mydionthulling van geheimen/symbolische mysteries?

Nachtmerrie.

De hele bevolking
was verenigd samengekomen in een wereldgroot stadion
en men liet er zogenaamde psychedelicatessen gratis rondgaan, maar zonder enige werkzame stof,
het was alleen maar dogshit en karton, of een mengsel daarvan met nog wat anders!
Dat leek verdraaid veel op de waan van de mydag met de meest gelezen bullshit?
Of Diogenes die woonde in een ton met een hoepeltje d'r om en overdag rondliep door Athene
met een brandende lantaren 'om mensen te zoeken' of Socrates die iedereen als maar weer vroeg "WAAROM?" om mensen hun denkbeelden ZELF te laten ontwikkelen
en door al die diverse gepaste vragen zo ver te kunnen brengen dat je ZELF het begrip kunt vinden
dat je zegt na te streven in je leven.
Opmerkelijk blijft het in ieder geval ook
dat er [alweer] zoveel belangrijke geestelijke menselijke brein-ontwikkelingen ongeveer tegelijkertijd plaatsvonden rond 2500 jaar geleden? Yesjayahoe, Boeddha en Socrates in het Midden Oosten,
India en Griekenland met gerechtigheid, vertrouwen en hoop, meditatie, verlichting en kennis, ethiek, vroomheid en dapperheid, 't aan de kaak stellen van schijnkennis en onze genezing door kennis,
deugd en verantwoordelijkheid: "Niemand doet vrijwillig onrecht?"
& ons geweten!

Als Thomas Hobbes zo'n duizend jaar later
in het tweede deel van zijn Leviathan uitvoerig de bijbel citeert om zijn theorie te ondersteunen
die in het eerste zonder beroep op bijbelplaatsen is ontwikkeld, dan doet hij dat omdat het beroep op
de Schrift toen [ook nog en alweer] gold als een geldig argument.
De Schrift was nu eenmaal gezaghebbend [bij gebrek aan beter?]!
Men vroeg zich dan ook niet af of die Schrift letterlijk dan wel figuurlijk moest worden uitgelegd,
BEIDE mogelijkheden werden volop overal weer geaccepteerd, mits de exegese, uitleg en illustratie, overtuigend was?
Typologische of allegorische uitleg was toen ook de gewoonste zaak van de wereld
en het onderscheid tussen historisch betrouwbare en onbetrouwbare informatie
speelde nauwelijks nog een rol!

Zo kun je nog steeds de bijbel lezen ...
Om de zogeheten historische boeken van de bijbel op de juiste waarde te schatten
kun je daarom ook beter een vergelijking trekken met de historische geschriften van klassieke schrijvers als Herodotus en Thucydides dan met al die hedendaagse, wetenschappelijk verantwoorde
historische studies?
In de meer dan duizend jaar waarin de bijbel ontstond WAS er nog geen geschiedwetenschap
en werd het onderscheid tussen geschiedenis en 'mydiverhaal'
nog niet gemaakt!

Geschiedenis
werd in verhaalvorm verteld,
zo OOK de 'bijbelse geschiedenis' ...
De Amerikaanse theoloog Hans Frei [we hadden het alreeds eerder en vaker over hem?]
is zelfs van mening dat de moeilijkheden pas ONTSTONDEN toen de narratieve [= verhalende] lezing van de bijbel verloren ging ['89]. Dat BEGON eind achttiende eeuw, en wel met de opkomst van het historisch-kritisch onderzoek van de bijbel. DE leidende vraag was NIET wat die bijbelverhalen te vertellen hadden, maar of ze historisch en wetenschappelijk betrouwbare
informatie boden!

De orthodoxe tegenbeweging
was erop gericht die betrouwbaarheid onverkort te handhaven,
maar ze ging met het historisch-kritisch onderzoek mee door evenmin te vragen wat de bijbel te vertellen had: ze maakte de historische betrouwbaarheid van de bijbel tot een geloofszaak; van gelovigen werd dan ook verwacht dat ze aannamen dat de goddelijke inspiratie van de heilige Schrift volkomen garant stond voor de totale betrouwbaarheid van de 'informatie
die de bijbel bood'?

Wie NU zo'n veertig jaar terugkijkt
en leest wat men toen schreef in de tijd van "Honest to God",
bemerkt tot zijn ztomme verbazing met hoeveel voorzichtigheid en omzichtigheid nog wordt uitgelegd dat de bijbel een MENSELIJK boek is en NIET een door de "Heilige Geest" gedicteerd 'goddelijk geschrift' ...
ZO vastgeroest was toen nog de opvatting dat de bijbel
[of 't "Communistisch Manifest" e.d.] ONFEILBARE
informatie moest bevatten!

Met het verloren gaan
van de narratieve lezing van de bijbel
kwam iets anders op: moeilijk doen over openbaring. Qua woordbetekenis is openbaring de onthulling van een geheim, maar het werd een symbool voor het goddelijk mysterie.
Openbaring was niet meer denkbaar zonder God en God niet zonder openbaring:
openbaring werd een kernbegrip in de dogmatiek en er ontstond de reeds eerder en vaker genoemde openbaringstheologie. Echter, de problematiek die door die openbaringstheologie aan de orde werd gesteld, is van een oudere datum dan de radicale verandering doet vermoeden
waar Hans Frei in zijn woorden op doelt.

Openbaring WAS reeds lang een algemeen religieus fenomeen
en vervolgens telkens weer terug te herkennen in de ontwikkelingen van het klassieke openbaringsbegrip, in het bijzonder bij Calvijn, in hetgeen hij daarover zegt is alreeds de problematiek van 'openbaring & ervaring' aanwezig?

Nogmaals,
het is niet overdreven om te zeggen dat over het hele spectrum van de theologie
een radicale omkering heeft plaatsgevonden:
interpretatie is nu het inpassen van het bijbelverhaal in een andere wereld met een ander 'mydi'-verhaal,
inplaats van die wereld in te passen
in het bijbelverhaal!