Een telefoontje gehad
van een vriendinnetje ["Maria Magdalena"] van meer dan veertig jaar geleden
en d'oude Dina [alweer] bezocht.
Reden genoeg dus
om ons bezig te houden met onszelf en onze omgeving:
dat kan weliswaar op een ziekelijke belangstelling uitlopen, denk aan Narcissus,
die man uit de Griekse mythologie die verliefd werd op zijn eigen gezicht dat hij in het water weerspiegeld zag, en verdronk. Als gewaarschuwd mens [die zich-zelf deze keer niet voor twee telt
maar wel tot tien kan tellen] kunnen we de vraag niettemin
aanvatten ...
Niet alleen maar
om te voorkomen dat we onszelf aan het vergeetboek kwijtraken,
maar ook omdat we er vaak niet eens acht op slaan dat we in een tijd leven waarin onze leefwereld zo razendsnel verandert dat we niet eens meer merken hoezeer we ook zelf aan het veranderen zijn. Veranderen van 'kijk op', wel te verstaan.
Tot nu toe
hebben we de mens als het ware op de voet gevolgd in onze bezigheden buitenshuis:
wat 'van chaos' is, wisten wij in een gelid te zetten door in de loop van de eeuwen onder woorden te brengen.
En nu,
aan het slot van deze [de zoveelste] exercitie gekomen,
gaan we met 'de mens' wat meer nog naar binnen: als we dan toch betekenisverleners zijn,
dan is de vraag niet meer te ontlopen hoe wij onszelf zien, en welke betekenis wij aan onszelf als mens toekennen, en of we ook antwoord hebben op de vraag waar wij dat allemaal vandaan halen:
het vermogen om betekenis te verlenen aan wat uit zichzelf
geen betekenis heeft of meebrengt.
Wijzelf zijn immers OOK 'van chaos'?
Wij zijn er na al die miljarden jaren van evolutie uit voortgekomen, zijn er een deeltje van,
een partikeltje chaos; en tegelijk zijn wij degenen die de chaos onder woorden brengen en hanteerbaar proberen te malen [alweer: telkens weer], onszelf incluis.
Hoe kun je tegelijk van chaos zijn EN chaos
onder woorden brengen?
Wat in de wandeling 'mensbeschouwing' heet
komt nu [alweer] aan de orde: niets buitennissigs, mensbeschouwing is van huis uit hoe mensen zichzelf zien, hoe we onszelf 'uitleggen', zelfinterpretatie dus,
allemaal gelijkwaardige termen.
Zo'n zelfinterpretatie
wordt een mensbeschouwing in de gangbare zin,
als ze een door een gemeenschap gedeelde visie op de mens is geworden.
Ze krijgt dan een kracht van informatie, van waarheid over de mydimens, waarbij de geldigheid van die waarheid wordt gestaafd door argumenten van wetenschappers, theologen en filosofen.
De meeste van zulke mensbeschouwingen kennen we als erfenissen uit het verleden:
alle eeuwen door zijn mensen zoals jij en ik al bezig geweest met zichzelf,
onze betekenis als collectief of als enkeling,
onder woorden te brengen.
Wij in mydi doen in principe hetzelfde:
en ik zou mijn hand overspelen als ik een volledig overzicht zou willen geven van wat er zoal in omloop is op aarde tussen ons komen en gaan, want daar zijn ook vele andere verhalen voor beschikbaar,
ik heb dat allemaal immers niet zelf in huis?
Maar wat iedereen wel kan zien is
dat we stuk voor stuk geinspireerd zijn door het raadsel dat de mens voor zichzelf is.
Het mysterie mens - ik zal er niet voor terugdeinzen om zelfs dat woord te gebruiken!
Is ons geheim dat we een denkende 'ziel' hebben, een nous, zoals de Grieks-hellenistische filosofen
ons wilden laten geloven?
Zijn wij uitgerust
met een 'natuurlijk besef' van wat in overeenstemming met ons wezen is?
Hebben wij een 'wezen'? En WAT is ons 'wezen' dan, wat IS trouwens
'een wezen'?
Ik veracht die vragen niet,
zal er hier en daar [alweer telkens weer] op stoten,
maar zal zelf uitgaan van de mydimens als betekenisverlener 'vanaf den beginne',
het wezen dat aan de chaos waarin wij ons bevonden en bevinden betekenis wist en weet op te leggen,
en omdat wijzelf OOK 'van chaos' zijn, noodgedwongen ook aan onszelf zin moesten en telkens weer moeten verlenen: en dat laatste is en blijft het meest
intrigerende.