Omdat mensen nog geen krabben zijn Josué de Castro

BP:
'Uw denkbeelden & daden zijn sinds enige tijd i/d hele wereld bekend; wat men niet weet is, waarom u deze worsteling aangegaan bent: langs welke persoonlijke weg u ertoe gekomen bent'!

JdC:
"Wèl, laten we eens zien, wáár ben ik eigenlijk begonnen? ... Ik geloof dat mijn kijk op de dingen 'n heleboel veranderde! Toen ik jong was, geloofde ik zoals iedereen dat deed, dat de honger 'n natuurlijk verschijnsel was, niet te bestrijden, gebonden aan 'n soort teeltkeus?"

'Dus één v/d eigenschappen v/d menselijke situatie?'

"Zó is het! Mijn eerste ontdekking was om deze natuurwet te verwerpen. Ik was toen nog erg jong: ik ben geboren in Récife, in Noordoost Brazilië: 'n derde v/d bevolking leefde er i/d diepste ellende. I/d stad Récife zelf leefden 200.000 mensen in 'n ongelooflijke armoe: ze waren v/d suikerplantages gevlucht, waar men geen werk meer voor hen had! Dàt kwam door twee oorzaken: door de droogte, die 'n natuurver-schijnsel is, èn door 't verbouwen van maar slechts één gewas, 't suikerriet, dat 'n kunstmatig verschijnsel is. De hele rivier langs is er 'n modderige oever, die men de mangle noemt: dit moeras is bezaaid met mocambos, hutten van stro & mud met 'n dak van gegolfd plaatijzer. De arme mensen, die er wonen, leven van 'n soort krabben: & die krabben leven van menselijke uit-werpselen! Alles wat mens is in die mangle ìs of zàl kràb zijn. M'n eerste publicatie is 'n novelle, getiteld De cyclus v/d Krab: de mensen uit de mocambos rúiken naar krab, ze DÈNKEN op de manier van krabben. Ze lopen niet vooruit, maar achteruit, o/d manier van krabben! Dáár ligt hèt begin van míjn bewustzijn v/d honger èn de ònderontwikkeling. De criticus Olivio Montenegro beweert, dat al mijn látere onderzoekingen in díe novelle terug te vinden zijn!"

09 apr 2014 - bewerkt op 17 apr 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende