mydimythen uit diverse potjes en mannetjes .......


~{@}~


~{'de religieuze mythe als mydigenre'}~

Geen dagboek
zonder uitleg en geen bijbel zonder bijbelbeschouwing.
We hadden het al eerder, ietwat vrijmoedig, over exhibitionisme en 'n blote bijbel,
maar dat is dan de kale bijbel waar we niets mee doen of 't schokeffect van saaie nietsigheid.
Zodra mensen zichzelf en de bijbel een plaats geven,
er wat in zien of er wat mee doen,
zijn wij en de bijbel 'aangekleed',
en niet meer bot
& bloot!

DE
kwestie is dus niet
dat je zonder bijbelbeschouwing met de bijbel zou moeten omgaan
of jezelf zou kunnen zien als een losgeslagen, onplaatsbare en onverbeterlijke plus of nul,
maar dat je een bijbelbeschouwing moet loslaten als een dwangneurose die hem laat buikspreken,
en haar vervangen door een die WEL aansluit bij wat we weten van zijn en onze herkomst,
onze ontstaansgeschiedenis en diverse onderdelen van onze ['mydi'-]
samenstelling?

Zonder
bijbelwetenschappen,
het historisch onderzoek, de literaire kritiek, de exegese,
met als sluitstuk volgens welke regels je hem [en jezelf] moet lezen: een gedegen hermeneutiek [theorie van uitleg, interpretatie, verklaring, wording] - zonder dat alles is de bijbel en zijn wij
nergens of liever, is ze [en zijn wij] overgeleverd aan elke maltraiteur die zich aandient,
er er maar van maakt wat hij of zij wil [een potje pies
of een broodje poep]
...

HOE
de bijbel [en wijzelf]
zijn ontstaan, waar we vandaan komen, uit welke tijd bepaalde mydiverhalen stammen
en in welke ta[a]len hij [en wij] is of zijn geschreven, we hebben het hier en daar al vaker over gehad
en zijn er zo nu en dan uitvoeriger op ingegaan, ik stip hier alleen de hoofdzaken
nog maar even lichtelijk
aan
...

Voor
de herkomst
moeten we inzetten bij het zogenaamde Oude Testament [onze mythische oergeschiedenis],
het heilig boek van de joodse religie [en van de mensheid], dat begint bij GEN
en einidigt met de herbouw
van de Tempel in
Yeroesjalayiem.

DIE
'mydiverhalen' [die combinaties van interpretaties]
bevatten de verhalen van het joodse volk en onze eigen mythische voorgeschiedenissen,
ooit opgesteld door notabelen, in de deprimerende jaren van de Babylonische ballingschap en allerlei
andere historische/literaire bronnen,
beekjes en rivieren.

ISRAEL zoekt
naar zijn
ROOTS
[net als wij]:
wie of wat IS Israel [zijn wij]
eigenlijk?

Voor het antwoord op DIE vraag
gaan de 'mydischrijvers' terug naar Mosje, van Mosje naar Avraham, van Avraham naar Nooach,
en van Noach naar 'in den beginne',
toen "G D hemelen en aarde
schiep"!

Kijk aan,
"Israels G D" staat dus aan het begin,
'de wereld is van hem', en "Israel is Zijn Volk"?
Wij bemerken onszelf door 'eigen' zintuigen en
'individuele'/'sociale' mythevorming en 'vertalingen'!
De andere volken zijn niet zonder relatie met "HEM/HAAR",
maar zoals met Israel, ZO wilde "HIJ" {willen WIJ}
met geen ander volk
'handelen'
...

DAT
is in grote trekken
het z.g. Oude Testament.
Het z.g. Nieuwe
borduurt daarop voort,
en moet volgens een fraaie uitspraak
uit de vorige eeuw gelezen worden
als een ['mydi-']aantekening op het Oude,
maar wel een essentiele!
Ons lichamelijk/geestelijk/sociaal 'totaal'
danken we aan onze voorouders,
maar we geven er een 'eigen' mythisch-realistische
draai aan?
"HET" bevat vooral ook
'het mydiverhaal' van Yehosjoea,
die als verkondiger van
'de komende Grote Dag',
een groep volgelingen
om zich heen verzamelde,
door lateren
[na de val van Land, Stad &
De tempel]
tot het 'nieuwe G dsvolk'
uitgeroepen:
de zogenaamde christelijke
kerk.

Als
het mydiboek
van haar
roots,
ZO leest de christelijke kerk dus het Nieuwe Testament,
[lezen wij 'onze' voorgeschiedenissen & mythevormingen],
je kunt dus ook zeggen: als rechtvaardiging van de grote stap om zichzelf
als het nieuwe volk van Israels G D
uit te roepen
...

Wat ZIJN
mydiverhalen
waarin een volk zijn roots
neerlegt?

OVERAL
en bij ALLE culturen ter wereld
heten zulke mydiverhalen religieuze mythen.
DAT geldt dus OOK voor de bijbel, die mydiverhalen die erin staan
en wij 'ervan' maken!

Het woord narratief
is in de mode gekomen,
om DAT verhaalkarakter van de bijbel [en onszelf] aan te duiden,
maar daarmee ontlopen we niet de term religieuze mythe:
narratief is er slechts een ander
woord voor
...

MYTHE
sluit niet uit
dat er van alles en nog wat
aan historische data aan de orde kan komen,
maar DAARVOOR lezen [en schrijven] we een mythe niet.
Wat historisch is en wat niet, DAT haalt het wetenschappelijk onderzoek wel boven water;
we zullen het DAAR dan ook graag
aan overlaten!

Voor MIJ
blijft een andere vraag over:
WAT heeft 'het' voor consequenties om van de bijbel [en onszelf]
als religieuze mythe uit te gaan?

Je raakt iets kwijt, inderdaad,
laat ik daarmee beginnen: de bijbel [en de mens] verliest de beide kenmerken
die haar [en ons] dat 'aura van gezag'
bezorgden.

INFO over G D,
mens en wereld,
vind je niet bij die mythen,
behalve als we met informatie de opvattingen over goden, mensen en wereld bedoelen
die een gemeenschap uit het verleden
erop nahield.

ZO
zouden
we dus ook
het "Oude" Testament en het "Nieuwe",
kortom de hele bijbel [en ons mydi] moeten zien:
ze vertelt ons wat "Israel" dacht over zichzelf en zijn g d,
en hoe de apostelen en evangelisten [mydi'ers]
op DIE kennis voortbouwden, door de figuur
van Yehosjoea erin
te vlechten.

De autoriteitsvraag
is daarmee ook beantwoord:
ze is geen andere dan die we aan al die andere mythen toekennen?
Gelijke monniken gelijke
kappen!

Verlost
uit de greep
van beide dwanggedachten,
vrijgemaakt als het ware, is EEN ding.
Krijg je er ook wat voor terug?
We zullen zien.
"YHWH":
ik zal {ER} zijn: d.w.z.
'worden'
...

~{@}~
18 mei 2006 - bewerkt op 20 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende