mydiochtenderectie


~*~

OOIT
achter g d 'n vraagteken gedacht?
Of daarbij dan ~ even vanzelfsprekend ~
g d als een 'persoon' gezien, of nee, dat is wat te parmantig,
ik zei liever: 'n persoonachtig wezen.
Hoe kon die overgeleverde voorstelling dan van zijn voetstuk vallen?
Niet uit filosofische overdruk.
Want theologie is ijzersterk als het gaat om het verdedigen van verloren posities,
en ik voelde me vroeger dan ook helemaal thuis in die exercities! Het ging anders.
Ik zal het nog eens een keer proberen te beschrijven [alweer] in etappes ...
Je kunt je als mens nu eenmaal van alles en nog wat voorstellen op allerlei gebieden:
die keus is immers meestal toch nog
[sinds wanneer?] 'helemaal' vrij?

Gevoel en verstand
komen niet meer uit met het overgeleverde beeld:
wat ze [jouw ouders of een kerk] jou hebben verteld
rijmt meestal niet meer met jouw eigen ervaringen?
En wat zijn overleveringen nog als ze je ervaringen niet meer ordenen?
Net als de meeste 'moderne' mensen liep ik vast op g d als' beschikker' van het deel en lot der mensen!
Zes miljoen joden van alle leeftijden en nationaliteiten, rangen en standen, gelovig en ongelovig werden fabrieksmatig vermoord door superblanke Europeanen. Armenen, Hoetoe's & Toetsie's, Roeanda, Kongo?
Als "HIJ" daar 'niets aan kon doen', dan was hij geen g d meer, en kon hij er wel wat aan doen maar deed hij het niet, dan kwam je uit bij wat Karel van het Reve [de broer van de onlangs overleden demente homofiele volksschrijver Gerard 'ezeltje' Reve] 'de ongelooflijke slechtheid van
het Opperwezen' noemde.

Geen oplossing houdt het uit,
ook niet die van Luther, volgens wie we naar "Yehosjoea haNatsri haMasjiach" moesten kijken en zijn kruis om de enige echte [de genadige] g d in het oog te krijgen.
DIE voorstelling: een in zonde gevallen, doemwaardige wereld, klopt niet. Niettemin heb ik het ook jarenlang volgehouden, en mij geconformeerd aan die voorstelling van die overlevering.
Totdat je merkt dat je verstijft en verdoft als mens: je kunt jezelf niet blijvend tegen je diepste gevoelens verzetten! Mankeert er dan misschien iets aan die overgeleverde voorstelling? DAAR kwam ik iets verder mee ... God is een soortnaam. Dat wist ik, en weet iedereen die de bijbel leest [en andere religieuze geschriften], maar het gaf geen signaal af, ook niet dat Israels G d een Naam had zoals alle goden, zelfs de kenmerken van G d als uitvergroot mens [Gods 'mensvormigheid'] deed dat toen nog niet?
DEZE G d is ONZE G d, en daarmee klaar. Dat was in de jaren zestig:
'de jaren des onderscheids'?!

De wereld van het geloof draaide voor mij een slag om
toen ik mij realiseerde dat ook Israels G d [als allerlaatst overgeblevene van alle goden]
een bepaalde voorstelling uit de religieuze verbeeldingswereld is.
Neem alleen al die mydischeppingsverhalen.
Zelfs gereformeerden aanvaarden ze tegenwoordig als mythisch van aard [niet ECHT ZO gebeurd!]?
Maar in die verhalen treedt g d op als een soort van levend personage, soms zelfs onder de naam van Israels G d [YaHWeH Elohiem]: "HIJ" kneedt 'een mens' uit de rode aarde [adam uit adama adom] en vormt dan ook nog eens 'uit de rib van die man' [letterlijk en figuurlijk een rib uit zijn lijf] een vrouw als hulp en gezelschap, wandelt in de avondkoelte door de hof van Eden om te kijken wat de mensen doen en uitvoeren, heeft er spijt van dat hij de mens op aarde heeft gezet enzovoort?
Wat is dat anders dan dat ook Israels G d
uit de mythische verbeelding stamt!

Eerst dus een uitholling van binnenuit:
je gevoel en je verstand kunnen niet meer overweg met wat je 'van horen zeggen hebt.
Daar voegde zich een van buiten komende instantie bij: de evolutie als meest betrouwbare weergave van de wording van mens en wereld. De weerstanden ertegen zijn zeer begrijpelijk, want als de theorie klopt [al was het maar voor de helft of voor een kwart] dan is het gedaan met die traditionele voorstelling[en] van zaken, die we ooit uit GEN[esis] hadden gehaald? In die lange keten van miljarden jaren evolutie duikt ten slotte [bijna 'toevallig'?] een wezen op, dat ~ om te overleven ~ betekenis verleent aan wat uit zichzelf geen zin, geen betekenis meebrengt. ZO [rak kach: tat tvam asi!] is de menselijke onderneming van start gegaan: greep krijgen op, orde aanbrengen in wat chaos is, door onder woorden te brengen,
in termen van verbeelding, wat ze {WE!} meemaakten. In DIE verbeelding van die allereerste pioniers-bivakmakers heeft ook de godenwereld een plaats: EERST waren er mensen en toen pas "G D".
Precies andersom dus dan wat GEN beschrijft!

De christelijke kerkvaders
hadden een scherp oog voor die mythische kant van de mydibijbeltaal:
de bijbel spreekt onpassend over G d, zeiden ze, en onderwierpen vervolgens al die mydiverhalen over G d aan een opknapbeurt. Daartoe voerden ze een norm in, waaraan de g d van hun mydibijbel beantwoorden moest om ECHT "G D" te zijn [naar HUN beeld en gelijkenis?], een norm die ze ontleenden aan de geest van hun EIGEN tijd: een echte g d moet transcendent zijn, en dus een eeuwig, aan alles voorafgaand onzienlijk, onbegrijpelijk geestelijk Wezen zijn?! Een hele verbetering, vergeleken bij de oude bijbeltaal, was dan ook de idee, terwijl je het toch [eigenlijk] over dezelfde "G D" hebt. Inderdaad, dat laatste klopt. OOK in die herziene versie verloochent G d zijn herkomst uit de godenwereld niet. De soortkenmerken van de volksgod [de mededeelbare eigenschappen, zei de theologie] hangen nog om hem heen: G d handelt, denkt, voelt, spreekt en toornt 'net als een mydimens', is verbonden aan een bepaald volk, en wordt dan ook door hen aangeroepen om uitredding te brengen in alle nood!

Het bevreemdende ervan viel niet op,
omdat de christelijke kerk zichzelf schielijk als 'het volk' beschouwde dat in plaats van Israel was gekomen. Pas NA die Tweede Wereldoorlog was ze bereid om Israel haar plaats terug te geven, maar de structuur van het geloof veranderde [en verandert] er niet van: volgens de christelijke leer is G d er voor wie "HEM" aanhangen: zij worden voor eeuwig behouden, de anderen niet?
DAT zeggen de kerken vandaag de mydidag niet meer, G d als volksgod [verbondsgod zeiden de oude hervormde 'gereformeerden'] is een gepasseerd station. G d is nu ook eindelijk geseculariseerd en niet meer gereformeerd. Daarom te behappen door zowel gelovige als niet-gelovige mydimensen, de kerken zijn allang blij als men "HEM" beschouwt als een soort van Opperhoofd der Mensheid, zoals de paus opperhoofd aller rooms-katholieken is [en er nog een kip in de kerk komt!]? Hij wordt toegejuicht, en de meisjes van de campus in Berkeley die een rein leven willenb, doen dat onder het motto:
"WIJ gaan God verrassen!"

Mijn hart draait me dagelijks om
als ik zulke dingen en soortgelijke sensaties in de krant lees.
WAAR is g d gebleven? Vertrokken! Met onbekende bestemming naar een ander deel van zijn heelal?
De transcendentie heeft ons beeld dat we van hem hadden, verlaten, we zijn terug bij af, bij G d als het personage uit de mythe, maar dan gedacht als een reeel bestaand wezen.
De pogingen om transcendentie in dit godsbeeld te houden ~ ik weet waarover ik spreek ~ falen!
Natuurlijk, je kunt via filosofie of theologie een Wezen best wel verdedigen dat buiten de tijd bestaat, en in de tijd tot ons bestaan heeft besloten. Maar dat is God als conclusie uit de werkelijkheid, een soort van menselijke constructie in plaats van een menselijke verbeelding, dus VEEL verder zijn we dan niet echt:
een bedachte god heeft niets VOOR op een verbeelde? Anyway, ZO verdween voor mij de klassieke opvatting van god als persoon [theisme heet dat]. Het alternatief is niet dat je dus atheist bent: ik heb al veel eerder en vaker uitvoeriger beschreven in myDi wat ik aan 'g d' heb opgedolven.

~@~
16 jan 2007 - bewerkt op 26 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende