oog om oog & woord voor woord


Het merkwaardige met mensen is
[misschien wel net zoals bij andere planten en dieren]
dat we ook van allerlei spirituele stromingen instituten gaan maken
die ervan uitgaan dat ook jij hun uitgangspunten wilt [kunt/moet/zult]
aannemen en jouw eigen ervaringen daaraan
ondergeschikt maakt?

Terwijl je eigen ervaring
toch best wel eigenlijk totaal iets anders is dan aannames, dogma's & wereldorganisaties!
Als men zich ook aan zoiets onderwerpt, en wie heeft daar niet zo nu en dan last van,
dan merk je dat je in die aannames blijft steken en daardoor jouw eigen vermogen
verliest om naar je eigen innerlijke stem te luisteren.

Om dus wel & iets beter te kunnen blijven luisteren,
dienen we onszelf steeds opnieuw weer los te maken van overleveringen & vooral te leren houden
aan onze eigen ervaringen: 'openbare lichamen' zijn dan wel een onvermijdelijke steppingstone voor onderweg, maar je moet er niet in vast blijven zitten en de rest van onze zoektocht te laten zitten
of te verwaarlozen!

Als je zomaar dingen aanneemt van anderen zonder er echt zelf achter te kunnen staan,
ze zelf te ontdekken en te ervaren, dan merk je dat het leven saai voor je is geworden en dat het echte leven eraan ontbreekt omdat het instituut een gebouw is geworden dat om zichzelf alsmaar voort blijft bestaan terwijl de oorspronkelijke ontdekkingen en bedoelingen
ondertussen vaak al totaal zijn versteend ...

Je kunt je nog wel verder [zelfs de rest van je natuurlijke leven] vast blijven klampen in
& aan de denkbeelden en woorden die worden gezegd op grond van oeroude belevenissen & hun fixaties,
maar vroeger of later merk je dan ook ~ & dat was dus vast & zeker eigenlijk helemaal niet de bedoeling
van al die stromingen & bewegingen ~ dat we ons zonder 't nu eigenlijk wel echt te willen
overgeven aan iets dat van buiten komt in plaats van binnenuit onszelf?

Ieder van ons is dan wel eigenlijk een resultaat van de stille geest die er altijd al is geweest
zowel van buitenaf [?] als van binnenuit, maar 't is ons niet gegeven om dat bij voortduring te ervaren voor zover ik weet!

Gewoonlijk zijn we ons dan ook meestal dus niet van bewust omdat 't over het algemeen
niet in onze aard ligt: wij zijn niet als bergen of eeuwenoude bomen die groeien en 'zijn' zonder bewustzijn van hun eigen 'eeuwigheid'.

Maar soms ervaren we wel iets voor 'n moment of wat
dat we worden gedragen als het ware bij wijze van ontdekken, spreken & verhalen,
door iets waar we ons tevoren nog nauwelijks bewust van waren & dat we ook wel proberen te vatten
in de woorden waarin we alles onder willen brengen wat we ook maar ontmoeten,
maar wat ons ontglipt en zich blijft onttrekken aan directe waarneming,
definitie, interpretatie & analyse:
DAT
zou je dus inderdaad dan ook wel 'g d' kunnen noemen als je 't beslist
[maar liever zonder al dat gruwelijke geweld!] 'n naam zou willen geven?!

We proberen 'het' te omschrijven maar kunnen dat eigenlijk niet ook al is de neiging daar.

Je kunt er dus eigenlijk alleen nog maar van zeggen dat je plotseling je verzet opgeeft tegen iets
wat er gebeurt & waar je gewoonlijk wel tegen in opstand komt omdat 't nu eenmaal de aard is van ons wezen!

Er gebeurt natuurlijk heel veel in de maatschappij waar we ons innerlijk tegen verzetten,
terwijl we ook wel tegelijkertijd weten dat we er helemaal niets aan kunnen veranderen?

We kunnen meestal aan die gang van zaken niets veranderen,
maar we kunnen wel onze houding ten opzichte ervan veranderen en tijdens zo'n moment
waarop de stille geest zich in & aan ons openbaart, blijkt dan ook alles wat er gebeurt,
hoe afschuwelijk schokkend & onrustbarend ook, toch go{e}d te zijn.

Ik heb dat waarschijnlijk al een paar keer eerder en vaker in m'n leven [mogen] ervaren
[ik weet werkelijk niet hoe weinig of vaak], maar dat was voor mij wel
'DE'
kern van mijn bestaan [ook al is dat dus altijd weer erg moeilijk of onmogelijk onder woorden te brengen &/of nader te gaan omschrijven of aan te duiden]!

Kun je dan van zo'n moment nu misschien wel zeggen dat onze ingesleten gewoontepatronen,
onze gefixeerde gedachten & de manier waarop we gewend zijn & waren om te reageren, afwezig zijn?
Ja:
DAT
maakt
HET
verschil met m'n 'gewone/normale' staat van zijn!

Zijn er dan misschien toch wel manieren waarop we zelf van die ene staat van zijn
naar de andere kunnen gaan? Nee, voorzover ik weet niet: we zijn echt afhankelijk van die stille geest zelf & die werd dan ook niet voor niets vroeger wel eens aangeduid met woorden en begrippen als 'genade', 'gift', 'gratis', 'geschenk' & 'gave' of 'goedgunstigheid' e.d.

Waarom doen we dan nog altijd wel aan de 'aanbidding' daarvan of ook wel 'geloofsbeoefening', 'meditatie', 'bezinning' & blijven we die oeroude tempels, synagogen, kerken & moskeeen nu nog steeds [al of niet nijver] bezoeken?

Omdat we [al of niet bewust] toch die stille geest best wel iets beter willen leren kennen
& 'iets' willen doen waardoor de kans dat deze zich ook in ons nog manifesteert
wat groter zou kunnen worden.

Dat klinkt dus ook wel tegenstrijdig:
want juist dit streven en verlangen naar 'de stille geest', die 'ondefinieerbare kracht', kan het ervaren ervan in de weg blijven staan of maken dat je aan de grens ervan blijft staan omdat we ons er teveel
op blijven 'concentreren'?!

Zodra je 'er' 'n gedachte over hebt, hem meent te kennen of ernaar streeft om haar te ervaren,
is de slagboom al gevallen & de deur dichtgeslagen. Dus eigenlijk moeten we blijven 'leren' mediteren [aanbidden & scheppen] zoals we bijvoorbeeld ook ontspannen een slok water, 'n kop koffie of thee [whatever] drinken omdat 't iets heel gewoons is & toch [ook] heel ongewoon!

Wat is daar dan 't ongewone aan?

Het feit dat die stille geest ongrijpbaar blijft:
'het' [hij/zij] is zichzelf & openbaart zich eigenlijk voortdurend overal en altijd: 't probleem is dan ook vaak alleen maar dat wij 't idee hebben dat wij 'erbuiten' staan!

Dat komt meestal omdat we niet echt aandachtig zijn.

Dit is dan ook de slotsom in ons leven: 't draait in feite om aandacht in dit moment ~
aandacht die niet [meer] opzettelijk is. Kan het dan zo beangstigend zijn om aandachtig
te zijn & de stilte echt in ons toe te laten?

Ja, dat lijkt [helaas nog maar al te] vaak 't geval te zijn, maar hoe meer die angst wegvalt
des te meer zich die stille geest ook in ons openbaart & werkelijk 'thuisvoelt'!

Normaal leven we in 'n soort van schijnzekerheid:
we denken dan wel dat we alles 'onder controle' hebben, maar pas wanneer je 'de stille geest' toelaat, blijkt dat slechts schijn te zijn & dat kan ook beangstigend zijn, bijna net zo beangstigend als de angst voor de dood die iedereen kent behalve de meest ziekelijke verdwaasden?

Maar ook al sta je buiten die stille geest, dan is die nog wel steeds aanwezig net zo goed als ons ego altijd aanwezig blijft zolang we leven. 'n Vooropgesteld idee dat ons 'ego' eerst 'gedood' moet worden is daarom dan ook eerder onzin dan wijsheid. We hebben ons ego nu eenmaal ook nodig om te kunnen overleven: 't probleem is alleen maar dat 't ego nogal eens van zichzelf denkt dat er buiten hem niets is en dat is natuurlijk niet waar want ook ons ego is er dankzij die stille geest!

Hoe kunnen wij dan nu ook ons ego dienstbaar maken aan de stille geest?

Alleen maar doordat 't op een bepaald moment, meestal door 'n gebeurtenis,
even naar de achtergrond verdwijnt! Maar is dat verlangen naar 'g d' [ik ga nog maar even door
met 'het' zo te noemen ook al is het net als alle andere woorden 'n besmet woord!],
niet ook vaak de drijfveer van mensen om te gaan 'bidden'/'mediteren'/'scheppen' & zo
't ene of andere religieuze of filosofische pad op te gaan?

Ja, dat zal best, we zijn en blijven nu eenmaal 'op zoek', en dat kan dan ook op allerlei manieren:
het betekent dat we gemerkt hebben dat we maar 'half' zijn wanneer we niet in die staat verkeren waarin alles wat is,
"GO{E}D"
is.
"Goed" klinkt in veel oren
alweer niet echt neutraal meer:
alsof alles dan ook ook echt goed zou zijn, terwijl er ondertussen toch ook nog een hoop ellende is?! Maar je kunt wel zeggen dat je op zo'n moment ervaart dat al dat leed, want daar draait het dan toch ook weer om, nooit echt afwezig
KAN
zijn: lijden zal er altijd zijn, net als armoede, ziekte & leed.

Je kunt het echter alleen maar ervaren in zijn naakte toestand wanneer de stille geest zich aan ons open-baart! Wat is die naakte toestand van 't lijden? Het besef dat lijden onvermijdelijk is & dat juist lijden ons
uiteindelijk in staat stelt om die stille geest [of 'g d'] te ervaren!
Klinkt dat nog steeds tegenstrijdig?

Ja, dat doet het & zal het waarschijnlijk ook wel blijven doen
totdat wij er niet meer zijn & zijn opgegaan in 't stof der sterren zonder nog enig besef van wat dan ook. Ik weet 't niet, maar heb alleen maar 'n komend & gaand vermoeden dat zo nu & dan oplicht & weer verdwijnt & dat wil blijven getuigen van al die veranderende verhoudingen door de jaren heen: ik spreek uitsluitend nog voor mezelf & heb dus wel opgemerkt dat ik ook een overgroot deel van m'n leven in de greep ben geweest van het verzet tegen het lijden in allerlei vormen & gestalten & tegelijk merk ik dan ook steeds weer dat lijden er [ook] is omdat ik me nog steeds ertegen blijf verzetten en er dus nog niet
helemaal in doordring.

Hoe zich dit verzet ook nu nog uit na al die jaren?

Nog altijd veroordeel ik,
ook al is het nu misschien alleen maar in gedachten,
de mensen die lijden blijven veroorzaken, terwijl het lijden onvermijdelijk is: ik heb mijn verzet tegen het lijden dus nog steeds niet helemaal opgegeven? Nee, dat keert nog dagelijks telkens weer terug wanneer ik via de tv/pc of kranten & tijdschriften merk dat talloze mensen volkomen nodeloos sterven onder de vreselijkste omstandigheden.

Er zijn ook nog steeds bedrijven
die medicijnen die het lijden tegengaan niet verstrekken,
omdat dit hen kommersjele schade
zou kunnen berokkenen!

Zo zijn er helaas nog steeds 1001 dingen
waaraan je helaas maar al te overduidelijk kunt zien dat mensen & allerlei instanties alleen nog denken aan hun eigenbelang: het vergroten van hun macht & territorium. In die zin is 't leven wel 'n echt tranendal:
onze instelling maakt dat het een tranendal lijkt!

Zonder ons besef van dit alles zou het anders zijn.

Toen er nog
geen mensen waren,
lang geleden, was er niemand
om dit soort van 'overwegingen' over het
leven te koesteren & te verwoorden:
in die zin zijn wij inderdaad
'g ds ogen, oren,
handen en
voeten'
...
02 jan 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende