Op 'n klein stationnetje {rood met witte stippen}?



Mens zijn
[mens worden] betekent
dat we bereid zijn om ons te laten storen
door lastige vragen: andere planten & dieren hebben daar
meestal lang niet zoveel last van,
die zijn allang blij met zonlicht,
eten, drinken,
seks!!!!

Blijkbaar
zijn er ook mensen
die zich ogenschijnlijk gedragen
als waren ze nog enkel plant of dier: het zal
ze een zorg zijn hoe het met anderen wel
of niet gaat als zijzelf maar genoeg
kunnen pakken
& graaien?

Wat is je
'enige troost' in leven & sterven?
Dat is een maatschappijkritische vraag: wat doet er ten diepste toe in ons leven?
Wat geeft mijn leven zin? En waaruit bestaan onzin & waanzin?
Voorzover we kunnen nagaan hebben mensen zich altijd al
dit soort van vragen gesteld en getracht
antwoorden erop
te verzinnen.

De gemiddelde kamerplant
of 't gewone huisdiertje heeft geen last van problemen,
die wil alleen maar wat eten & drinken, een plekje onder de zon
& wat aandacht van 't baasje
of bazinnetje!

Ik weet niet
of er voldoende kerken zijn
die dat soort vragen in eigen kring en in 't publiek debat aan de orde stellen:
hebben zij niet alreeds bijna 20 eeuwen lang campagnes gevoerd
voor een nieuwe levensstijl om de massamens &
afgodendienaren wat meer leven in te blazen
tussen brood en spelen & de afbeeldingen
van de goden &
godinnen?

Twee richtingen
staan er dus altijd voor ons open:
die ouderwetse/verouderde bijgelovige,
afgodische, oppervlakkige &/of plantaardige & dierlijke manier
of de vermenselijkende, ontwikkelende, diepgravende,
gewetensvolle verantwoordelijke
& liefdevolle wijze?

Theologisch gesproken
hebben mensen van nature dan ook veel te maken
met de zonden van kortzichtigheid, nalatigheid, traagheid,
verzuim & 't afschuiven van typisch menselijke
verantwoordelijkheden.

Dat kan allemaal
'gewoon' 'n kwestie van onwil zijn,
maar ook vooral van onkunde en gebrek
aan inzicht & kennis. Onze individuele bijdragen
aan de instandhouding van armoede & milieuvernietiging
lopen tegenwoordig immers via veel verschillende schijven van doen en laten:
we zijn kleine mensen in 'n grote wereld: wat kunnen we dan toch nog doen en laten:
zoiets begint met onze bereidheid om
erover na te denken!

Uiteindelijk
hebben we onze zintuigen
& evolutionaire kansen niet voor niets gekregen van vader en moeder natuur.
Het is en blijft een kwestie van leren kiezen en delen:
bewust leren doen
en laten
...

blozen
23 dec 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende