nineteensixtyfour
*
Maan
waarop wacht je?
Op het begroeten van de zon
voor wie ik plaats
moet maken!
De bomen komen omhoog naar mijn venster
als de smachtende stem van de stomme aarde.
Het droge rivierbed ondervindt geen dank voor zijn verleden.
Het leven vindt zijn rijkdom in de aanspraken van de wereld en zijn waarde
in de aanspraken der liefde.
Haar eigen morgens zijn nieuwe verrassingen voor G*D.
De vogel wenst een wolk te zijn en de wolk een vogel!
De waterval zingt:
Ik vind mijn lied, wanneer ik mijn vrijheid
vind!
Ik kan niet zeggen waarnaar dit hart smacht.
Het zijn slechts kleine behoeften,
waarom het nimmer vraagt,
of die het niet kent
of zich
herinnert.
21 feb 2005 - bewerkt op 21 feb 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 05 apr 2023 44221/214 ‘n Deel ervan is hypnotiserend en woest
- O 05 apr 2023 44220 Hóe excentriek waren de schrijvers en lezers
- O 05 apr 2023 44219 Er ontspruiten meer vreemde maar bijzonder
- O 04 apr 2023 44218Vanwege hun ongehoorzaamheid (in ‘t bijzonder
- O 04 apr 2023 44217/211 Als er zo’n overvloed van die teksten is
- O 04 apr 2023 44216/210 Jóden v/d Tweede Tèmpel en uit de tijd
- O 04 apr 2023 44215 In amper drie millennia van vluchteling tot
- O 04 apr 2023 44214/209 En voor ‘t opleggen van dit alles heeft
- O 03 apr 2023 44213/208 Mosjeh, legt hij geduldig uit, was niet
- O 03 apr 2023 44212/207 ’t Dubbelzinnig compliment in Tacitus’
- O 03 apr 2023 44211Aan de andere kant v/h sociale spectrum, werd
- O 03 apr 2023 44210Fla-Jos lijkt te hebben gedacht dat de inten-
- O 03 apr 2023 44209 Tegenzet van Apion was geweest de verkeerde,
- O 02 apr 2023 44208 Veel van deze verwerpelijke absurditeiten...
- O 02 apr 2023 44207 Tweeduizend jaar is haast niks: wat zijn nu