myDiPsycheDelicatessen: Soefi Kabbala Serotonine?!

~*~

IN
DE myDiTIJD
van Yehosjoea
had je duizenden rabbijnen, die de bijbel uitlegden:
en nog steeds worden er iedere mydidag nieuwe interpretaties gegeven,
dat is blijkbaar nog niks voor de meeste 'christenen',
want die zouden daar alleen maar
heel zenuwachtig van worden
hoogstwaarschijnlijk?

Het
is nu eenmaal
een ingewikkelde verzameling
van zeer verschillende boeken en geschriften
met teksten van duizenden jaren
geleden!

Maar
waar je WEL
telkens nieuwe dingen in
ontdekt ...

Het
overkomt me
regelmatig dat ik bij een tekst denk:
DAT hebben de engeltjes er vannacht tussengepiept,
want dat stond er ECHT niet, al die keren dat ik deze tekst eerder gelezen heb?
Daar KAN ik gewoon niet zomaar overheen
hebben gelezen!

Hoewel TeNaCH
voor mij HET basisboek is,
kan het geen kwaad dat ik er aan word herinnerd dat er nog meer talen bestaan dan die
van 'het jodendom'.

Uiteindelijk
komen alle religies voort
uit dezelfde bron en zijn eigenlijk gericht op dezelfde g d.
Het christendom kent allerlei fundamentalistische pausen en protestanten, maar OOK Hadewijch en Hildegard von Bingen en in de islam heb je Osama Bin Laden, maar ook de dichter Rumi.
Vanuit het soefisme [zie trefwoordenzoeken] heb ik geleerd te zien dat iedere religie
een vorm is, een kanaal, een taal waarmee
getracht wordt ongeveer hetzelfde
onder woorden te brengen.

Het was
voor mij een openbaring
om de concepten over g d en de innerlijke processen
die ik in het soefisme heb leren kennen,
terug te vinden in de 'kabbala',
de Joodse mystiek?

Soefisme
is voor mij niet zozeer
van belang vanwege de inhoud
of als concrete 'theologie', maar vooral vanwege de openheid en allesomvattende,
moedige {EN BEMOEDIGENDE!} 'honger naar
Leven' ...

Daardoor
heb ik geleerd
om nieuwsgierig te zijn naar werkelijk ALLES.
Naar alle muziek, alle wetenschap, naar het Leven in AL z'n aspecten ~
en in principe niets daarvan af te wijzen?
Het heeft me geleerd om geen valse tegenstellingen te zien
tussen rationaliteit en devotie, tussen religie en wetenschap en tussen praktisch leven
en een meditatieve
Zoektocht!

AL
die aspecten
kunnen op verschillende momenten van de dag
[en de nacht!] van belang zijn en
'worden' ...

Als iemand zegt
dat 'g d' niet bestaat,
dan heb ik daar helemaal geen moeite mee.
Of G D wel of niet 'bestaat', is absoluut geen relevante vraag,
want hij is niet te beantwoorden?

OM
die vraag
te beantwoorden,
zou je een punt BUITEN jezelf moeten vinden,
buiten de menselijke beleving, en dat
is er niet.

Wat ik WEL relevant vind,
is dat mensen ervaringen hebben die ze als "G D" of 'g d'
definieren: ervaringen van absolute liefde en van de bron waaruit alles voortkomt
en waar alles weer naartoe
zal gaan ...

OF
de ervaring
dat het bewustzijn 'uitdijt'
tot de omvang van het universum ...
Ieder een dit dit soort ervaringen mee maakt,
verlangt er naar om ze op nieuw
mee te maken!

DAT
is significant:
het is net als met de liefde?
Of liefde buiten de schepping bestaat, los van de mens, kunnen we niet bewijzen.
Maar DAT je het kunt ervaren,
is een gegeven ...

DAN
zeg je toch ook niet:
ik hecht pas waarde aan de liefde als ik weet
dat die daarbuiten
OOK bestaat?

Als je niet
in g d gelooft,
dan kun je ook gewoon op zoek gaan
naar die 'goddelijke
ervaring'!

En ALS
die een product is
van het serotonineniveau in je hersenen: SO WHAT!
WHO CARES?

Mensen
die ZO'N ervaring
eenmaal hebben gehad,
gaan andere prioriteiten stellen
in het leven ...

Ze gaan
ANDERS met elkaar om
en DAT is voor de menselijke{r} samenleving
van belang!

Ik vind het
tamelijk kinderachtig
om aan het idee dat "G D" misschien niet bestaat,
de conclusie te verbinden dat je dan maar geen enkele interesse meer
moet [kunt of wilt] opbrengen
voor de menselijke capaciteit
om 'het goddelijke
te ervaren'.

DAARMEE
doe jij jezelf
en ook de wereld om je heen
onnoemlijk
tekort!

engel