Verpest door social media

Ben ik verpest door social media?

Volgens mij heb ik geen realistisch beeld meer van de wereld. Volgens mij ben ik het allemaal een beetje kwijt. Ik ben alleen maar bezig met het behalen van een soort perfectie. Een soort perfectie die niet bestaat. Echt op allerlei gebieden. Ik moet hier echt wat aan gaan doen. Want ik ben obsessed met het perfecte leven van een ander. Met de mening van anderen.

Hoe doe je dat? Hoe ga ik weer leven in het hier? Zonder mensen te volgen die ik eigenlijk helemaal niet ken? Waarvan ik denk dat ze mij inspireren, maar het misschien alleen maar laten in zien dat ik er zelf nog lang niet ben. Van een Arie Boomsma met zijn knappe vrouw, perfect boerderij leven, gezonde levensstijl, leuke kinderen en gezellige dieren. Ik wil niet Arie of zijn vrouw zijn. Maar hun leven, van wat ik zie, is dat waar ik van droom.

Afgelopen weken heb ik 2 dates gehad met een gast. Eigenlijk doet hij het echt wel goed. We gingen een rondje wandelen. Hij verraste mij met een thee, koekjes of zelfs nog ander drinken. Ik had dat niet zien aankomen. Hij stelde voor wat we gingen doen en hoe laat. Ik hou daar van. De tweede date gingen we een ijsje eten. Ook al bedacht ik de plek, hij zei oke is goed. Ik haal je op en we gaan dan eerst nog een rondje wandelen in dit natuurgebied. Ik heb de route al gevonden. Hij haalt mij op in zijn camperbusje. En ik heb echt met hem gelachen zoals ik dat eigenlijk alleen met vriendinnen doe. We kunnen volgens mij over alles praten.

En toch is daar mijn stemmetje. Ik weet namelijk niet of hij qua uiterlijk echt iets voor mij is. Ik vind zijn stijl mwa. Hij is niet echt sportief. Al sport hij wel... Maar ja niet echt gespierd. En ook heel erg behaard. Dan ook nog qua innerlijk. Ik merk dat ik heel veel praat. Ook omdat ik dat goed kan. Maar ook omdat hij misschien toch niet dominant genoeg is. Hij is een beetje nerdy. Misschien te lief?!?!?! Hekel aan deze opmerking. Terwijl ik wel heel veel met hem bezig ben in mijn hoofd. En eigenlijk voel ik ook ergens vlinders. Maar ik ben er gewoon bang voor. Maak ik dan wel de goede keuze?

Echt WTF ik heb hem 2x gezien haha, maar wat een hoop angst. Angst dat ik misschien voor een 'te random guy val'. Dat er misschien toch wel iets anders is wat beter bij mij past. We zaten gisteren op de bank bij mij thuis. Een theetje te drinken... En ik dacht echt gast pak me vast en zoen me!!! Maar hij is zo niet. Bij het afscheid gaf ik hem een knuffel. En ik zag dat hij me wilde zoenen, maar zag het ook te laat. En toen zei hij ja ik wilde je eigenlijk een kus geven. En toen kuste ik hem. Niet echt een zoen, want dat vind ik awkward op straat...

Maar tegelijkertijd heb ik iets ZO randoms gedaan. Ik heb een man toegevoegd op insta. Hij woont in Parijs. En hij komt dus naar Nederland, omdat hij hier nog nooit is geweest. Een week lang ga ik met hem Nederland ontdekken... En hij is van arabische afkomst. Dat is echt vet aantrekkelijk. Dit is de avontuurlijke kant in mij. Die denkt fack it. Die weet dit wordt niks dan plezier.

Aan de andere kant vind ik het ook niet echt lullig tegenover tegenover mijn date! Maar ja dit avontuur stond al langer dan dat ik hem nu ken.

Anyway, einde gedachtenspinsels. Ik moet eigenlijk gewoon onthouden dat ik alleen 'nu' heb.

"We zijn zo geobsedeerd door de gedachten dat we zo veel mogelijk toekomstige waarde uit onze tijd moeten persen, dat we blind zijn voor het feit dat het 'moment van de waarheid' eigenlijk altijd nu is. Dat het leven niets anders is dan een hele reeks 'huidige momenten' die eindigt met de dood. Dat je waarschijnlijk nooit een punt zult bereiken waarop je het gevoel hebt dat alles perfect is, en dat je de 'werkelijke zin van het leven' daarom maar beter niet in de toekomst kun zoeken en er goed aan doet om je op het leven van nu te storten."