Om maar gelijk met de deur in huis te vallen

Zo, dat was tekst 1. Voor alleen een inleiding heb ik natuurlijk niet een blog aangemaakt, dus begin ik gelijk maar met mijn dilemma van dit moment. Ik kom er niet uit.

Anderhalf jaar geleden ontmoette ik Tobias (tijdens een nachtwandeling van school, we waren allebei verdwaald en kwamen elkaar tegen in de middle of nowhere). Ik was nog een typisch muurbloempje, daarom was het een wonder dat ik snel met hem overweg kon. Om een lang verhaal kort te maken, in december werd ik zijn vriendin. Dat ben ik een jaar en vier maanden geweest, tot ik het twee en een halve week geleden uit maakte. Over het 'waarom' van het uitmaken kan ik een enorm verhaal schrijven, het is ingewikkeld (om het maar afgezaagd en dramatisch te zeggen). Het komt erop neer dat ik zijn ouders niet uit kan staan en dat Tobias zelf door problemen bij hem thuis behoorlijk veranderd is. Het voelde steeds meer alsof hij mijn pleegvader was in plaats van mijn vriendje. Hij is mijn eerste alles, maar ik wilde ook graag vrij zijn en voelde steeds minder voor hem. Zodoende.

Klinkt allemaal leuk en aardig, maar ik heb dus een probleem. Mijn ouders hebben in oktober een trip geboekt naar Amerika voor ons gezin, maar ook voor Tobias. Hij zou mee gaan. Het geld is al weg, kleine kans dat ze het terugkrijgen. Ik baal er enorm van, het voelt alsof ik mijn ouders bestolen heb. Uiteraard zijn zij een andere mening toegedaan, maar toch... Om heel eerlijk te zijn, heb ik het de laatste maand aangehouden vanwege deze Amerikareis. Ik dacht: 'nog even volhouden, als we terug zijn uit Amerika ben je vrij te doen wat je wilt', maar zo hoort het natuurlijk niet. Helaas spookt deze gedachte zelfs nu het al uit is, nog door mijn hoofd.

We vertrekken over twee maanden. Als mijn ouders nog iets willen doen om geld terug te krijgen, moeten ze nu die poging wagen. Ik weet alleen niet of ik de relatie tussen mij en Tobias nog een kans moet geven. Ik denk steeds 'wat als het weer goedkomt', of 'zorg nou maar dat je bij hem terugkomt voor die tijd', terwijl ik niet zeker weet of ik dat wil.

Het probleem ben ik dus zelf. Hoe kan ik nu stoppen op die manier te denken? Ik weet dat het niet klopt, maar toch blijft het zo. Ik word knettergek van mezelf.