hyrkanus. Deze bezwoer de afgetreden priester-koning dat hij zich de vernederingen,
door zijn broer en diens aanhang hem aangedaan, niet zou laten welgevallen.
Ook al had Hyrkanus afstand gedaan van de troon, het moest mogelijk zijn
om deze ook weer terug te heroveren. Antipater had daarbij vooral
het oog gericht op koning Aretas, de koning van het naburige
oostelijke Nabatea tussen Aqaba en Damascus met
als hoofdstad het machtige Petra op 't kruispunt
van karavaanroutes 'vanuit
de hele wereld'!

Nadat
Hyrkanus dus
met veel moeite was overgehaald om zich
NOG
eens in een zoveelste militair avontuur te storten,
slaagde Antipater erin, alweer met heel veel moeite en steekpenningen {!},
om Aretas over te halen aan Hyrkanus
steun te verlenen!

De prijs
die na het behalen
van een overwinning betaald zou worden
was niet gering: Aretas zou twaalf steden terugkrijgen die koning Jannaeus indertijd
aan de Nabateeers ontnomen had!

En
zo zie
je maar weer
voor de zoveelste keer dat
er niets nieuws onder de zon & de maan is?
Practisch dezelfde omstandigheden kunnen we ook nu nog elke dag weer tegenkomen in die landstreken van 't Nabije Midden Oosten tussen bijvoorbeeld de Arafataanhangers van P.L.O. & Al Fatah
& hun extreem fanatieke bloedsvijanden in de Hamas e.d., de Israelische
& Arabische politieke partijen, hun belangengroepen vanuit dezelfde
of andere religies met hun sekten en gekten vanuit tientallen
overvolle vluchtelingenkampen, super-
kazernes, militaire steunpunten,
wederzijdse boycots
e.d.