Mydipotjes & ~pootjes met ~vet op 't ~webje gezet

G d is 'n drieletterwoordje door mensen verzonnen voor 't vermoedelijk "begin, bestaan & vergaan van alle leven" in 't heelal & de eeuwigheid: 'n aanname dus bij gebrek aan feitelijk bewijs voor iets of iemand dat/die we veronderstellen!

Gelovigen zien hun bestaan als 'van g d uitgaand, door g d gedragen & op g d gericht': zo kunnen we het verwoorden?

't Ontbreekt ons i/d loop van de geschiedenis dus niet aan diverse fraaie & rake omschrijvingen van al wat we voelen.

't Sluit zo ook goed aan bij bepaalde bijbelfragmenten die sommige mensen heel dierbaar zijn geworden in hun bestaan. Volgens Handelingen 17:28 "In g d leven we, bewegen we & zijn we {aanwezig}". Ook deze woorden werden zo meestal toegeschreven aan Sja'oel Paulos, 'n jood die Yehosjoea was gaan volgen [na zijn volgelingen aanvankelijk eerst fanatiek vervolgd te hebben!] & die hier 'n Griekse dichter citeert. 't Beste uit drie oude tradities - de joodse, christelijke & hellenistische - komt samen in al dit soort van uitspraken omtrent onze min of meer vage vermoedens, veronderstellingen en aannames.

G d werd hierin gezien als 'n "alomtegenwoordige", geestelijke werkelijkheid die de onze omvat & van waaruit wij naar het schijnt "voortkomen"?

"Hij" is dus GEEN apart "wezen" dat zich ergens in of buiten ons universum laat 'lokaliseren', maar wel volkomen verweven met de werkelijkheid, voor zover we die kunnen waarnemen, zonder ermee 'samen te vallen'.

Onze wereld bestaat 'in g d' zoals 'n vis i/d oceaan, 'n vogel i/d lucht, of, ietwat persoonlijker, zoals 'n kind i/d buik van onze moeder. Deze visie verschilt enerzijds van 'n theistische voorstelling waarin g d zo de trekjes krijgt van een persoonachtig wezen dat volkomen buiten onze werkelijkheid staat & daarin [misschien] af & toe ingrijpt [wensdromen zijn er genoeg]! Deze "G d" zou dus door middel van 'wonderen' veel onheil kunnen voorkomen, maar doet dat om ons
onbekende redenen nauwelijks of nagenoeg niet [meer?] & onder zogenaamde 'moderne' mensen verkeert dit ietwat verouderde theistische godsbeeld in 'n grote crisis naar 't schijnt: men klampt zich blijkbaar zoals vanouds veel liever vast aan allerlei idolen, afgoden, drogredenen, vruchteloze fantasietjes & verzonnen duivels, geesten, psychedelische planten & de geroosterde gefokte & wilde beesten, malse hapjes & bedwelmende drankjes om de pijn te verzachten ...

Anderzijds houdt dit soort visie afstand tot pantheistische beeldvormingen waarin "G d" ALLES is & 'alle dingen' dus in gelijke mate 'uit hem/haar voortkomen': dat is 'n eenheidsdenken waarin G d & de wereld nog helemaal samenvallen, & 'goed & kwaad' op eenzelfde wijze deel uitmaken van 'hem/haar/het'?!

In 't pantheisme is het kwaad eigenlijk geen echt kwaad, maar iets dat gewoon bij de voortgaande leerschool van 't leven behoort?

Ik val nogal eens in herhalingen ... Toch zo nu en dan even kijken wat al die anderen ervan zeggen door al die eeuwen heen & nu nog: geen gebrek aan beelden van mensenlevens met en zonder verzonnen godsbeelden & begoochelingen!

Eerst maar even een kopje hete thee met citroen & dan zien we [waarschijnlijk] wel weer verder terwijl 't vuur vlamt, de regen tegen de luiken klettert & de wind door de bomen waait met alle merkwaardige gevolgen van dien: houdoe!