mydisectie~oefeningen tussen kazernebordeel&front?

Hoewel ik nu eenmaal
uit een gelovige godsdienstige familie kom
van vaders en moeders kant
zoals al eerder en vaker beschreven in de afgelopen jaren,
wilde ik al vanaf m'n twaalfde
niet meer ter kerke ...
Ik woonde in Irminloo,
ergens middenin de Nederlandse 'biblebelt'
die dwars door het land loopt tussen Zeeland via Zuid Holland,
Utrecht, Gelderland en Overijssel naar Drenthe
en Groningen.
Mijn vader werd in de oorlog doodgeschoten
een half jaar voor mijn geboorte,
mijn moeder moest [veel te] hard werken om nog te kunnen overleven
en ik gooide er met de pet naar [die ik niet had]
door te spijbelen van school en er een tamelijk
losbandig leven op na te houden
met weigering van militaire dienst in de Vietnamtijd
en heen en weer te gaan liften naar India en via Japan door Siberia
telkens weer terug naar Israel en omstreken tot m'n
vijfentwintigste?
Twaalf 'ambachten'
en dertien 'ongelukken' in scholen,
kantoren, fabrieken, verpleging en boomgaarden,
velden, fabrieken en gaarkeukens van kibbutzim [landbouwcommunes in Israel] en al
dat soort liftend gezwerf
via Italia, Griekenland, Turkije,
Iran, Afghanistan, Pakistan, Madras, Kerala naar
Calcutta, Benares, Kashmir
enzovoorts:
ouwe koek,
ik val in herhalingen?
Allerlei baantjes dus maar wel
met open ogen en oren
in al die tientallen landen [en tijden] vol onzekerheid,
afwisseling en 'avontuur'!
Geschiedenissen
vol van godsdienstoorlogen,
ruziezoekende rassen, stammen,
volkeren en sektarische dwarswegen her
en der ...
Het licht
moest wel heel veel moeite doen
om de duisternissen van deze wereld
binnen te dringen
en er enige grond aan de voeten te krijgen:
als ik om me heen keek zag ik bijna niets
dan uitbuiting,
ellende en wederzijdse misverstanden,
geruchten vanuit religies en politieke
stromingen ...
En als ik bij mezelf naar binnen keek
voelde ik vaak niets anders dan treurnis en pijn,
verwarring en al die vragen over hoe dat nou allemaal zo was geworden
en maar door kon duren en zich
alsmaar herhalen
dichtbij en
verderaf?
Ik zag eigenlijk
geen enkele reden voor mijn aanwezigheid hier
in deze mierenhoop!
Ik leefde vaak alleen
tussen allerlei tijdelijke en vaste relaties door,
voelde me zo nu en triest om al dat
verlies van banden
en kon geen blijvende contacten maken met anderen
die de toets der kritiek zouden kunnen
doorstaan?
Ik had geen vast werk gevonden,
wilde ook eigenlijk helemaal 'niets'
en kon niet iets kiezen
wat ik wou ...
Ik zwierf maar wat heen en weer
tussen landen, steden en dorpen tussen hier en ver
weg!
Van
het platte land
van de Vale Ouwe
naar het 'bruisende' A'dam met 'hippies',
'provo's' & kabouters
in de tweede helft van de jaren zestig
in de Bijlmermeer verzeild geraakt als huisman en vrijwilliger:
maar alweer,
ik blijf mezelf herhalen
en dat heeft niet zo bar
veel zin?
Het mooiste was wel
vader te worden en als het ware ook je eigen kindertijd opnieuw te beleven
tijdens het zien opgroeien van je eigen kind
met alles erop en
eraan!
Maar
ik kon toch niet echt wennen
aan de moderne tijd met de gierende snerpende sirenes van politie,
ambulances, krakers en nachtbrakers, hele en halve gedoogde drugs, oorlogsmisdaad
en gewone criminaliteit, brave burgers en fanatiek extreme
linkse en rechtse rakkers die elkaar
in de al of niet langgroeiende of afgeschoren haren vlogen
met stokken en stenen, water en vuur,
traangas &
shit!
Ik
snapte niets
van al dat wederzijdse geweld,
ideologisch gebekvecht en sektarische betweterige groepjes
die opschoten en weer verdwenen als muggenzwermen,
vliegenzwammen, modeverschijnselen en veel al te gek gedoe
over en weer?
Iedereen
zag er eigenlijk maar boos en verdrietig uit
of opgefokt en
stoned?
En
met mij was het
helemaal dus ook niet echt zoveel anders,
behalve dan dat ik wel bleef leven voor de tekeningen en gedichten die ik alsmaar maakte,
opschreef, soms zelfs opstuurde naar kranten en tijdschriften e.d.
want zij gaven m'n bestaan
naar het scheen
nog enige zin na het gewone huis-,
tuin- en keukenleven van 'huisman' & vrijwilligerswerk,
baantjes en afwisselende
bezigheden.
Maar als er niet snel
iets zou veranderen tegen de tijd dat ik klaar was met actievoeren,
tekeningen maken en gedichten e.d. aan 't schrijven was,
dan zag ik eigenlijk in de grond van de zaak geen enkele reden
mijn leven nog hier en nu nog langer te rekken
dan absoluut noodzakelijk
was.
Een
te lange puberteit
& pre-adolescent mal gedoe,
depressief, haast suicidaal risicovol gedrag
en smartelijke pogingen om de doornen van de dageraad te doorstaan,
slepend door de middaguren en de betonnen plastic rust
van het moderne Benelux-leven op weg naar Europa,
militaire interventies all over the world,
economisch ingrijpen en
Propaganda ...
Ik had dus ook niet door
dat ik in feite als het ware bij wijze van spreken
mijn eigen kruisiging beleefde.
Ik wist en besefte niet goed dat dit 'leven'
me tot aan de rand van 'de dood' bracht
opdat ik nu in mijn geest herboren zou kunnen worden.
Ik wilde nog niet helemaal zien [al vermoedde ik het wel!]
dat ik dus
eerst nu in al die zwerversjaren
de opperste zinloosheid van het leven moest kunnen
voelen om de
eigenlijke oorspronkelijk zin van het leven
te kunnen 'herontdekken'!
Nahjah, de rest is dus ook alweer
in 't myDigebeuren zo nu en dan her en der opgeschreven,
bewaard, opgedoken, herschreven
en herkauwd?
Tijd
voor iets anders:
dit soort mydiverhaaltjes
duurt meestal veel te lang:
voordat je het weet krijg je na een uurtje schrijven
en herschrijven stijve spieren en pijnlijke botten
van het geconcentreerde
stilzitten
...

@