'n Roos van vlees (Er was eens ...)

"STEEK
JE ZWAARD
TERUG OP Z'N PLAATS"
ZEI HIJ TERWIJL HIJ HET BLOED
VAN DE SLAAF DEPTE MET DE ZOOM VAN Z'N BOVENKLEED
"ik heb het je al eerder gezegd, Sjimon, maar je luisterde niet:
wie naar 't zwaard grijpt, zal erdoor
omkomen!"

Hij verhief daarna zijn stem,
zoals hij overal in het land had gedaan drie jaar lang,
zoals de leraar gedaan had al die tijd dat hij zijn dienst had verricht.
"Met zwaarden en knuppels zijn jullie erop uit getrokken om mij te arresteren,
alsof ik een misdadiger ben!"

Hij sprak zonder angst.
Ze luisterden zonder hem te bedreigen.
"Jullie hebben mij al vaker gezien. Jullie kennen mijn gezicht en mijn manier van doen.
Dagelijks was ik in de Tempel om onderricht te geven, en jullie zijn eraan voorbijgemarcheerd,
hebben zo nu en dan met een half oor geluisterd en me toch niet gevangengenomen
en vastgezet. Maar dit alles gebeurde opdat de geschriften van de profeten
in vervulling gaan!"

Hij hield zijn staf in beide handen voor zich, horizontaal, als was het een offer.
Opeens kwam de zwaar bewapende politiemacht weer tot zichzelf.
Ze sprongen schreeuwend naar voren met de woede van mannen die in verwarring gebracht waren.
Ze rukten hem de staf uit handen, duwden die tegen zijn rug en wrongen zijn ellebogen eromheen.
Rukten zijn polsen naar voren en begonnen die op zijn buik met leren koorden vast te binden.

Toen de mannen van de tempelpolitie bij hun positieven kwamen,
was dat ook het geval bij de leerlingen: het gesnauw van de soldaten maakte hen bang.
Maar de eigengereide woestheid van mannen
die moesten laten zien wat ze waard waren -
dat joeg hen helemaal
de stuipen op het lijf.

Ze draaiden hem de rug toe
en vluchtten zo snel ze konden weg.
Wegvluchten deden ze allemaal,
hoewel Sjimon hinkte
en als laatste
verdween
...

Ik
kende Malchus
goed genoeg om
hem te herkennen en
hem met zijn naam te
kunnen aanspreken; persoonlijk kende ik hem
niet. Hij was van afkomst een Arabier.
Als jonge knaap was hij ooit verkocht aan de huishouding van Kajafas,
werd hij besneden als een joodse jongen en hij had jarenlang gewerkt om zijn vrijheid te kunnen kopen.
Het was zijn dochter die ik goed had leren kennen, van wie ik vertrouwelijke dingen had vernomen zoals wat zijn erfenis inhield, wat zijn persoonlijke plannen waren - en ook dat haar vader,
om heimelijk aan te geven hoezeer hij alle mensen die hij tot dusver gediend had verachtte,
zijn dochter een Griekse naam gegeven,
het woord in die taal voor roos,
Rhode.

Of
ze het
nog steeds deed
of niet, weet ik niet;
ik had niet genoeg tijd gehad om daarachter te komen: maar een paar jaar geleden hield Rhode
een kameel voor de melk. Ik zag haar een keer toen ze haar troeteldier naar een waterplaats
buiten de stad leidde, een gebruind Arabisch kind met heldere ogen en een massa zwart haar,
dat voorthuppulde onder de nek van het beest dat op schofthoogte tweemaal hoger was dan zij,
In mijn ogen was zij een dappere jongedame dus ik liep met het kind mee op en knoopte een gesprekje
met haar aan en ontdekte dat ze levendig en spraakzaam was;
we konden goed met elkaar opschieten.

Daarna heb ik heel wat keren met mijn goedlachse roos gewandeld,
wanneer ze haar kameel de stad uitleidde door de Essenerpoort en langs hun latrines (altijd bedacht
op zuiverheid, die Essenen) naar de Slangenbron in het Hinnomdal!

Was Rhode ook op zoek naar vrijheid, net als haar vader?
Daar moest ze om lachen: als pappa als slaaf niet vrij kon zijn, zou hij nooit vrij zijn.
En zij dan, was zij vrij?
Kijk haar aan! Kijk haar aan: wat dacht ik?
Een kind dat in staat was baas te blijven over haar gezonde verstand en een kameel
en een volwassen man, die zelf een zoeker was?
Ik dacht: ja.
Ik zei: ja
...



ww