Obamacare

(ka) De ervaring van pijn & vernedering heeft mensen tot heroïsche compassie geïnspireerd. Toen Gandhi, als jonge Indiase advocaat die tot dan toe 'n bevoorrecht leven had geleid, in Zuid-Afrika op brute wijze uit 'n trein werd gegooid, werd hij zich bewust v/d moeilijke leefomstandigheden v/d Indiërs in dat land: hij had in 'n eersteklascoupé gezeten, die verboden was voor 'kleurlingen', & hij had geweigerd 'n andere zitplaats te zoeken. Binnen 'n week riep hij alle Indiërs van Pretoria (de toenmalige hoofdstad van Zuid-Afrika) bijeen voor 'n vergadering, die 't begin markeerde van 'n geweldvrije campagne tegen onderdrukking. Patty Anglin, die aan 't hoofd staat v/d Children's Health Alliance i/d Amerikaanse staat Wisconsin, heeft haar leven in dienst gesteld van kinderen die door hun ouders zijn verlaten & die vaak speciale zorg nodig hebben. Ze heeft altijd gezegd dat de ellende die zijzelf op 'n strenge kostschool doormaakte toen ze leerproblemen had, haar had voorbereid op haar levenswerk: "Ik moest begrijpen hoe 't voelt om i/d steek gelaten, eenzaam & angstig te zijn & 't gevoel te hebben dat je nergens bijhoort ~ diezelfde gevoelens hebben kinderen die uit verstoorde gezinnen komen, waar ze slecht zijn behandeld." Onze pijn (& ons verdriet) kan 'n les in compassie worden.

Sommigen wapenen zich doelbewust tegen enige betrokkenheid bij 't leed van anderen. De bankmanager mag geen gehoor schenken aan de smeekbeden van iemand die platzak is & geld wil lenen, & kan zich niet veroorloven om 's nachts wakker te liggen vanwege diens leed. De werkgever heeft geen andere keus dan 'n inefficiënte werknemer te ontslaan. En de dokter kan 't niet meer bolwerken als hij telkens overstuur raakt wanneer 'n patiënt overlijdt ...

't Is heel natuurlijk om onnodig verdriet te vermijden: dus bij deze stap moeten we letten op onze primaire terughoudendheid om ergens bij betrokken te raken. We willen 't trieste verhaal niet aanhoren dat 'n collega ons vertelt: we vinden dat we zelf al genoeg problemen hebben & zetten die van haar/hem uit onze gedachten. We kunnen ons ergeren aan iemands negatieve stemming zonder ons af te vragen waarom zij/hij gedeprimeerd is & we lopen snel langs de dakloze bij de uitgang v/d supermarkt, omdat we onze gemoedsrust niet willen laten verstoren door zijn/haar moeilijke situatie.

Maar als zoiets gebeurt, dan is 't tijd om terug te denken aan jouw narigheid in het verleden. Denk aan de dingen die jou helpen als JÍJ 'n slechte dag hebt - 'n vriendelijk woord, 'n glimlach, 'n grapje - & probeer DÍE gift dan ook weer door te geven aan 'n irritante collega. BEDENK wat 't is om je in jouw verdriet helemaal alléén te voelen & neem ook de moeite om 't verhaal v/d misère van jouw vriend(in) aan te horen:
'De bedelaar, verjaag hem niet.'

Zo oud als de mensheid
& as new as
today.