intens verdriet

ik heb me nog nooit zo intens verdrietig gevoelt. mijn oma heeft Alzheimer, dus aan het eind van haar Latijn. mijn papa en mama zijn half uit elkaar, half niet. omdat papa BIJNA vreemd ging. hij had een date, maar die werd afgezegd. maar daar kwam mijn mama achter. toen besloot ze weg te lopen. die avond kwam ze alweer terug, ze was in psychose geraakt. toen hebben mijn ouders er alles aangedaan om het beter te maken. ik en mijn broertje wisten nog steeds niet waarom mama weg was gegaan. 7 oktober kregen we het te horen, samen met de mededeling dat mama tóch uitelkaar wou, omdat ze het echt niet meer aankon. nou, daar was ook niks van waar tot eergisteren. toen mama weer weg wou gaan, omdat ze het echt niet meer aan kon. toch bleef ze. ze houdt waarschijnlijk toch te veel van mijn vader. dat neemt mijn gevoel verder NIET weg. dus gisteren pakte papa mijn internet af, omdat ik onbeschoft was. en toen werd het me allemaal even teveel. ik wou weglopen en pakte al mijn spullen in. toen sloeg papa die tas uit mijn handen en schopte mij. dus ik raakte helemaal over de zeik. ik begon zo hard te huilen, intens verdriet. zo'n verdriet wat je in films niet kunt nadoen. dus mama en mijn broertje kwamen naar me toe. mama allemaal troosten. en ze vroeg waarom ik dan zo boos was. en ik zei alleen; het is mijn papa. mijn papa. ik stikte bijna in mijn tranen. toen had mama besloten papa erbij te halen. dus papa kwam en ik moest verplicht praten. eerst gaf hij mij de schuld, wat ik allemaal wel niet verkeerd deed enzo. en toen moest ik weer hard huilen. en toen vroeg hij eindelijk, na maanden, wat er dan was. ik zei dat hij het zelf wel wist. dus hij zei; dat ik bijna vreemdging? ik knikte alleen. hij vroeg waarom ik dan zo boos was. en toen moest ik zo hard huilen en stamelde ik; omdat jij mijn papa bent. toen merkte hij eindelijk hoe erg het mij dwars zat en beloofde mij betere dagen. ik weet het niet, maar ik hoor het te geloven, toch? nu heb ik het gevoel dat niemand meer iets om mij geeft. ik kan het er niet echt met iemand over hebben. natuurlijk met M. mijn beste vriend. maar die is ook wel eens ziek, of dan merkt hij het niet goed. en dan hebben we nog R. mijn vriendje, maar die woont een beetje te verweg dus kan mij niet altijd steunen. alleen praten, maar soms heb ik ook wel gewoon iemand nodig die me vasthoud. en die heb ik niet. ik mis R. en ik mis mijn zorgeloze leventje. ik wil echt gewoon terug naar de tijd dat het goed was. maarja, dat zal nog wel een tijd duren. duuuuuuuuuus.

liefs, Mitzi