negentig kilo blubber

Gerrit
{Achterberg}
is de dichter die experimenteert
met de macht van
het woord.

DAT
het woord levend maakt
was hem door de Gereformeerde Bond in zijn kerk met de paplepel ingegoten,
GA probeerde het uit
BUITEN de kerk ...

En kijk aan,
hij bracht het ver:
het woord zelf werd weer levend!
Maar er levend mee maken,
een dode uit de dodenstad THEBE, als een soort Eurydice weer terughalen,
nee, DAT kon hij NIET.
WAT kan hij dan
WEL
met "Het Woord"?
Verbeelden:
verbeelden HOE 'het zit' met de mens 'en zijn dood'.
DAT doet hij in
"Deisme" ...



Een mens van 70 kg,
dan heb je het over 1,8 kg stikstof,
7 kg waterstof, 16 kg koolstof, 43 kg zuurstof, 780 gr fosfor, 1 kg calcium, 140 gr kalium,
140 gram zwavel, 100 gram natrium en nog ongeveer
200 gram overige elementen.

GA
ziet deze klomp kilo's & grammen
als een plaats van g d!

Dat is durf,
mag je wel zeggen,
religieus geinspireerde durf,
deze interpretatie?

Want een plaats van g d:
wat betekent dat volgens hem?

G d huist in mensen,
maar heeft mensen niet 'nodig',
de ene is hem/haar even goed als 'de andere',
miljoenen gaan langs hem heen,
"HIJ/ZIJ" 'zwelgt' in mensen!

DAT leest GA af aan het feit dat mensen doodgaan,
ze ZIJN weliswaar een 'plaats van g d', maar dat slechts voor
een bepaalde tijd ...

Voor deze weer een andere?

DAT ze doodgaan,
G D maalt daar blijkbaar niet om:
hij/zij houdt er geen persoonlijke betrekkingen op na met mensen ~
DAT is deisme: [a movement or system of thought
advocating natural religion based on human reason rather than revelation
= a chiefly 18th-century doctrine asserting that
although "G D" 'created the universe'
"{S}He" does not intervene in its
functioning ...] ...
de werkelijkheid heeft ons
niet nodig!

PESSOA:



Die titel Deisme is belangrijk.
GA heeft er kritiek op gekregen, met name van predikanten {Buskes} en gelovigen {Middeldorp},
want als je het gedicht helemaal uitleest,
HEEFT hij het dan wel over
'deisme'?

Die laatste strofe past er niet bij,
of andersom:
deisme past niet bij
die laatste strofe?

Want DAAR
neemt het gedicht [verdichtsel] ineens, ook abrupt,
een Andere Wending:
Christos komt eraan te pas,
en alleen al die 'naam' is genoeg om heel de voorstellingswereld van het christelijk geloof
op te roepen, zonde en genade, en behoud voor ...
de 'verlorenen' ...

Vader & Zoon,
GA weet alles van die christelijke beeldspraak:
hij doet er zelfs nog een schepje bovenop, of zelf twee of meerdere schepjes?
Christos wordt de koopman in oudroest [als een soort van Jopie Huisman avant la lettre]:
die ons wel vinden moest?

En ook de 'triniteit' krijgt hier nog even een eigen draai:
een 'geheim onderonsje' tussen Vader en zoon:
alsof hij met de Vader had gesmoesd!

Smoezen = een 'handeltje'
opzetten ...