Everything will be okey

De tekst van een trui van een vrouw die voorbij fietste terwijl ik een rondje aan het wandelen was om mijn stappendoel te halen, om mijn hoofd te legen, om buiten te zijn.

Everything will be okey

Dat is wat ik geloof, maar wat als je dat even niet meer voelt? Er zijn zoveel ergere situaties in de wereld gaande dan wat ik meemaak. Maar toch voel ik me vreselijk.

Waarom lukt het mij niet? Wat is er mis met mij? Waarom trek ik altijd die verkeerde mannen aan en blijven ze aan mij geplakt? Waarom ben ik niet iemand waarmee iemand een leven wil opbouwen? Waarom kom ik hem niet tegen. Ik bid, ik journal, ik vraag het universum, ik werk aan mezelf. Maar het is niet genoeg.

Hoe doe je dit? Letterlijk al mijn vriendinnen wonen samen en hebben kinderen. ALLEMAAL. En ik? Ik ben de oh zo zelfstandige vrouw. Die werkt met een eigen appartement, maar nooit zo mooi en af als dat van ieder ander. Ben ik te zelfstandig en daardoor niet aantrekkelijk?

Wat als ik hem niet op tijd tegen kom? Ik wil zo graag, echt heel graag, mijn leven met iemand delen. Ik wil niet meer alleen zijn. Ik wil niet alleen beslissen hoe mijn badkamer eruit gaat zien.

Waarom vind ik mijn ex nog zo leuk? Waarom breekt hij mijn hart nog steeds? Waarom gebeurt dit?

Hij vraagt mij mee naar een hardloopwedstrijd in Valencia. Echt een paar weken terug. Tickets waren niet te betalen. Allemaal best wel kort dag. En mijn hart en hoofd zei doe het niet... Ik wilde wel. Ik wilde hem trots maken, laten zien dat ik nu ook goed ben in hardlopen. Waarom vraagt hij mij? We spreken af om samen een wedstrijd in Nederland te plannen. Hij stuurt nog een optie door. En opnieuw doet hij mij pijn door te zeggen dat ik voor een halve marathon moet trainen, als ik aangeef dat ik voor de 10 kilometer ga. En echt nog niet een halve marathon kan rennen. Hij zegt; je kan er voor trainen, je moet beter trainen.

Vanmorgen werd ik wakker met een kater. Iets wat ik zo haat. Wat ik zelf heb gedaan. Want gisteravond wilde ik de leuke flirt zijn. Die net wat meer durfde dan. Maar leverde niks op. Ze dachten vast die dikke koe. Wat moet ik ermee.

Ik zie zijn story. Een groepsfoto van verschillende mensen. Ik herken meteen 1 meisje van zijn instagram volgers. Want ja die ken ik allemaal uit mijn hoofd. Ik weet precies of er 1 bij komt of af. En wie... Ja psycho. Ik weet het. Ik ben obsessed. Daarna volgt er een nieuwe story. Repost vanuit haar. Foto van het ophalen van de startbewijzen, foto van hun samen na de race, hoofden dichtbij elkaar etend van Kebab. Ik breek. Ik word kotsmisselijk. Ik krijg kippenvel over mijn hele lichaam. Maar ik kan het niet uiten. Ondertussen is mijn moeder bij mij.

Ik heb geen open band met haar. Het is prima maar ze weet niet waar ik doorheen ga. Ik ga met haar naar wat winkels. Maar ik ben zo misselijk. Ik ben zo afgeleid. Ik bekijk die domme story wel 100 keer. Ik pijnig mezelf.

Als ze naar huis is kruip ik huilend in mijn bed. Maar echt huilen lukt niet goed. Het komt niet los. Ik besluit hem te appen dat ik niet samen met hem kan rennen. Hoe graag ik dat ook wil. Dat ik nog zoveel gevoelens voor hem heb. En bang ben dat ik hem daarna alleen maar meer ga missen. Ik voel me nog steeds zo misselijk. Ik kan niet eten.

Ik wil dit niet.

En weet je wat het erge is. Ik heb leuke tijden beleefd met anderen. Maar niemand is zoals hij. Echt waarom blijf ik hopen dat wij toch samen een leven gaan opbouwen. Wat verzin ik allemaal in mijn hoofd. Wanneer stopt dit?

En waarom appt hij mij niet terug? Ik heb al 1 miljoen keer alles bekeken. Zelfde story, aantal volgers, screenshot gemaakt, gesprekken, zijn profiel, haar (gesloten) profiel, alles. Ik weet gewoon zeker dat hij met haar in Malaga op vakantie was. Hij heeft foto's gepost. Zoals hij met mij was vorig jaar. Zonder haar, maar met reacties uit. Pfff wat ben ik misselijk.

Wat is het moment dat; everything IS okey instead of will be?