myDiRestantenUitverkoop wegens Faillissement ...

Blijft 'r dan nog wel wat (van) over?

Kritiek is best, alles kan niet hetzelfde blijven, de meeste kerkelijkdenkende mensen gaan daarvan uit, & zijn 'r allang (OOK) op eigen houtje mee bezig, maar 'bij K. blijft 'r weinig of niets (MEER) over'!? Veel gehoorde &, naarmate de tijd verstreek, vakergehoorde klacht: even begrijpelijk is inefficiënt, want SO WHAT? Als 'r weinig overblijft, dan blijft 'r weinig over, met je klachten erover breng je niet terug wat je (meent) kwijt te zijn (geraakt)! DAAR zijn argumenten & redenen voor nodig, & als je die niet hebt, zorg dan dat je ze krijgt. En zijn ze niet te vinden, dan is 't 'einde verhaal'. Maar eerst nog even die begrijpelijkheid v/d klacht. Daaraan hebben de behoudende lezers bij HK 'n goeie, want hij komt uit 't zelfde nest, 't kost 'm niet veel moeite om z'n nestgenoten goed te verstaan.

Wat ze hoogzit is 'n groeiende angst over hun eigen (bij)geloof, & de stevigheid ervan. 't Geloof gaat a/d wandel ('ga op weg' als je er-over gaat redeneren, & bij geloven betekent wandelen 'wankelen', onzekerheid. Daarom zijn nogal wat mensen tegen redeneren, als 't om geloven gaat: "U wilt alles (altijd?) beredeneren, maar dat gaat niet, 't geloof is niet te beredeneren!" Zullen we 't dit keer 'ns helemaal eens zijn met elkaar?! Maar waarom dan voortdurend & onophoudelijk op 't redeneren terugvallen, op 't fundament van 'n beredeneerde leer? WAS 't maar zo, dat gelovige mensen beseften dat geloven HEEL wat ANDERS is dan beredeneren, maar ze bedoelen dat die be-redeneerde leer (helemaal) VASTSTAAT & dat je 'r NIET MEER aan mag komen, want dan lijkt 't (immers) alsof alles wankelt? En geloof dat wankelt is toch geen geloof meer? Redeneren - dat is 't punt hier - maakt juist de BASIS van veel behoudend geloof uit, dogmatisch 'beredeneerde' leer, & DAAR moet ik (volgens de traditionele hotometoten) juist vanafblijven op straffe van buitenspel gezet te worden!!

Jammer. Gelovigen die denken dat ik ze iets afneem. Dat klopt, ik neem ze iets af, maar niet hun geloof. DAT neem je niemand af. Gaat 'r iets wankelen, dan was dit vast niet 't geloof, maar iets (heel) anders. Ik kan iemand wel wat afnemen, maar dan is dit z'n vertrouwen op de LEER, op wat VOORHEEN is beredeneerd, & wat hij tot nu toe nog bijvalt omdat hij 't zo goed heeft geleerd.

Ook dat is wel 'n slag.

Ik besef dit heel goed: wat je altijd hoog hebt gehouden, daarin wordt 'n gat geschoten, uit 'n muur 'n steen weggebroken & ziedaar die hele muur gaat in stofwolken ten onder. Maar dat is 'n theoretisch gebouw dat 't niet langer houden kan. En niet eens omdat ik dat zeg, maar omdat de houder 't zelf merkt, DAAROM wordt hij onrustig, onzeker. Dus 't geloof afnemen, nee, laten we dat nu zo maar op de lat schrijven van rekeningen die niet betaald hoeven te worden omdat 't geen rekeningen zijn. Ik draai 't juist om: wie kaatst moet wel deze bal verwachten.

Voorzover iemand erbijblijft dat 't geloof is opgebouwd uit leerstellige waarheden, uit argumenten, moet hij verdacht zijn op tegen-argumenten die 't schone gebouwtje ondermijnen! 't Oude nest zakt ineen omdat de takken waaruit 't is opgebouwd uit elkaar vallen, & wil 'r ooit nog iemand met 'n nieuw nest komen, dan moet je dat aanvaarden. Roepen dat 'r 'weinig overblijft' is 'n constatering, verder kun je 'r niets mee, hoeveel onzekerheden & gepieker 't ook meebrengt voor 't persoonlijk houvast. WAT NU? Dat is 'n veel betere vraag dan 'blijft 'r nog wel wat over?'!