Oordelen, vooroordelen en schouderklopjes.

Oordelen, vooroordelen. Schouderklopjes!

Ik kom het heel vaak tegen, maak het te vaak mee.

Vooral het vooroordeel dat als je door een handicap afgekeurd en volledig thuis bent, daarbij een huishoudelijke hulp hebt zodat men oordeelt dat je daardoor alle tijd van de wereld hebt om dingen voor anderen te regelen, iets even gauw uit kunt zoeken of, elke dag maar weer, bij anderen op bezoek kunt gaan.

Ook kom ik het oordeel tegen dat iemand die gebruik moet maken van een rolstoel niet goed bij het hoofd is en dat ik daardoor het vooroordeel meemaak dat ik geestelijk niet in orde ben. Erg dom bent. Of in een wat minder erg geval in ieder geval niet de capaciteit heb om tijdens een gesprek goed te kunnen luisteren en de goede vragen te kunnen stellen, omdat ik nu eenmaal ook mantelzorger.

Door minder prettige omstandigheden moest lief een paar weken uit logeren. Omdat al doorgegeven was dat de mantelzorger gebruik maakte van een rolstoel was het niet moeilijk om mij uit het bezoek te pikken als die bezoekster van hem. Tijdens de eerste gesprekken kreeg ik de indruk dat ik als volwaardig gezien werd. Fijn. Ja, dat is heel vaak anders.

Dit veranderde toen lief een paar verdiepingen omhoog werd verhuisd.

Omdat iemand een fout had gemaakt kreeg ik onverwachts een gesprek met iemand die universitair opgeleid was. Het gesprek begon met wat overdreven uitleg, die veranderde toen ik wat gerichte vragen stelde. Ik zag het gezicht van die man veranderen in iets van ‘oh, zij is niet dom. Gelukkig’. De fout heeft gelukkig geen schade aangericht.

Na wat andere ongemakkelijke situaties merkte ik dat er meer mensen die beter inzicht hebben, in de problemen die mijn lief heeft, zich met hem gingen bemoeien. Van 1 van hen kreeg ik een paar keer te horen dat het fijn praten met mij was omdat ik geen domme vragen stelde en omdat ik duidelijk heel goed wist wat belangrijk voor lief is. Zoals zij zei: ‘. ‘Eigenlijk moest iedere mantelzorger die inzicht en ingrijpende capaciteiten hebben als u.’ Waarop ik vroeg of zij mij lastig vonden. ‘Nee u bent helemaal niet lastig, u geeft aan wat belangrijk voor hem is. Wij merken dat als hij onrustig is u hem weer rustig krijgt,’ ‘Wij zijn eerder lastig tegenover u.’ En dat vond ik weer niet zo, want het is gewoonweg moeilijk om met de problematiek van mijn partner om te kunnen gaan. Oké, je schrikt je rot als midden in de nacht de telefoon gaat, maar toch, ik heb hem, via dat telefoontje, wel weer rustig gekregen.

Mijn man is nu alweer meerdere weken thuis van zijn logeeradres en wij moesten voor een gesprek ergens naar toe. Rolstoeltaxibus moest geregeld en iemand die hem duwt. Het duwen lukt nu eenmaal niet goed als je zelf ook rolstoeler bent. De man die duwde wou zelf al niet bij het gesprek zijn. Ging hem ook niets aan. Maar onze gesprekspartner zei meteen dat 6 paar oren meer en beter horen. Of het niet verstandiger was dat hij bij het gesprek was. Nou nee, dat is niet nodig want mijn oren zijn heel goed, En ja hoor tijdens het gesprek merkte onze gesprekspartner dat ik heel goed hoorde, daarbij het ook begreep en daarbij ook nog de goede vragen stelde. Zoals hij zei: ’Fijn dat u deze goede vragen stelt, dat doet mij goed en maak ik niet vaak mee. Ik moet mij verontschuldigen want ik had u niet goed beoordeelt. U mag heel blij zijn met haar als mantelzorger. Dit laatste tegen mijn man die met een brede grijns zijn linker duim omhoog stak.


Het was een nare, angstige periode in ons leven. Die hopelijk helemaal afgesloten is. Maar die schouderklopjes hebben mij heel goed gedaan. Ik merk dat ik die zo nu en dan toch nodig heb.


ps. Dit is mijn eerste bijdrage op deze site. Ik wil even uit proberen hoe het hier allemaal gaat. Als ik mij hier goed bij voel zal ik mij beter voorstellen.