mydiworsteling tegen mydiverkalking: samen op pad!

~@~


DE
myDiEvangelieverhalen
zijn oorspronkelijk mondeling doorgegeven,
maar vanaf het moment dat ze te boek zijn gesteld,
werd het dode inplaats van levende kennis,
doordat men iedere komma voorgoed
wilde vastleggen.

En
alles
wat vastligt,
wat onveranderlijk is, dat is meestal
dood?

Ik heb
in de loop
van die afgelopen tientallen jaren
heel wat pogingen gedaan om alle bijbelboeken
door te lezen, maar ik kom bijna niet voorbij aan het verhalende,
het anekdotische.

Als ik
de woorden
van Yehosjoea lees
over 'de goede herder' en dat ene 'verloren schaap',
dan heb ik een innerlijke herkenning, die ik niet kan terugvinden in al die gestolde
dogmatische uitleg
[-gingen].

Het gaat NIET
over een kudde schapen ergens in een weiland
[al of niet 'bevorderd' tot wandelende reclamezuiltjes] buiten ons, nee het gaat - volgens mij -
over de schapen van binnen, over dat verloren schaap in mezelf
dat ik niet kan
accepteren.

ZO
heb ik
ook de tekst:
"Heb jouw vijanden lief", beter leren
verstaan.

Jouw
innerlijke vijanden,
je schaduwkanten, de dingen die je in jezelf veroordeelt ...
om DIE te leren
accepteren!

Als jij
ertoe kunt komen
om die vijanden, de 'monsters' in jezelf, lief te hebben
- wij zijn immers 'geschapen naar g d's evenbeeld - dan weet je:
alles in mij is
goed.

Yesjoea
wordt meestal voorgesteld
als iemand zonder onderlichaam, als een volmaakte superheilige?
Wij interpreteren alles in termen van goed en kwaad en daarom is er altijd zoveel oorlog!
Als ik ook mijn innerlijke vijanden lief kan hebben,
dan bestaan er helemaal geen vijanden
meer buiten me?

Dat gaat dan
als het ware helemaal vanzelf:
dan kan ik er ook mee ophoudem om anderen te willen veranderen?
DUS: einde van
oorlog!

Als we
kunnen aanvaarden
dat OOK de leugenaar en de terrorist - in onszelf - ons 'compleet maakt',
dan HOEVEN we nooit meer naar buiten te wijzen, immers:
wie zichzelf kent,
kent zijn Heer?

Yehosjoea
had levende kennis
en stond daar als een roepende
in de woestijn om die kennis uit te delen.
Met DIE myDiMens van vlees en bloed HEB ik wel wat.
Maar zodra er wordt gezegd: Yesjoe was de ENIGGEBOREN "Zoon van G D", dan haak ik af!
Want DAN is Yehosjoea geen mens meer, maar een kunstmatige heilige.
Yesjoea was een boodschapper {"engel"}, 'net zoals' een Boeddha, Lao-Tseh of Mohammed?
Maar in plaats van 'hun' Wet te volgen hebben we die 'boodschappers' heilig verklaard
en de boodschap verder laten liggen
en verstoffen!

Het doet me vaak pijn
om te ervaren hoe die prachtige inhoud van die 'boodschappen'
helemaal uit z'n verband wordt gerukt en tot versteende dogmatische wetten wordt gemaakt ...
volkomen ver-institutionaliseert!

Yesjoe
wordt ZO
tot moralist gemaakt?
En DAN heeft 'het' bijna niets meer
met het werkelijke leven te maken ...
En omdat het me zo'n pijn doet, denk ik dat ik heel 'religieus' ben ...
DAN denk ik:
blijf er af!

Ga er niet
mee aan de haal
en maak er geen monumentaal BEELD van:
WIJ zijn hier om te worstelen,
lijkt het wel
...
ZOEKERS!

Ik vind dat worstelen niet altijd 'leuk',
maar ik ben NIET jaloers op mensen die niet zoeken en worstelen!
Yesjoe en Boeddha waren ook 'zoekers',
ook 'worstelaars op HUN manier,
...
denk ik.

"De mens
is liefde en op zoek naar zichzelf!"
zegt de Advaite Vedanta:
dat vind ik juist
zo mooi!

Yehosjoea
werd rond zijn dertigste,
bij de dope in de woestijn, de 'verlichte', de "Christos"?
Maar tot die tijd [en daarna?!] heeft hij beslist
'geworsteld'?

Je bereikt
'die staat' ook alleen maar
door te zoeken en 'ermee te worstelen':
'op weg naar meesterschap menswordende' ~
zonder moeite komt niets
tot stand.