nos otros center i blauw/over liggen, opstaan en

uitrusten

Soms heb je op rijper leeftijd 't gevoel dat je nu alles al wel gezien hebt:
elk genot & falen, alle gebreken.

Afhankelijk zijn is op den duur voor mensen die de hele tijd moeten liggen ~
wellicht wachtend op de dood
~ 'n zware last:
vooral mensen uit de generatie van de Tweede Wereldoorlog & kort daarna hebben vaak de houding
dat ze
'zelf met alles in 't reine moeten komen'.

Voor hen was die houding dan ook een tere vooral kwestie van overleven en diezelfde mensen zijn nu onderhand, als ze het al 'heelhuids' overleefd hebben, oud geworden en 'der dagen zat'!

Vaak zie je zelfs nog dat ze moeite hebben om hulp, steun of bijstand te aanvaarden:
niettemin maakt afhankelijkheid deel uit van 't menselijke bestaan & we zouden haar opnieuw moeten leren verstaan als 'n vorm van solidariteit & wederkerigheid.

Ik geloof dus dat juist mensen die noodgedwongen op bed moeten [blijven] liggen,
in die afhankelijke positie nieuwe dimensies van het leven kunnen ervaren.

Er gaat immers ook tegelijk zoveel expertise onnodig & schijnbaar zinloos volkomen verloren aan beide kanten van 't bestaan: zowel de zorgvragende als ~gevende zijde van ons al met al korte leven?

Alle kinderen hebben de hulp nodig van ouderen, ze kunnen niet zonder!

En wij zijn ook medeverantwoordelijk voor de kinderen in komende generaties:
wie in het verleden opgroeide zonder voldoende aandacht, belangstelling, geduld, zorg & liefde moet daar [& niet alleen hij of zij] i/d toekomst de gevolgen van ondervinden?

Massa~ & zelfmoordenaars, misdadigers en doodseskaders zijn ook allen ooit klein, teer & gevoelig geweest in de aanvang van hun aardse 'loopbaan':
ook beulen hadden ouders.

EEN
van de kernzinnen uit de z.g. feministische theologie waarmee we tegenwoordig dan ook de vrouwen & zwakkeren, kleine kinderen en zieken wat meer moed kunnen inspreken, luidt:
"Ik mag er hier & nu helemaal zijn zoals ik ben, [want] ik ben [ook] goed & mooi!"

Is die zin dan nu toch niet ook misschien 'n beetje in tegenspraak met die afhankelijkheid, hulpbehoevendheid, zwakte & erg grote gevoeligheid?

Je wilt anderen niet tot last zijn maar denkt dat je dat bent:
'n mislukkeling, lastpak, totaal hopeloze!

En wat kunnen 'wij' daaraan dan nog doen of toevoegen om te helpen ondersteunen hier & nu?

Eigenlijk zie ik die tegenspraak niet [meer] na vijftig jaar ronddazen over de aardbol:
dergelijke mensen zijn er altijd al geweest op alle plaatsen & in alle tijden ~
je hoeft dat nu niet meer te ontkennen/negeren.

Bedenk wel:
ons ik stuit soms werkelijk op grenzen van onmacht, kwaadwilligheid, onachtzaamheid & haat die je alle moed & hoop schijnen te willen ontnemen ~ zoveel nodeloze ellende, eenzaamheid & verdriet?!

Kort geleden kwam ik 'n vriendin tegen van vroeger:
ik zie haar nog steeds voor me als vrolijk klein kind & nu zit zij ook al in 'n rolstoel & haar mogelijkheden zijn erg beperkt.

Voor mij echter is het vrolijke kind dat deze vrouw ook ooit eens was, blijven bestaan.

Ik zie dat kind nog steeds in al haar gedachten, teer geluk & eigen ervaringen, haar emoties & brieven aan mij, haar zorg & medeleven, aandacht & geduld ...

Alles wat zij eens was, bestaat dus in zekere zin nog steeds, ook al is de vorm wel wat [of 'totaal'] anders en ik vind het belangrijk dat we ons opnieuw bewust worden van dit oorspronkelijke, aanwezige, voorbije maar ook tegelijkertijd nog steeds voortbestaande 'ik':
dit is van alle tijden en plaatsen en alle mensen!

We zouden ons oorspronkelijke ik opnieuw moeten [kunnen] beleven, er uitdrukkign en vorm aan geven.
Want wat we waren, dat is helemaal niet 'voorbij':
het ik bestaat en blijft hetzelfde,
OOK
wanneer de uiterlijke omstandigheden anders worden en voorbij gaan glijden als schaduwen van onafwendbare 'grijsheid'!

Wie gedwongen is om ontvankelijk te leven ~ in een rolstoel of op bed {zelfs in coma?} ~ kan zich zijn of
haar vroegere ik nog altijd voor de geest roepen?

Kunnen we al die voorbij dagen en jaren vol gevoelens,
eenzame verdrukkingen & misverstanden, hoogmoed en trots, mededeelzaamheid & hoop op beter tijden
nog altijd 'laten voortbestaan', er 'iets van leren', het niet 'tevergeefs' doen laten zijn?

Hadden al die pijn & al dat lijden 'zin':
was het niet alles een hopeloos, verwarrend, kortzichtig
en volkomen doelloos spel???

Ja, dat kan zeker:
maar anderen moeten iemand ook uitlokken om dat te doen:
waarschijnlijk lukt 't me dan ook niet zolang ik alleen maar in m'n eentje ben ~
we hebben die anderen als spiegel & echo nodig om er met anderen over te kunnen spreken,
& 't ook zoveel mogelijk wederzijds te bevestigen
& delen
...

Ik heb andere mensen nodig
met wie ik kan spreken of anderszins overleggen & gedachten uitwisselen!!!
Anderen ontdekken in mij mijn diepste zijn en zij herinneren mij daaraan.
Alle ellende, pijn, verdriet en de daaraan verbonden eenzaamheid & lijden worden zo overstelpt
door die andere kant van ieder van ons in mededeelzaamheid, leniging van nood & leegte,
'eeuwige' saamhorigheid & genoegdoening van 't foute.

Liggen wordt in onze cultuur nogal eens geassocieerd met luiheid, zwakte en 'liegen',
ook in het overige dierenrijk schijnt dat zo te zijn:
als een tegenstander op de rug gaat liggen,
dan onderwerpt hij/zij
zich
...?

Het wordt dus inderdaad in diverse vormen beleefd als een nederlaag
wat trouwens dezelfde wortel heeft als het woord 'liggen'! Iedereen kent nog wel die oeroude afbeeldingen: een ridder staat met een voet op zijn tegenstander
die een nederlaag heeft geleden voor zijn overmacht & nu
'onder de voet gelopen is'
...!

Neerliggen
betekent hier dan ook:
onmacht, overgave, 't einde van 't spel & soms
de definitieve dood
...

Niettemin wordt heel ons leven ook bestempeld door het feit dat wij ook liggende wezens zijn
en dat valt ook positief te duiden. Oorspronkelijk betekenden religie/theologie/filosofie/psychologie e.d. dan ook het spreken over 'g d', het 'onbekende' achterliggende innerlijke onbeheersbare 'gebeuren', de 'happening'?!

Welke ervaring van die 'g d die dood is', afwezig, onkenbaar, 'verleden tijd'
komt er dan nog in onze bijna volkomen geseculariseerde/ontkerkelijkte/ontzuilde megamassamaatschappij ter sprake?

Waar hebben we 't eigenlijk nog over
nu 'alles voorbij is', aangetast, verontwaardigd, verspeeld,
bedorven & verleden?

We zagen G d vroeger nog al eens
[vanuit onze eigen onmacht/pijn/verdriet/onwetendheid] als almachtig.
G d handelde toen nog actief en greep overal in waar dat ook maar even echt nodig was,
& door ons werd gewenst/gebeden & dat 'wensdenken' was dan ook de enige pleister
op al dat talloze onverklaarbare leed.

Maar als we nog eens go{e}d terugkijken
naar al die mydibijbelverhalen over scheppingen & eindtijden,
dan zien we ook daar al heel duidelijk dat G d na zes dagen scheppen met zijn verbale & manuele 'kleien'
van al die scheppingen 'uitrust' op de zevende dag van al zijn geploeter
& gezwoeg!

Laat dit
vergezicht nu dan ook maar
ons voorlopige einde zijn van al die veronderstellingen,
[on]zekerheden en zinloos
lijden
...

Het is prachtig & geruststellend ondanks alle verwarring, chaos & opdoemde uitzichtloosheid
dat g d uitrust en dat betekent zeker niet dat G d alleen maar even rechtop bleef staan om op adem te komen of in z'n luie stoel [keizerstroon e.d.] ging zitten om 'n dutje te doen en zo nu en dan wat weg te doezelen van al dat drukke scheppingsgedoe met aan 't einde die teleurstellingen ook nog eens met z'n gezellige evenbeelden der muchomachohomobibonobogeneraties van eigenwijze,
stompzinnige, banale bananenvreters.

Volgens mij rustte G d uit door languit te gaan liggen:
ZO
te gaan liggen dat de zevende dag [ook] over ons kon komen om in alle eenvoud te genieten
van wat we samen tot stand hadden gebracht als levende wezens
'zoals hij/zij'!

Die ervaring is op de mydidag van vandaag maar al te vaak voor veel mensen totaal
verloren gegaan in de jacht op geld door geweld & rattenvanger van Hamelen tot Zemelen & al dat gedoe!
Het lijkt soms wel of we onze 'opstanding' alleen nog maar kunnen verstaan als een 'opstaan in dit leven'
& dat 't al onze dromen van ooit over 'leven in eeuwigheid & leven na de dood' verdrongen heeft voor de
meesten onder ons?

Zo'n typisch menselijk beeld van 'n zelfontworpen G d
is & blijft meestal [altijd?] wel erg eenzijdig, omdat we niet meer uitgaan van de G d v/d Sjabbath,
maar steeds meer alleen nog maar van 'n g d die handelt & heerst,
oordeelt & veroordeelt!

Ik heb de indruk
dat 'christenen' hierdoor nogal eens gestempeld worden:
door allerlei malle stempels van eigen maaksel,
kraaksel & smaaksel!

Daarom
'moeten' we alsmaar steeds weer druk bezig zijn en hebben we vaak [nog steeds en alweer]
de grootste moeite om ons [samen] ontspannen
te gedragen?

In synagogen en kerken staan of zitten we,
terwijl er ook nog orthodoxen & 'roomsen' zijn die soms knielen en men in moskeeen daarentegen languit op de grond kan gaan liggen {?} & tegelijkertijd
ook nog eens godvruchtig zijn?!

Onze overheerende christelijke samenlevingen & ons leven als 'jezusgelovigen'
is tot op de mydidag van vandaag nog steeds helemaal doordrongen van 'n typisch westerse vorm van standvastigheid? Wij
'staan voor iets, blijven staan voor een bepaalde zaak, we houden ons staande en gaan niet ten onder en we zijn ook nog eens hoogst 'fatsoenlijk' {'anstaendig'}:
dergelijke beelden zijn wereldwijdvebreid!

We hebben ze ons eigen gemaakt
en wel zodanig dat we het nu nog moeilijk vinden
om in ons liggen of zitten ueberhaupt
nog iets positiefs te zien.

De hele mediawereld wordt elke dag weer overgoten met een uebervette criminele saus van naargeestig naakte, nijver naaiende/neukende nitwits met debiele stemmetjes die willen 'verkopen'!

Je kunt in sommige kerken
ook steeds vaker weer meemaken dat oudere mensen zich nog maar
net met de grootste moeite overeind kunnen houden: zich moeten vastklampen a/d stoel- of bankleuning voor hen.

Ze lijken zich bovendien nog eens te schamen voor het feit dat ze nog maar nauwelijks kunnen staan:
ze kunnen 'hun' G d naar 't schijnt nog maar moeilijk zittend liefhebben of loven, laat staan 'liggend' ....?!
ZIJN
er eigenlijk dan helemaal geen positieve beelden verbonden met ons liggen,
neerliggen & 'rusten'?

Er zijn er niet veel naar 't schijnt,
maar ze zijn er natuurlijk wel, zelfs van de profeten die op bewustelozen zijn gaan liggen
om hen weer tot leven te wekken?

Denk ook maar eens aan 'n bekend mydiverhaal over SjaulPaul in 't boek der Handelingen v/d Apostelen {20:7~12}: 'n jongen viel uit 't venster v/d derde verdieping naar beneden terwijl hij de preek van Paulus had aangehoord die hem misschien nogal verveelde & omdat het warm was en hij moe?

Wie zal 't zeggen:
maar ogenschijnlijk lag hij daar dood op de grond en Paul ging naar hem toe!
Hij ging [net zoals al die oude profeten VOOR hem i/d OT-verhalen!] bovenop hem liggen en omhelsde hem. En dan heet het, heel simpel eenvoudig & mooi:
kie nisjmato bo
hij leefde nog:
"zijn ziel was nog in hem".
Wat dus niets anders wil zeggen dan dat Paul deze jongen weer in het leven 'teruggevoerd' heeft:
daar heb je dus misschien wel een mydidimensie van de lichamelijkheid die wij nogal eens vergeten schijnen te zijn met al ons drukke gedoe over noppes&nix:
de aanraking met en van het hele lichaam [anders dan in de oeroude heidense orgiastische augiasstallen
& de moderne televisiebordelen van kommersjeleseksbedrijvende twens & tieners
met honden & ezels en dergelijke]!

SjaulPaul heeft niet gezegd [zoals van Yehosjoea werd gezegd in latere evangelieverhaaltjes]
"Sta op, neem je matrasje mee, en wandel!"
& hij heeft niet alleen maar zijn hoofd of zijn hand aangeraakt,
maar hij heeft die jongen werkelijk in het leven teruggehaald met de inzet van z'n hele lijfelijke lichaam!

G d blaast z'n adem in Adams neus & Elya wekt doden op!
Bijna net zulke erotische taferelen in bijbelteksten als in 't Hooglied e.d.?
Christenen schijnen in deze pas voorbije twintigste eeuw vooral nog te hebben geleerd
dat ze vooral maar niet [weer] in slaap mogen sukkelen, maar bovenal nu in actie moeten komen
tegen alle onrecht in de wereld & [heel veel] verzet moeten bieden [hoe dan ook]
alsof dat nog maar 't enige 'probleemtje' zou zijn?

Sommige christenen
[EN
'anderen'] gaan blijkbaar ook nu nog gebukt onder allerlei lasten en plagen
en kunnen alleen nog maar denken in termen van verzet?

Ook in de 'feministische/bevrijdingstheologie' zie je dat nog steeds terug zo nu en dan ~
de feministes & de bevrijdingstheologen zeggen dan bijvoorbeeld:
"WIJ zijn G ds handen [en voeten] en wanneer wij niet werken,
dan kan G d ook niet werken!"
Ik vind dat een moeizame benauwende visie & benadering:
want we kunnen namelijk niet alsmaar weer ononderbroken actief zijn en we kunnen alleen nu maar echt iets tot stand brengen als we ontspannen en uitgeslapen zijn.

De oudere vormen van 't z.g.
christendom stonden vooral in het teken van de prestatie,
de vergeving, de actie & de ritualisering ervan!

Ik vind dat 'n foutieve ontwikkeling
die meestal voort schijnt te komen uit westerse theologieen
die al te zeer extreem fanatiek op handelen is gericht als betrof het
een willekeurige vorm van idolatry/afgoderij.

Kunnen we g d dus nog ervaren als je 'bij de pakken' neerligt?

Ik probeer van het begin af aan om nu in myDi dan ook telkens weer al mijn zintuigen af te stemmen
op mijn omgeving zoals ik die hier heb leren kennen & in deze omgeving is g d natuurlijk ook aanwezig in alles wat ik beleef, ervaar en ook voorbij wil laten gaan, en wanneer we [erbij neer] liggen
dan zijn we in staat om deze zintuiglijke kant van g d in ons op te nemen:
zij vult ons met energie & stelt ons in staat om [ook telkens weer]
opnieuw actief te worden.

Zonder zintuiglijke indrukken
is 't ons niet mogelijk om zinvol te handelen creatief te denken of met deze fantasie
nieuwe wegen te banen. Moeten vrouwen en kleine kinderen, verdrukten & onmachtigen
dan weer terug in een passieve rol terwijl we net hebben geleerd dat we tot heel veel
[meer] in staat zijn dan er ooit werd gedacht
'in oude tijden'?

Het heeft vrouwen & kinderen,
slaven & 'lijfeigenen' eeuwenlang de grootste moeite gekost om [ook] rechtop te leren lopen,
maar het is ons ondertussen wel gelukt!

We moeten niet te min meer doen
over ons verleden maar we hebben dit rechtop lopen
[letterlijk & figuurlijk] wel 'n beetje erg eenzijdig verdedigd tot nu toe?
'n Gevolg daarvan is bijvoorbeeld dat we vaak nog maar heel moeilijk kunnen omgaan
met de problemen van 'de oude dag'.

Vrouwen hebben bovendien aan de opstanding als vooral opstaan in
DIT
leven zo'n 'absoluut' gewicht gegeven {onder de druk der omstandigheden},
dat zij nogal eens niet meer kunnen dromen over de 'eeuwigheid',
en over 'een leven na de dood'?

Er is ook
een ander Leven
{VOOR &}
NA
de dood uit de doos van Pandora!
We hebben het er in de loop van de jaren al eerder en vaker over gehad:
er zijn [nog steeds] vele tekortkomingen die ons kleiner maken dan we zijn, ons doen
'verkommeren', verschrompelen & laten wegkwijnen?!

Maar opstaan is niet het enige alleenzaligmakende
dat belangrijk is [en blijft]!
OOK
ons neervlijen, uitrusten & gaan liggen om te sterven, is dan niet minder belangrijk meer. BEIDE
'mydidimensies' horen nu eenmaal bij het geheel van ons leven:
deze stap moet ik dan nu ook eigenlijk gaan leren zetten
{samen met 'de anderen'}.
31 dec 2007 - bewerkt op 31 dec 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende