'n beslissende hoek: {standing on the corner} ...

~@~
Eigenlijk
ben ik dus bijna
niets anders dan mijn herinnering?
Naast dit lichaam
dat ook een vleesgeworden herinnering is!
Die twee samen:
dit lichaam & deze geest
die vol zijn van wat was en is geweest
gaan samen op mydipad.
Het lichaam ontstond ergens
in september '44 na Dolle Dinsdag & voor de deportatie van Putten.
De geest in aanleg rond diezelfde tijd met de eerste 'grote schok'
binnen vier maanden door die kogel van 12/13!
En als we het als 'geheel' bekijken
dan zijn deze geest & dit lichaam
een deel van 't geheel
dat aanwezig was in Nederland
van 'in de Tweede Wereldoorlog':
alles wat 'ik was', wat indrukken maakte vanaf toen
& wat ik er later
over gelezen en gezien heb
~ 'dat ben ik ook' ~
wat er daarvoor plaatsvond op de z.g.
Vale Ouwe & 'in de rest van de wereld'
van alle plaatsen & tijden
~ 'ook dat ben
ik' ~ onlosmakelijk
EEN
geheel met
alles wat was,
is & zal zijn? Zo kun je 'het'
OOK
zien: 'dat zijn wij allemaal' ~ 'tat tvam asi' en
'rak kach' [alleen
ZO]
~ zowel dat lichaam als die geest ~
't zichtbare & onzichtbare zijn met elk ander verbonden
van de vroegste oertijden af aan
tot & met 't einde der tijden
{althans 'zo gezien'}!
@
DAT
is de aard
van mijn herinneringen:
misschien zijn de jaren
die later onze reminiscentiehobbelknobbel zullen vormen
[alleen maar]
't rijkst aan gebeurtenissen
die onze identiteit hebben gevormd
& richting aan ons leven hebben gegeven,
zodat de herinneringen
daaraan altijd 'n
bevoorrechte positie
houden.
En als je dus juist in
DIE
jaren [tussen je 15de & 25ste]
op een verhevigde manier te maken krijgt
met wat al in principe & 'detail'
aanwezig was
VOOR
je geboorte
[of vlak daarna]
dan zijn en blijven precies
DIE
'herinneringen' juist
'de meest bepalende'
[invloedrijkste/gevoeligste/aanhankelijkste]!
OOK
iemand die nog
NOOIT
zijn 'memoires'
heeft geschreven & nagelezen,
& dit misschien ook helemaal nooit zal doen,
ontwerpt toch in z'n geheugen 'n soort
van verinnerlijkte autobiografie waarin de
memorabele gebeurtenissen zich blijkbaar
[al heel] vroeg
hebben voor~
gedaan?
@
In
't NRC Handelblad
liep ooit de serie
'Het beslissende boek',
waarin schrijvers vertelden over 'het boek dat hun leven veranderde'.
Van 48 van die 51 schrijvers liet zich dan ook duidelijk vaststellen
hoe oud ze waren toen zij hun beslissende boek lazen:
die leeftijden lopen uiteen van 10, toen Kristien Hemmerechts 'Blijf toch bij ons, Ingertje' las, tot 66, toen Hugo Pos gegrepen werd door 'Posthume herinneringen'
van Bras Cubas van Machado de Assis.
Turven wees uit dat die beslissende boeken uiterst ongelijk
over het leven zijn verdeeld?
Driekwart van die schrijvers las hun
beslissende boek
VOOR
hun 23ste:
daarna vlakt 't al snel af!
Het gaat miscchien wat te
ver om te zeggen
dat je 'eind
twintig' al
TE
oud bent
om nog een
'beslissend boek' te lezen,
tenslotte las Cees Nooteboom Proust pas op z'n veertigste,
maar de mediaan voor 't boek dat 'n leven verandert ligt bij 19 jaar,
in 't hart van de reminiscentie~
periode.
@
HET
is dus
net als met
onze eigen tijd~ &
ruimte-reizen, die wij allen afleggen
'in dit lichaam' & met 'deze geest' [of 'daarbuiten', wie zal 'het' zeggen?]:
er zijn en blijven nu eenmaal mydiverhalen bestaan van 'uittredingen' & 'bijna dood ervaringen'?
Er is hoogstwaarschijnlijk meer nagedacht, ingevoeld, beschreven & uitgeplozen over/in/van/met 'onze geest' dan enig ander fysiek verschijnsel in 'de wereld'?!
Je mag dan weet hebben van ontelbare 'eeuwen'
vol met 'tyrannosaurussen', USA's & USSR's,
't glorieuze India, Egypte en 't
'onmisbare' Assyria, Babylonia,
China & de Hebreen Chaldea, Mesopotamia,
Haran, Kana'an & Sinai: uiteindelijk zijn 't
onze 'eigen' ervaringen die
ons 'mydiary' tot
in details
'invullen'
...
~@~
DAARVAN
leggen we
allemaal stuk voor
stuk getuigenis
af.
09 okt 2007 - bewerkt op 13 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende