openstaan en meeleven: leren en verteren via mydi!



Al
die [on-]
mogelijke verbeeldingen
mag een ieder voor zichzelf
allemaal verder
invullen.

Die
dromen van vannacht
waren weer eens hevig:
oeroude menselijke verblijven
met aanverwante discussies,
stof en stijl gemeubileerd,
snelvarende zeilschepen
en komische dramatische
spanningen ...

Zo
simpel en eenvoudig
als mijn normale dagelijkse mydileven is,
zo ingewikkeld zijn die
dromen?

En
zoals uit die visionaire lucide gezichten
allerlei inzichten opborrelen en omhoogstijgen,
komen uit het huis-, tuin- & keuken bestaan ook de conclusies
en [on]mogelijkheden
naar voren.

Allemaal
een kwestie van verbeelding,
instinctieve intuitieve associaties van oneindige variaties!
Lezen en ontdekken, reizen en trekken
bleken al met al van levensbelang
door de jaren
heen ...

Nog
steeds lurk en
zuig ik al die ervaringen
en gewaarwordingen in mij op:
ik lees voor de zoveelste keer weer dezelfde woorden
en zie er ook weer dezelfde en/of
andere beelden bij
en ik heb ook weer de behoefte
om ze nog eens over te schrijven
en te herschrijven
net zo lang tot ik mijn eigen woorden
en interpretaties gevonden
en opnieuw vormgegeven
heb.

Waardevolle
steun dus al met al
voor mijn altijd aanwezige neiging
om me steeds vastberader in te zetten in mijn werk:
en het aanvaarden van zowel eenzaamheid als samenzijn
op z'n tijd.

Het is en blijft
een soort van innerlijke stoffering
van mijn eigen geestelijke grotten en hutten door de eeuwen heen:
een creatief proces van ontstaan en vergaan,
ontdekken en evalueren.

Dit praktische en imaginaire
kunnen niet meer buiten elkaar en blijven bevruchten aanwezig.
Dat is niet zozeer in de eerste plaats aanleren en uitvoeren, maar vooral ook de gezamenlijke aanwezigheid van al wat er is en wat we voor dit moment kunnen bevatten
en 'willen te zijn'.

Werken is iets
wat je net zo goed moet leren als studeren.
Onophoudelijk innnerlijk en uiterlijk 'processeren' ondanks alle twijfel, verdriet, teleurstellingen en pijn.
Dan opeens weet ik het weer en kom weer tot rust en ernst die me in staat stelt om het komische
ervan in te zien en er met andere ogen als het ware opnieuw tegenaan te kijken.
En het rijk g ds in een innerlijke aanwezigheid die zich kan uitspreiden
over de omgeving.

Zonder dat 'rijk'
zijn de dingen zoals ze lijken te zijn:
maar met die nieuwe ogen en oren ervaren is alles nieuw, onderling verbonden en scheppend leven.
Emoties en hun innerlijk bezinken en weer naar buiten treden vraagt om taal en inhoud
om dat alles steeds weer opnieuw vorm te geven
zonder krampachtigheid, maar nu juist
vloeiender en ook
boeiender.

Grondiger
en beter leren kennen
is een menselijke levensbehoefte net als
eten en drinken, ademhalen en uitademen.
Het kan niet anders dan door de afwisseling van invloeden en resultaten:
die bewegingen tussen de [her]kenbare uitersten maken een veranderende middenweg mogelijk
vanwaaruit verder verkend en ontdekt kan worden want dat is nu eenmaal
de aard van het beestje dat zichzelf
mens pleegt te
noemen.

Hoeveel jaar
ik daar nog aan kan blijven deelnemen weet ik niet:
maar terugblikkend en vooruitkijkend vanuit dit 'eeuwige nu'
is [en blijft] het alleszins de moeite waard
met alle ups & downs.

Dus straks
toch maar weer op zoek gaan
naar het verdwenen bibliotheekkaartje,
boeken terugbrengen en/of omruilen afhankelijk
van het hervinden van die lidmaatschapskaart:
al fietsend nog even lang de begraafplaats
en de oeroude oudtante Dinah met
haar katten en
kippen.

Sprokkelhout op weg
naar de eeuwigheid en het ontsteken van geestelijk vuur
voordat het [voor eeuwig?] uitdooft en elders
weer opvlamt met
of zonder
ons.

~blozenengelblozen~
26 aug 2006 - bewerkt op 06 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende