opgewonden mydi'ers als bevangen OT- & [S]NOT~apen

~!@!~

Proza,
poezie,
poetisch
proza ~
de
beslissingen
die aan
zo'n weergave
ten grondslag liggen
zijn tweeerlei:
enerzijds kijken
naar het poetisch gehalte
van de brontekst;
anderzijds
het onderzoeken
van de functie van
de tekst ~

Kortom:
hoe poetisch is de bron,
en wat werkt het best
in het Nederlands?



Dergelijke
criteria kunnen voor alle
[bijbelse] poezie worden aangelegd,
al zijn er natuurlijk veel teksten bij
waarbij het een vraag is
of er in proza
dan wel in poezie
moet worden
vertaald.

Voor het vertalen
van citaten uit het OT
in het Nieuwe Testament
is er een speciale
vertaalregel.

De achtergrond
vanuit de vertaalmethode
is hier dat er aan twee zaken recht gedaan moet worden:
aan de tekst zoals die in het NT luidt
en aan de overeenkomst
met de geciteerde tekst
in het OT.

Hierbij
dient te worden bedacht
dat het het OT in het Hebreeuws
[en Aramees] is geschreven
en het NT in het Grieks,
zodat de talige vorm van het citaat
[Grieks]
altijd anders is dan die van het geciteerde
[Hebreeuws/Aramees].

Vervolgens
zijn er nog twee
complicerende factoren:
ten eerste
kan het zijn
[en dat is meestal het geval]
dat er niet naar het Hebreeuwse origineel is geciteerd
maar naar de oude Griekse vertaling van het OT,
de Septuaginta {DE LXX};
de Septuaginta kan dan weer getrouw aan het Hebreeuws zijn
of enigszins afwijken.

En
ten tweede
citeerde men in de oudheid
niet altijd woordelijk zoals wij dat nu vaak [meestal] zouden doen,
maar paste men vaak het citaat aan
aan het onderwerp
waar men het citaat
voor nodig
had!

DIT
betekent
dat er tussen een tekst in het OT
en een citaat daarvan in het N[O]T bijna ALTIJD
EEN of MEERDERE 'stations' gepasseerd worden en dat de vertaling
van het NOT dus NIET altijd gelijkluidend kan zijn
aan de geciteerde
OT-passage!

Tegelijkertijd echter
heeft de schrijver WEL de BEDOELING gehad om te verwijzen
naar de bewuste OT-passage
en zal deze dus voor de lezer van de vertaling
herkenbaar moeten
zijn?

Voor
het project van de 'nbv'
zijn BEIDE zaken van belang
en wel in genoemde
volgorde.

DAT
betekent
dat EERST gekeken wordt
naar de BETEKENIS
van het citaat in zijn talige vorm binnen het 'not'
en in de functie binnen de citerende context,
dat VERVOLGENS wordt gekeken
naar de mate van OVEREENSTEMMING
met de geciteerde OT-tekst
EN naar de wijze WAAROP die tekst
in de 'nbv' vertaald is,
en DAN ten SLOTTE
wordt gekeken
in hoeverre daar afstemming noodzakelijk
en MOGELIJK is ...

~!@!~

De regel hiervoor
is in het handboek als volgt
geformuleerd:

De CONTEXT
waarin iets geciteerd wordt,
gaat BOVEN de context waaruit
het citaat komt.

Niettemin
moet ernaar gestreefd worden
een citaat als zodanig HERKENBAAR
te laten zijn.

Citaten binnen
OT & NOT:

- vertalen zoals het citaat in zijn actuele vorm luidt
en dat binnen de citerende context;

- vergelijken met het geciteerde alleen om informatie te verkrijgen
die de functie van het citaat binnen de citerende context
bepaalt;

- pas HIERNA rekening houden met de nbv-vertaling van de
geciteerde passage;

- citaten vermelden in de
aantekeningen ...

Bij citaat UIT
OT in NOT:

- als leidraad wordt de citatenlijst gehanteerd;

- vertalen zoals het citaat in zijn actuele vorm luidt
en dat binnen de citerende context;

- vergelijken met het geciteerde in LXX & OT alleen om informatie
te verkrijgen die de functie van het citaat binnen
de citerende context bepaalt;

- pas HIERNA rekening houden met de nbv-vertaling
van de geciteerde passage ...

- citaten vermelden in
aantekeningen ...

~!@!~

Voor teksten
die WEL op ENIGERLEI wijze VERWIJZEN
maar geen echte citaten zijn, DE TOESPELINGEN,
geldt een aparte regel!

WANNEER in een tekst
een toepseling wordt gemaakt op een andere tekst
met de bedoeling om de lezer aan die tekst te herinneren,
dan zal dat in de vertaling zoveel mogelijk
tot uitdrukking moet worden
gebracht?!

De
VERWIJZENDE tekst
bepaalt de VERTALING van
de TOESPELING!

Misschien straks
[of later] nog een voorbeeld
van een passage en de vertaling
van de geciteerde
passage?

HOE
dan ook:
als myDi'er
met onze myDiverhaaltjes
citeren we allen min of meer
uit de 'gebeurtenissen'
van ons 'bestaan' ~
we 'voelen heel wat af',
'bedenken er
van alles & nog wat bij',
'er gebeurt vreeslijk veel
[of juist niet],
en DAAR leggen we
stuk voor stuk
op eigen wijze
getuigenis van af
in eigen woorden,
citaten uit toppopsongs & ~musicals,
en gedurende al dit 'mydigedoe'
vuren onze hersencellen
onophoudelijk,
springen we over
letterlijke & figuurlijke
synapsen en
allerlei andere kloven & kleften
van ons eeuwen/jaren/maanden/weken/dagen & urenlange
bestaan als opvolgers van andere machochimps
& beaunobeau-adepten,
EN
worden
DAARVAN weer
vreselijk opgewonden
of juist rustiger
EN
verwoorden
'het hele zootje'
naargelang
we daartoe in staat zijn
en/of
'zin in hebben'?







~!@#@!~