O/d mydibierkaai: verwachtingspatroon & wensdroom.

Het ergste zijn nog niet eens al die onvermijdelijke natuurrampen, oorzaken & gevolgen van natuur- & cultuurwetten, maar wel die overmaat aan neoliberale bullshit, totalitaire onbenulligheid, peroxidale flauwekul, meestverkochte oppervlakkigheid & satanische middelmatigheden alom ...........

Maar goed, dat terzijde: tegen die wagonladingen vol containers met irritante apekool & allesbedervende nitwitterij is 't altijd al moeilijk vechten?!

Laat nu eindelijk ook de Arabische wereld de eeuwenlange vernedering achter zich? To change or not to change: that's THE question! And HOW ...

Analist DM ziet de cultuur van vernedering in de Arabische wereld plaatsmaken voor een cultuur van Hope. Datgene wat er nu gebeurt kun je gerust een Arabisch '1789' noemen: men neemt eindelijk het lot in eigen handen, & dat is eigenlijk in duizend jaar niet gebeurd,
zo schijnt het ...

DM is optimistisch over de revolutiegolven in de Arabische wereld en stelt de schipbreuk vast van een zeker cynisme in het buitenlands beleid van landen als Frankrijk.

In uw laatste boek 'De geopolitiek van emotie' (2009) beschrijft u dat de Arabische wereld gebukt gaat onder een sterk sentiment van vernedering: zijn wij er nu getuige van hoe zij dat van zich afwerpen?

Dat denk ik inderdaad: in mijn boek beschreef ik een bijeenkomst met studenten over globalisering. Ik werd getroffen door het enorme gebrek aan vertrouwen in de toekomst. Globalisering, zei een van hen, die is niet voor ons! En dit was de toekomstige elite? Ze wisten een ding zeker: als je wilt slagen, dan zal dat op eigen kracht, dus buiten Marokko, moeten gebeuren, want van ons land hoeven we niets te verwachten?!

Een herkenbare vaststelling die nu al vele malen geuit is.

Wat er nu op diverse plaatsen aan het gebeuren is overal, blijft dus ook een buitengewoon belangwekkend gegeven.


U bent niet bezorgd?


Ik ben verheugd, positief, maar niet naïef. Er zijn risico's en de situatie in elk land is anders. Hier en daar dreigt chaos, instabiliteit en globale internationale oliemarkten houden niet van onzekerheid. Maar toch: op de langere termijn kunnen we optimistisch zijn. Zelfs voor het Israëlisch-Palestijnse conflict ziet het er nu goed uit. Voor Israël is de vrede met Egypte niet langer meer gegarandeerd, dat is waar. Maar het is heel goed mogelijk dat de nieuwe regimes wel vrede met Israël willen. Dat ze het land zullen erkennen. Domweg omdat Israël geen prioriteit is. Het kan nu niet langer als alibi dienen om in eigen land hervormingen tegen te blijven houden. Want dat gebeurde: hervormen was niet mogelijk, want 'we zijn in oorlog met Israël!' ...

Ik blijf nieuwsgierig geel, rood & pimpelpaars: slaap zacht, droom zoet & tell us all about it if you really want to do so!?