''Leeft hij nog?''

Wat een vervelende ochtend.

Om kwart voor zes werd ik wakker van gegil buiten op straat. Ik bleef liggen maar even later ging de deurbel en ging het gegil maar door. Ik stond algauw op de gang en hoorde mijn vader zeggen: ''Het is de buurvrouw!'' Het hele gezin naar beneden. Inderdaad, mijn buurvrouw was over straat aan het rennen en gillen. Mijn moeder was als eerste buiten. De buurvrouw zag ons: ''O buurvrouw, Jan heeft zich opgehangen, hij heeft zich opgehangen in het hok ... slokdarm ... dood ... help'' Het was niet goed te verstaan. Mijn vader heeft snel 112 gebeld en is toen naar het huis naast het onze gelopen: De telefoniste had hem gevraagd te controleren of mijn buurman nog leefde. Nee dus. Toch bleef de buurvrouw maar vragen of haar man misschien nog leefde.

Niet veel later arriveerde de politie en na een tijdje ook de ambulance (de laatste was al gauw weer weg toen de buurvrouw gekalmeerd was). Mijn moeder heeft hun dochter moeten bellen, vragen of ze kon komen. Toen de dochter aan kwam en de politieauto zag vroeg ze meteen of hij nog leefde. ''Nee...'' Ook de dochter werd hysterisch ''O nee, o nee, o nee'' Ze had al lang door dat het hier om zelfmoord gaat.

Mijn buurman was ongeveer 75 jaar en erg ziek. Hij had drie dagen geleden gehoord dat hij voor de tweede keer kanker had in zijn slokdarm. De vorige keer dat hij dat had, is hij geopereerd. Het was een vervelende operatie, hij heeft er lang over gedaan om te revalideren. Vandaag zou hij weer geopereerd worden, maar dat wilde hij niet.

Ik vind het verschrikkelijk voor de buurvrouw en haar dochter. Ik ga hun gegil nooit meer vergeten.