mydipotpootpourridicule opmerkingen & associaties?


~*~


IK
blijf me
verwonderen. Van {?}
september 1944 af:
oktober, november,
woensdagmiddag 13 december '44;
24 januari '14, 26 januari '42, 28 januari '11,
februari, maart, april,
zondag 13 mei '45,
baby, peuter, kleuter,
met geleuter, gelabbekak & geluier in Salem
en aan de Groeneweg, woonkamers, tuinhuisjes, verhuizing[-en]
en al die andere tuinen en huizen,
tedere omhelzingen van duizenden zoete armen en monden die in de grond van de zaak
werden veroorzaakt door al die daaraanvoorafgaande verduisterde
en verlichte momenten van de eeuwigheid en het tijdelijke,
plaatselijke en
universele
...

Het
heeft geen
zin meer om
zomaar in het wildeweg
te loven en te prijzen
of te beschuldigen
en laken?

We
beschikken nu
over de middelen
om al dat be-,
voor- en veroordelen helemaal te beeindigen,
ook al willen we het desondanks telkens weer en
nog steeds proberen
te rechtvaardigen!
Waarom?

Omdat
het moeilijk
is om je fouten
toe te kunnen geven.
Je lijdt vaak nog liever dan dat je wilt toegeven dat je een fout hebt gemaakt:
je doet liever alsof je [al] volmaakt bent
dan dat je erkent dat we hier op aarde allemaal overal
leerlingen zijn van zaad en ei
tot en met doodsmasker,
begrafenis en
crematie en terugkeer
tot stof
...

Wat
een onvoorstelbare
trots, hoogmoedigheid, hardhoofdigheid
en ongevoeligheid [overgevoeligheid]!
Hoe kunnen we nu de hand[en] vasthouden van mydimensen die,
ondanks hun lijden aan pijn en verdriet
volhouden dat zij perfect zijn [of des doods schuldig]?
We kunnen onszelf en elk ander niet helpen
als we niet geholpen willen
worden
...

~*~


~@~

HET
is zoals
de Mensen van
de Weg van bijna
2000 jaar geleden [en daarvoor
en daarna] 'het' ook al reeds
onder woorden probeerden te brengen,
in begrippen te vatten
en een houvast te verkrijgen
tegen de klippen op
van Daar en Toen
naar Nu
Hier,
wie, waar,
wanneer en hoe dan ook!
"WAAR ga je heen?" vraagt jouw metgezel.
"OH, nergens in het bijzonder", antwoord je dan,
[al of niet] tevreden met waar je bent en in het besef dat je vaak toch niet uitkomt
waar je dacht heen te gaan en aan te komen.
"IK volg deze weg gewoon omdat hij voor me ligt ...
IK weet niet precies waar hij heen gaat!"
Willie Nelson & Jack Kerouac zijn niet de enigen die
[net zo ongeveer als "Odysseus/Ulysseus/Adam/Noach/Mosjeh/David/Yochanan/Yehosjoea/SjaulPaul
en al die andere profeten en apostelen" {en WIJ} door alle tijden en plaatsen heen]
'on the road again' zijn:
we zijn allemaal onderweg ~
Leven is een eeuwigdurende "Bewogen
Beweging" ...

~@~

~@~


ZELFS
als we
proberen om op
dezelfde plek te blijven,
zal de verandering ons achterhalen
en dwingen om de deur uit
te gaan
...

~@~
22 feb 2007 - bewerkt op 04 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende