mydischuld & ~boete


Menselijke
oefening
& mydibeoefening?
Het woord oefening op zich
nodigt al uit tot misverstanden.
Want wat kun je anders oefenen dan wat je al weet en kent?
En wat ken je anders dan schuld, angst en aanval?
Je wilt toch zeker niet doorgaan met je te oefenen in juist die overtuigingen
die jouw lijden ten gevolge
schijnen/lijken te hebben?
Dus wat moet je
'oefenen'?

Misschien
zou je kunnen beginnen
met je eenvoudigweg te oefenen in bewustzijn?
Oefen je in het bewust worden van je schuldgevoel, je angt en je aanval.
Vermom het niet, ontken het niet, projecteer het niet op andere mensen ...
Doe niets anders dan deze verschijnselen waarnemen wanneer ze in je opkomen!
Vraag, wanneer je boos of terneergelagen bent, eenvoudigweg: waarom ben ik boos?
Waarom heb ik behoefde mezelf te verdedigen? Waar ben ik bang voor?
Blijf dat soort vragen stellen totdat je de bron van je boosheid en je angst gaat zien!
Wanneer je eenmaal door deze emotionele lagen heen bent, vraag je dan af:
waar ligt in dit geval
mijn schuld?

Wil je weten
welke schuld dat is?
Alle negatieve emoties in je leven komen voort uit een onbewust gevoel van schuld/schaamte.
Daar moet je je bewust van worden.
Het moet onder je aandacht worden gebracht, zodat je het kunt loslaten.
Je gevoel van ontoereikendheid en onwaardigheid schept de angst te worden afgewezen.
Wanneer je gelooft dat er iets niet deugt aan jou of dat je iets verkeerds gedaan hebt,
dan ben je bang dat je gestraft zult worden.
En als je bang bent dat je gestraft zult worden, dan verdedig je je tegen elke ingebeeld aanval!
Iedere keer dat je van mening bent dat iemand je gevoel van eigenwaarde in twijfel trekt, sta je al klaar
om de trekker over
te halen
...

Deze hele scene
van schuld en afwijzing
speelt zich louter af in jouw eigen gedachtewereld.
Als je haar projecteert, betrek je er anderen bij en moeten jullie het samen uitwerken?
Daar wordt de tegenstrijdigheid alleen maar groter van.
Het is onwaarschijnlijk dat je iets met een ander uit kunt werken wanneer je je niet bewust bent van jouw eigen aandeel aan het gebeuren.
Je kunt dus beter beginnen met je bewust te worden van je eigen gedachten.
Want dan ontdek je niet alleen maar dat schuldgevoel de oorsprong is van elke vorm van lijden,
maar ook dat het noodzakelijk is om jezelf te vergeven.
Zonder jezelf te vergeven, kun jij je niet van jouw schuld bevrijden.
Dus ook het drama van de verlossing speelt zich alleen maar af in je eigen gedachtewereld.
Jij stelt in jouw gedachtewereld vast of je schuldig of onschuldig bent.
Het doet er verder niet toe op dit moment hoeveel mensen misbruik van jou hebben gemaakt.
Jij bent de rechter die het vonnis uitspreekt.
En zolang je een ander de schuld geeft van jouw problemen,
weiger jij jezelf vergeving te schenken.
De openbaar aanklager en de rechter leven binnen jouw eigen gedachtewereld.
Jij hebt jezelf schuldig bevonden en moet die schuld nu opheffen.
Zolang jij jouw schuld niet ongedaan maakt, kun jij je onschuld niet ontdekken.
Daar gaat het bij vergeving om.
Het heeft niets te maken met het vergeven van anderen:
het heeft alles te maken met jezelf te vergeven
voor het feit dat jij jezelfs schuldig
hebt bevonden.
Op dit gebied
valt er dus nog genoeg te oefenen
en te beoefenen voorlopig
[ook in myDi!] ...

Er bestaat
geen enkele situatie
waarin je deze klus niet op je hoeft te nemen.
Het draaiboek van je leven is van begin tot eind een terrein van zelfonderzoek.
Word je bewust van elke gedachte en elk gevoel,
dan vind je algauw de bron van jouw schuldgevoel en het daaruit
voortvloeiende lijden.
Er is geen mens meer die hieromheen kan.
Het is een wezenlijk onderdeel van de leergang van het ontwaken.
Hoe eerder je dat beseft, des te makkelijker
zal het voor je zijn.
13 sep 2006 - bewerkt op 10 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende