mydivervolg over engelen, duveltjes enzovoorts ...

Bij de uitvaart gebeurde 't onverwachte pas helemaal aan 't eind: bij 't wegdragen v/d baar uit de kerk onder de 'zalige' klanken van 't oude IN PARADISUM {"Naar het paradijs"} ~~~

'n Stijlbreuk ongetwijfeld, maar juist dat gezang raakte mij. Diep ongelovig ten aanzien van elk menselijk voortbestaan na de dood, kon ik mij 'r niet van weer-houden om met alle kracht te hopen dat waar zou kunnen zijn wat 'r gezongen werd: dat de engelen jou mogen [mee-]voeren naar 't paradijs. En dat wij elk ander daar ~
wie weet ~ ooit zouden mogen weerzien. Fantasie is zeer rekbaar?!

Toch was ik niet plotsklaps 'bekeerd' geraakt. Om geloof in metafysische zaken ging 't hier helemaal niet, en zelfs niet om Hope. Dat 'r na onze dood GEEN 'eeuwig leven' wacht, dat wist ik op dat moment ook heel zeker.

Maar al die zekerheden deden 'r op DAT ogenblik niet zoveel meer toe. Kennelijk ging 't hier helemaal niet om overtuiging of belijdenis.

Als die gebeurtenis toch 'n eigenaardig soort van waarheid in zich sloot, dan was die kennelijk van 'n heel andere orde.

Er werd its gezongen & dat resoneerde op 'n niet-discursieve wijze in mij mee. Misschien is zingen daarom in dit opzicht ook zo effectief. De woorden trillen door 't lichaam heen & worden evident door hun lijfelijkheid.

Ook myDi is voor mij 'zoiets' ...

Die fysieke kracht van tekens is typerend voor 'n geslaagd ritueel. Niet zozeer de verwijzing v/d woorden [hun 'betekenis'] maar hun uiting is van belang. Niet zozeer 't denken erachter doet er nog toe, maar de voltrekking v/d uitspraak.

De zon schijnt in 'n grijsblauwwitte lucht, 't houtvuurtje is nog brandende, groene knopjes verschijnen overal & ik denk aan al diegenen die ik heb gekend & die 't tijdelijke voor 't 'eeuwige' hebben verruild, al of niet in verwachting.

In ons brein zijn ahw zwangere engeltjes & duveltjes actief die heen & weer reizen tussen de synapsen als 'geesten' ...