Ot & Sien, Jip & Janneke voor gevorderde lezertjes




Het raadsel van het lichaam: wereldreizigster Olga Tokarczuk leverde 'n virtuoos boek af. Met 'de rustelozen' heeft OT 'n uniek kunstwerk geschreven: in korter en langer teksten omcirkelt ze de vraag wat 't betekent om 'n lichaam te hebben.

En overal ontwaart ze 't mysterie van 't bestaan.

Antoine Verbij schrijft erover in "boeken" v/d trouwe verdieping: boeken@trouw.nl/www.trouw.nl/boekrecensies zat. 20/08!

Er is nog hope v/d literatuur. Er zijn nog schrijvers die boeken schrijven die de lezer van blz. 1 tot blz. 440 v/d ene verbazing i/d andere storten.

Waar neemt hij/zij ons nu weer mee naartoe? Hoe loopt 't af met de man die z'n vrouw & kind op 'n Kroatisch vakantie~eiland kwijtraakte?

En wat komen we nog meer te weten over 't geamputeerde been van Philip Verheyen? OT heeft 'n buitengewoon boek ge-schreven.

Buitengewoon betekent hier zowel ongewoon als bijzonder. En bijzonder betekent heel bijzonder goed, intelligent, poëtisch, zeer eigenzinnig& bijzonder filosofisch.

Na lezing van dit kunstwerk vraag je je af waarom nog nooit iemand zo'n boek heeft geschreven, zo uniek & tegelijkertijd zo doodgewoon & uiterst toegankelijk. 'De rustelozen' begint heel simpel met de introductie v/d ik-persoon, OT zelf!

Hoe ze als kind was, hoe vaak haar ouders verhuisden, wat ze studeerde & wat ze daarvan opstak.

Vervolgens begint ze over haar vele reizen te vertellen, over haar observaties & overpeizingen in treinen & op luchthavens.

Soms lijken 't reële betekenissen, soms pure fantasieën, wat doet 't ertoe, we zijn in 't rijk v/d literatuur.

Dan begint 'r ineens 'n kort verhaal. Over 'n man die op 't Kroatische eiland Vis de auto parkeert om vrouw & dochtertje te laten plassen.

De twee keren niet terug & blijven drie dagen lang onvindbaar. Dit raadsel houdt de lezer 't hele boek lang in spanning.

Ondertussen vertelt OT uitvoerig over Philip Verheyen, die i/d 17de eeuw over zijn geampu-teerde been 'n anatomisch standaardwerk schreef. Verheyen, leerling v/d befaamde Nederlandse anatoom Frederik Ruysch, was de eerste die 't fenomeen v/d fantoompijn beschreef?

Hij leed daarbzo sterk onder dat hij er depressief van werd. Bij wijze van therapie begon hij nu 'Brieven aan m'n geamputeerde been' te schrijven.

Hij zoekt daarin naar antwoord o/d vraag wat 't betekent om 'n lichaam te hebben: 't is ook de vraag die Olga Tokarczuk in 'De rustelozen' tot in 't obsessieve tegenhoudt.

Voor dit boek reisde ze naar anatomische musea over de hele wereld. Met 'n Nederlandse beurs verbleef ze ook enige tijd @ A'dam om 't werk van Ruysch te bestuderen.

Ze schrijft over anatomische kaarten & modellen, over weckpotten met organen in formaline, over opgezette & geplastineerde mensen, over alle diverse manieren, kortom, waarop mensen hebben gevorst naar hoe lichamen er van binnen uitzien. Ik ben 'tandenloos' met heel veel plezier ...
22 aug 2011 - bewerkt op 22 aug 2011 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende