nog 18 minuten

whaa, ik verveel me nog steeds, ziek ben ik ook! ga ik me vervelen terwijl ik nog.. laat maar. ik zal maar eens vertellen, iets over mezelf.. nja, de slechste eigenschap van mij. jaloezie. ik wordt zo snel jaloers. nee, niet alleen als ik een vriendje heb, ook bij vriendinnen. hoeft M. alleen maar een keer naar L. te gaan, ik denk al dat het iniedergeval over mij hebben gehad. en toch vraag ik me steeds af waarom ik zo jaloers ben. het zal wel met mn verleden te maken hebben. nou, verleden? dat wat vanaf de basisschool gebeurt is. stoken. je kent het wel. in groep 5 gebeurde het al met mij, en dat blijft dan lang bij je, maar als het dan nog een keer in groep 7/8 gebeurt. dan zijn de wonden dieper. en dan ben je opgelucht dat je naar de middelbare school gaat en nieuwe vriendinnen krijgt, maar dan gebeurt wéér precies hetzelfde. ligt het aan mijzelf? en door al drama in je jonge jaren, heb je ook nog eens een moeder. ja, iedereen heeft een moeder. maar ik hoop dat niemand die van mij heeft. mijn moeder. ze heeft een slechte jeugd gehad. en dan zou je willen dat ze jou geweldig zou opvoeden, maar dat gaat niet! dat weet iedereen, je volgt namelijk het voorbeeld van je ouders. en mijn moeder. ze is echt lief, en ik hou veel van haar. en dat lieve compenseert misschien de dingen waar ik veel verdriet van heb. het begon allemaal in groep 4. ja, ik wou, net als ieder meisje, op dansen. dus ik ging op dansen. en elke keer als ik thuis kwam wou ik de dans doen die we geleerd hadden. ik wist wel dat er 10000 meisjes waren die het beter konden als ik. want ik werd nooit geroepen om vooraan te staan, en die goeie allemaal wel. ik vond dat ik beter was en ik zou wel eens thuis laten zien hoe goed ik het kon. dus ik deed de dans voor mama, die net aan het koken was. "ja, je ziet eruit als een stijve hark, misschien dat het op muziek er wel uitziet", was het enige wat ze zei. en dat elke keer als ik weer eens thuis kwam van dansen. in groep 5 besloot ik een andere sport te zoeken, aangezien dit toch niks voor mij is. ik kwam uit bij volleybal, dat vond ik leuk. en mama zei mij dat ik het goed kon! dus, ik was tevreden. maar, natuurlijk, kwam er nog iets wat ik helemaal te gek vond. zingen! en dansen en zingen zit in de zelfde categorie, die mn vader; nikskunners noemt. zo gehete talenten. en nu komen we een beetje dichterbij het heden, want mama heeft laatst gezegt dat ik géén talent heb. dus, ik ben een talentloos domwicht, nee, zo voel ik me. en dan ff kijken hoe jij je zou voelen als je moeder alleen op je kankert. dat je niks kunt, dat je waardeloos bent, dat je geen talent hebt. en dat alleen zegt als jij weer eens die uithaal doet, of meezingt met de radio. je hebt niet eens gevráágd of ze haar mening wilt geven. oh ja, papa zat ook nog te geinen over dat ik geen noten kan lezen. wat heb ik gedaan? zondag, gisteren dus, heb ik noten gelezen en geleert! hoezo kan ik het niet? het enige wat mij in de weg staat is de onzekerheid dat ik het inderdaad allemaal niet kan, maar ik heb schijt; als dat mijn ouders zijn, ik zal bewijzen dat ik het kan, door het gewoon te doen.
the only one i can depend on is me!