Oordelen

Soms zou ik wel eens willen weten wat mensen van mij vinden. Welke (voor)oordelen ze over mij hebben. Kloppen deze met hoe ik denk dat ik ben? Met wie ik wil zijn voor de buitenwereld?

Ik heb geen idee. Ik weet dat mensen achter je rug om over je praten. Ik vind dat ik dit echt te veel doe. Ik ventileer een soort van mijn eigen gedachten over anderen met iemand. Ik oordeel veel. Ik denk dat ik dit doe omdat ik zelf (onbewust) veel waarde hecht aan de mening van anderen. Terwijl mensen dit misschien niet van mij verwachten.

Afgelopen zaterdag had ik een 'date'. Ik kwam een jongen op een datingapp tegen die ik ken van vroeger. En hij maakt mij in de war. Ik kan niet stoppen met denken over hem. Ik heb ook over hem allerlei oordelen. Mijn dorpse leven heb ik achter mij gelaten, maar ik weet ook dat het nog in mij zit. Wat er gebeurt als je iemand kent uit je oude omgeving is dat je het over alles en iedereen gaat hebben. Het is niet dat ik nooit wat van roddels over iemand hoor, maar het doet me eigenlijk ook weinig. Hij wist allerlei verhalen en kent ook echt bizar veel mensen.

Ik realiseer me eigenlijk dat ik weinig van hem heb leren kennen. En hierdoor nu het oordeel heb dat hij een soort roddelqueen is. Het boeit me niet wie er uit elkaar gaat, of er mensen een trio hebben gehad, of wat dan ook.

Wanneer ik iemand nieuws leer kennen komt diegene in mijn leven nu. Je kunt vertellen hoe je bent opgegroeid, etc. Maar dat is toch anders. Je kunt een soort van andere ik wegzetten.

Wat ik wel echt heel erg leuk vond is dat hij heel spontaan op zaterdagmiddag zei heb je vanmiddag zin om rondje mee te wandelen. Hij stelde zelfs nog voor om mij op te halen. En hij was wel echt van het initiatief nemen. I love dat.

En ik zal niet ontkennen dat mijn hart sneller gaat kloppen van de boerderij die hij heeft gekocht. Jarenlang droom ik van een boerderij waar je uitzicht hebt op het bos. Ik visualiseer mezelf liggend in een bad, terwijl ik uitkijk op een bos. Dit beeld, dit huis, dit is mijn toekomst. Hij heeft het huis. Hij gaat het hele huis verbouwen of opnieuw zetten.... Maar echt dit mag ik niet van mezelf als grootste pluspunt aan hem zien.

Alleen het voelt ook dat het zo moet zijn. Ik geloof dat mijn oma een roodborstje is. Mijn lieve oma die veel te kort heeft geleefd. We zitten op het terras en dat roodborstje zit gewoon recht voor ons. Van de ene tafel vliegt ze naar de andere tafel. Ze kijkt me echt recht aan. Wat wil ze zeggen? Geloof me ze zong ook nog eens? Ik was in de war.

Ik vind de liefde toch echt ZO facking moeilijk.

Iets in mij wil heel hard wegrennen, iets in mij zegt hij heeft niet de looks waar je op zou vallen, iets in mij zegt geef het een kans, alles in mij is zo bang.

Dan heb ik ook nog de leuke jongen van afgelopen vakantie uit Parijs. Hij is echt zo enorm knap. Ik wil nog even dat Franse avontuur ervaren. Kan dit allemaal door elkaar lopen? Of moet ik toch eens voor een serieus leven kiezen waar ik van droom en deze boerenzoon meenemen naar Parijs.

Ik hoop stiekem dat ik binnenkort iemand via AI kan samenstellen, zodat ik over geen 1 punt meer kan zeuren. Of oordelen....