Rattenvanger{s}
van Amelen via Moloch
tot Verzamelen?
"MIJN"
grasparkiet &
rode gecastreerde kater
kunnen 't goed met
elkaar vinden: ze doen net
of ze elkaar niet zien!
Maar
de Zuidduitse
Joseph {kardinaal} Ratzinger
{de huidige Paus Benedictus XV!}
heeft [nota bene] 'n boek geschreven over Yehosjoea!
Wat zou de paus nu voor nieuws over Yesjoea melden?
Geestelijke luiheid verpakt als verlicht denken
[of omgekeerd]!?
...
Soms
is traagheid
een ware zegen?
Joseph Ratzinger hoorde in die tijd
dat ik nog geen theologie studeerde,
in de eerste helft van de jaren zestig van de vorige eeuw [ik had toen al wel de nickname 'ds/jr'],
tot de top v/d Duitse theologie: zijn naam werd in EEN adem genoemd
met Romano Guardini &
Karl Rahner?!
Dat
kun je
nog steeds merken.
Zijn boek bevat 'n vracht goed doordachte theologie.
Het is daarnaast, zoals altijd vij goed theologen, persoonlijk.
Het ademt 'n spiritualiteit van dienstbaarheid & bescheidenheid.
Alles gedragen door 'n
rotsvast geloof.
Het
is hier
en daar ook
streng: vooral tegen argumenten
die zich niet op feiten baseren.
Maar wat had je anders verwacht van 'n Duits theoloog v/d oude stempel?
Geloof wordt verhelderd door de rede, en met de rede valt niet te sjoemelen!
Net zomin als met geloof
& katholieke
traditie
...
Die
trouw aan
de traditie leidt trouwens,
anders dan bij traditiegetrouwe protestanten,
niet tot afkeer van modern, historisch~kritisch onderzoek.
Al past bij dat 'modern' wel 'n kanttekening.
De nieuwtestamentici waarmee Ratzinger in discussie gaat, zijn bijna steeds Duitse generatiegenoten.
Ernstig is dat niet: het boek heeft niet de pretentie 'n pauselijk handboek Christologie te zijn.
Het is 'n 'persoonlijke zoektocht naar
't aangezicht van
G d
...
Die
zoektocht loopt
via Yesjoe: anders
kan 't ook niet.
In Yehosjoea laat 'g d' zien 'wie & wat' hij/zij/het 'is'.
Matai, Mark, Lucky Luke & Yochanan beschrijven Yesjoea's leven op hun eigen manier.
Ook SjaulPaul daarvoor
[e.v.a.] deden
'zoiets'
...
Toch
beschouwt Ratz
hen niet als autonome schrijvers in de moderne zin?
Ieder heeft weliswaar z' eigen mydiverhaal, maar dat past [volgens hen] in 'n groter geheel!
't Is als een apart onderdeel van 'n schilderij dat samen met andere onderdelen
'n samenhangend 'geheel' vormt: die vier evangelisten maken deel uit
van G ds Volk [de "Velen"] &
eigenlijk is dat Volk
de 'diepere
schrijver'
...
Maar
zoals evangelisten
niet autonoom op zichzelf stonden,
zo staat ook G ds Volk niet autonoom op zichzelf.
G ds Volk wortelt in G d, terwijl omgekeerd G d zich verbonden heeft met zijn Volk.
Door dat levende Volk van G d, 'de Kerk', is de Schrift dan ook geen 'dode letter', maar 'leeft in 't heden'.
Eigen traditie begrijp je 't best door confrontatie: volgens mijn protestantse traditie roept G d mij,
samen met andere individuen, tot deelname aan G ds Volk ~
door 't lijden van de Mensenzoon [de Masjiach]
wordt de individuele zondaar
gerechtvaardigd voor &
door 'g d': EERST
de persoon &
DAARNA de
groep!
Ratz
begint met
de groep: door
"Christos" lijden ontstaat G ds Volk,
dat dan vervolgens g d in de woeste
wereld 'present
stelt'?
Het
individu komt
later pas: het
is maar aan welke
kant je begint.
Tegelijk zijn beide tradities
EEN, ondanks de
verschillen!
Bij
BEIDE gaat
't in de kern
om 't heen en weer van 't eb van lijden
& overgave & de vloed van
opstanding en
vreugde.
Bij
alle waardering
voor zijn authenticiteit
& zuiverheid, voelde ik me bij Ratzinger
steeds protestantser worden!
Mag ik zelf bepalen hoe
g d tot mij
spreekt?
Zeker,
zegt JR!
Tenminste, als 't
om concrete politieke & sociale vragen gaat.
Dan MOET dat zelfs? Heilige wetten bestaan niet meer.
Yehosjoea heeft laten zien 'wat g ds wil is'.
Met zin boodschap leeft Yesjoea voort
'in g ds volk'
...
Het
is aan
de individuele gelovigen
om de politieke & sociale consequenties
uit deze 'communio'
te trekken!
Hoe
dat eruit
ziet, dat kan
van plaats tot plaats
& tijd tot tijd ook
verschillen?
Maar
kan de
basiservaring van die
communio: de ervaring van g ds aanwezigheid,
ooo van tijd tot tijd & plaats tot plaats verschillen?
Of zit die ervaring opgesloten
in 'n andere, aan tijd
& cultuur 'ontheven'
"Volk van
G d"?
Als
't antwoord
daarop 'ja' is,
& zo lees ik JR,
zijn we dan, ondanks alle deemoed,
toch niet 'n beetje op G ds plaats gaan zitten?
Of is dat nou weer eens typisch zo'n 'ketterse' protestantse vraag?
Wat mij betreft staat die vraag helemaal 'open':
zodra je opstaat voor g d zit er 'beweging' in,
maar zodra je bij de pakken neer gaat zitten
of erbij gaat liggen loop je
op je laatste benen
& moet je
't loodje
leggen
...
~@~