Nieuwe Vijanden & Oude Rivalen: "Alte Kameraden"!


Nog maar even terugkijken wat de oude Mat ervan zei van 300 jaar geleden op grond van zo'n 1700 jaar
daarvoor op de grenzen tussen nieuwe oudheid en allerlei ander oud nieuws in de taal van toen en daar.


MAAR WIE ZIET IN DE DISCIPELEN DE WAARE LIEFDE, EN CHRISTENPLICHT NIET DOORSTRALEN?

ZO HAAST IS THOMAS NIET WEDERGEKEERD, OF HY WORD ONDERWEZEN VAN DE WAARHEID:
DE DISCIPELEN SCHUWEN, SCHELDEN, VERWERPEN THOMAS NIET, OM DAT HY ZICH EEN WIJL AFZONDERT,
EN HUNNE VERGADERING VERLATEN HAD, MAAR ZIJN MET BLAKENDER YVER AANGEDAAN, OM DEN WEDER-GEKEERDEN GRONDIG T'ONDERRICHTEN, EN ALS OM STRIJD HUNNE BLIJDSCHAP TE BETUIGEN:
wy hebben,
ZEGGENZE,
den Heere gezien!

DE GEKRUISTE YEHOSJOEA IS WEDER LEVENDIG, EN UIT HET GRAF OPGESTAAN, EN VAN ONS GEZIEN.

Het ongeloof vlied, en verbergt zich; maar het geloof vertoont zich, en verkondigt de waarheid.
Zo maalt ook Dawied de werkdaadige liefde des geloofs af, en zegt:
IK HEBBE GELOOFT, DAAROM SPRAK IK!

En hoe kan het geloof werkzaam in liefde zijn, en zwijgen?

Als de verlosserde liefde van de gezalfde ons dringt, zo moeten wy onze naaste lief hebben,
en zoeken uit het verderf te redden, op dat Yesjoea door, en in ons geprezen worde.

Van wien zouden ook de Kruisgezanten spreken, als van den Heere,
die zo menschlievend door zijn kruis-bloed, hen vry- & diergekocht had,
& nu opgewekt was tot hunne, & aller Gelovigen rechtvaardigmaking.

Met wat vreugd, met wat tederhartigheid, met wat eenstemmigheid noemen zy
"JC"
DEN HEERE,
& zeggenze:
HY IS OPGESTAAN?

Maar is 't wonder?

Die opstanding is de grond der zaligheid, en de volzekerheid des geloofs.

DE HEERE,
zeggenze volijverig,
IS OPGESTAAN,
en
WY HEBBEN HEM
met onze oogen
GEZIEN!

Hy is aan KEFAS SJIM'ON PETROS, hy is der VROUWEN, hy is ONS ALLEN verschenen.

Maar wat antwoord Thomas?

Gelooft hy zijne Medediscipelen?

Neemt hy aller getuigenisse aan?

Niets minder.

IK ZAL GEENZIENS GELOVEN,
zegt hy,
INDIEN IK MIJNE HANDEN NIET IN DE LIDTEKENEN EN WONDEN STEEK.

Bedroefde vrucht van 't verlaten der "Huis- & Bond-genooten G ds":
IK ZAL GEENZINS GELOVEN.

Wist Thomas niet, dat het onmooglijk was, zonder geloof, "G de te behagen"?

Dacht hy niet, dat het geloof ons 'van G d' word toebedeelt?

Komt hy in de vergadering der Gelovigen, en wil hy
GEENZINS GELOVEN?

Ziet daar in den aart der weereldwijsheid, die eene vyandschap is tegen
"G D",
en de wijsheid, die van boven is.

Hoe klaar, hoe krachtig, hoe overtuigende 'g d' in zijn woord spreekt, het ongeloof verwerpt alles,
en verblind, en verhard de menschen jammerlijk, datze de dingen, die des "Geestes G ds" zijn,
niet konnen, niet willen begrijpen.

Een dierlijk mensch is altijd trots, en wil wijzer zijn, dan 'g d' zelf; hoe zoud hy geloven,
hoe zich onderwerpen?

Thomas wil
ZIEN,
en 't licchaam de Heeren
TASTEN,
en legt dus een grond tot aardsgezindheid, die tegen het geloof aandruist.

Want waarom zal iemant geloven het geen hy ziet?


Duidelijk verloopt onze evolutie met horten en stoten zodat vaak slordige, overhaast in elkaar gezette
constructies tot stand komen: daarbij rijst de klassieke vraag of, en zo ja op welke manier, leerprocessen
een rol spelen bij het ontstaan en de verandering der soorten.

Voor het interpreteren van menselijk gedrag maakt het een groot verschil of alleen structuren en functies
in de evolutie worden overgedragen, of dat ons functioneren tevens kan worden beinvloed door 'software'
die het resultaat is van een ogenschijnlijk
onafzienbaar lange strijd
om het bestaan.

Via onze culturele evolutie
kunnen diverse oude rivalen
met elkaar in verband
gebracht worden.

De precieze afstamming van de mens
blijft tegelijkertijd een open en een gesloten boek:
waarom en wanneer zijn we rechtop gaan lopen, wat zijn de oorzaken
en de gevolgen van die houdings-verandering
geweest, wanneer en hoe is ons
taalgebruik ontstaan,
en dergelijke.

Dat de evolutie conservatief is
en bovendien rommelig te werk gaat,
komt mede naar voren uit het feit dat zowel in ons lichaam als in ons gedrag
antieke anatomische resten en oude gedragsmechanismen voorkomen
die betekenisvol zijn geweest
in eerdere fasen van het z.g.
evolutieproces.

Doorgaans
hebben die resten geen functie meer,
maar in veel opzichten blijkt een samenspel
van slodigheid en behoudzucht
juist heel efficient
te zijn.

In
onze hersenen
komt dit principe
tot uitdrukking in een
opeenstapeling van een neuraal chassis,
een limbisch systeem en een neocortex:
systemen die qua fylogenetische ouderdom
[zeer] sterk uiteen-lopen en waarin
zich verschillende typen
processen [blijven]
afspelen.


Genoeg
voor nu,
zoek 't verder zelf
maar uit als je dat graag wilt!
In ieder geval werkt het naast elkaar leggen
van die stages verhelderend &
altijd nog beter dan
het ontkennen of
niet willen
zien
engel
blozen
cool!

17 sep 2009 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende