~!@!~
Religieuze
mythen
bestaan uit schilderachtige
verhalen.
Ik heb hier
geen ruimte genoeg
om dat anderen allemaal
zelf te laten constateren,
maar er is gelukkig verdere informatie
in overvloed
voor de echte diehard-liefhebbers,
waarin een groot aantal mythen
van natuurvolken
[zo worden ze ook wel genoemd]
populair wordt
'naverteld'?
Verteld:
religieuze mythen
hebben vrijwel altijd
een narratief
mydimodel!
Narratief
is een vakterm voor
verhalend,
in het latijn is narrare
'vertellen' ...
~!@!~
Bij
wijze
van hapje
uit het grote geheel,
hier heel in het kort, de mythe van Isis
& Osiris.
Er bestaan
meerdere versies van,
Mozart heeft zelfs in een opera [Die Zauberflote]
ernaar verwezen.
Osiris was,
zo luidt het verhaal,
heerser [koning of farao] van Egypte geworden,
nadat Geb zich in de hemel had
teruggetrokken.
]
Set,
de broer van Osiris,
werd jaloers op Osiris en
doodde hem.
Volgens
een bepaalde versie
sneed hij hem zelfs in stukken en brokken,
die hij vervolgens in een boot
de Nijl liet afzakken.
Isis
is vol van verdriet
over de dood van Osiris,
maar vindt de resten van hem terug,
zet de brokken weer in elkaar,
en ziedaar:
Osiris leeft weer!
Hij is
de dood,
achteraf gezien, de baas geweest,
en daaraan ontleent de Egyptenaar de idee
dat de dood te overleven
valt.
Wij keren
dat vandaag om,
en zeggen: die idee oppert hij in het aangezicht
van de onverbiddelijke dood,
en brengt die vervolgens in beeld
door het verhaal van Isis
& Osiris.
~!@!~
De Enuma Elisj,
waarin de lotgevallen van Gilgamesj
en zijn makker Enkidu worden verteld,
hadden we ook weer
kunnen noemen.
Zij het
dat die mythe
nogal lang en ingewikkeld is,
omdat ze van de ene cultuur in de andere
is overgegaan.
Ik ga haar hier
om die reden niet weer proberen samen te vatten,
maar we zullen er ongetwijfeld later wel
passages uit naar voren
halen.
~!@!~
Verhalen dus,
narratieve mydicomposities,
maar je zou je wel grandioos vergissen
als je dacht dat ze ECHT gebeurd waren:
DAT wisten de vroegere vertellers OOK wel,
althans min of meer,
want de tijd
waarin de verhalen zich afspeelden
is weer een heel
andere tijd dan het HEDEN
van de 'verteller'
&
'overschrijver'?!
Maar
een verhaal
is nu eenmaal een verhaal,
en dat betekent
dat er een soort van historische orde
in wordt gevolgd:
EERST was er DIT,
en TOEN
gebeurde DAT,
enzovoorts.
Op
een Andere manier
kan een verhaal meestal
niet goed verteld
worden?
Maar
ECHT GEBEURD,
nee natuurlijk
niet!
Religieuze mythen
zijn niet historisch maar quasi-historisch,
ze volgen alleen maar de orde
van een verhaal.
Een
verhaal indelen
bij een narratieve orde
wil kort en goed
zeggen:
het als een
religieuze
['verbandleggende/verbindende
verbonds-']
"mythe"
opvatten ...
En als ik
mijn eigen
'mydilevensverha{a}l{en}'
ook in allerlei stukken en brokken
in de loop van de afgelopen dagen, weken, maanden en jaren
'doorvertel',
dan is & zijn dat evenmin feitelijke chronologisch juiste
weergave[n] van wat er allemaal
ECHT gebeurd is,
maar vooral
en bovenal MIJN
puur persoonlijke interpretatie
van wat ik als
'zodanig' ervaren & meegemaakt heb:
een verwijzing naar
oudere 'oerverhalen' van
'holenmensen',
vage onderbewuste
'herinneringen'
aan stenen tijdperken en
ijstijden,
zondvloeden
& deze & gene
'de waarheid benaderende'
scheppingsverhalen
&
'eindtijd-
vermoedens'.
De
bijbelverhalen,
ter lering & tot vermaak,
werden oorspronkelijk
eveneens
'doorverteld'
van generaties op generaties volkeren
uit de landen tussen
de Perzische Golf en de Zwarte Zee,
de Middellandse Zee en
de Rode Zee,
de rivieren Eufraat
& Tigris,
Yardeen en
Nijl!
En
naderhand
pas
'opgeschreven'
&
'herschreven':
vandaar
'de geest die zweefde over de wateren',
de diverse scheppingsverhalen
en oorsprongsvertellingen
die via Adam & Eva,
Kain & Abel,
Set & Noach,
Avraham/Ibrahim,
Yitschak & Ya'akov,
Yosef & de Twaalf
Stammen,
Yehoshua
& de twaalf discipelen ons
proberen duidelijk te maken
'waar het in het leven
werkelijk om gaat' ~
met behulp van
woord,
verhaal
&
geschrift
proberen om
te
'ontdekken'
WAAROM
we
op aarde zijn
&
HOE
we
'er iets
van zouden kunnen
maken'.



