mydimythen in ~potten & ~pannen, vrouwen & mannen!

*
'de mydimythe als religieuze erfenis'

~!@!~

DE
oudste vorm
van een onder woorden gebrachte wereld
is de religieuze mythe:
we komen haar tegen in de zogenaamde primitieve
religies.

Helemaal
niet primitief,
zoals we zullen zien: de term
suggereert ten onrechte
een waardeoordeel.

Maar
wel anders,
en dat 'anders'
is juist een kwestie van
'anders onder woorden
gebracht'.

Nog
een aantekening vooraf:
er zijn talloze mythen in omloop geweest waarvan we niets meer weten,
eenvoudig omdat ze nooit zijn
opgeschreven.

Andere
kennen we wel,
maar alleen van mondelinge
overlevering.

Ik
denk
nu & hier
bij 'mydimythen'
voornamelijk
aan [oude & nieuwe]
op schrift gestelde
mythen.

Hier
en daar zal ik,
zoals gewoonlijk bij wijze van voorbeeld,
een enkele mythe vertellen.
of liever:
een stukje ervan,
want de meeste mythen zijn niet in twee, drie woorden
samen te
vatten.

Vaak
zijn ze uiterst complex,
doorlopen ze een lange historie
doordat ze van de ene cultuur overgaan in de andere,
en tenslotte kunnen ze ook nog eens verslijten,
zodat bepaalde thema's eruit
de stoffering vormen voor de 'mydiheldenverhalen'
die mensen elkaar bij het open vuur en/of het virtuele
cyberspeciale 'space-scherm'
vertellen.

De Ilias
& Odyssee
van Homerus zijn daar
een voorbeeld van.

MYTHE
is een bepaalde schrijfwijze
van het Griekse 'muthos',
dat 'woord'
betekent.

WAT IS
een religieuze
mythe?

Ik volg hier
de gangbare omschrijvingen
zoals de meeste handboeken die
bieden:

mythen
zijn geen betogen maar verhalen,
en verhalen waarin meestal goden, geesten of andere
bovennatuurlijke wezens uit zowel de hemel
als de onderwereld
een rol spelen.

Neem
bijvoorbeeld
de mythe van ISJTAR [Esther?] of INANNA,
echtgenote van de hoofdgod ANU,
godin van vruchtbaarheid & oorlog,
een godin uit de mythologie van de
Mesopotamiers
[Irak!].

ZO
heet ze althans
in de babylonisch-assyrische versie:
in het Oude Testament heet ze
Astarte, 'de koningin
des hemels'.

De mythe verteld van haar
'afdaling in de onderwereld,
op zoek naar haar man TAMMUZ,
ten gevolge waarvan het land onvruchtbaar werd:
in de astrologie
"VENUS".

Anyway:
door de hemelgodin
wordt Isjtar geschaakt,
tegen haar wil de onderwereld ingesleurd,
en daar ontdaan van al haar kleren
en sieraden.

Ze zou
doodgemarteld zijn,
als niet de Zon [als god] met een soort vann gigolo als lokaas,
tussenbeide was
gekomen.

De
hemelgodin
liet Isjtar weer vrij,
ze kreeg haar kleren terug, en haar sieraden,
en kon weer opstijgen naar
de aarde.

[MARDOEK
{Mordechai?}
was de 'rijksgod'
van Babylonia
sinds Hammurabi
{'tiengeboden'},
voordien stadsgod van Babylon;
hoofd van het 'pantheon',
zoon van EA;
in het scheppingsepos ENUMA ELISJ
wordt het gevecht tussen Marduk en het monster Tiamat
beschreven; in het Erra-epos dat
tussen de goden Marduk
& Erra.
Het aan hem
toegewijde dier is
de 'draak'.]

Wat
de zin
van dit soort verhalen is,
lijkt mij duidelijk,
maar op het moment
is dat niet van
belang?

Religieuze mythen
brengen 'gebeurtenissen' onder woorden uit de 'oertijd',
toen er nog geen tijd was,
althans toen 'tijd'
nog helemaal
geen rol
[zoals wij die kennen]
speelde!

Je kunt mythen
dus ook wel 'buitentijdelijke verhalen' noemen,
of 'boventijdelijke'?

Isjtars
gevangenschap in de onderwereld is buitentijdelijk,
het verhaal vertelt niet wat toevallig een keer gebeurt,
maar wat altijd gebeurt:
zomer & winter volgen elkaar
altijd op.

Slechts
onderbroken
door andere natuurverschijnselen
zoals aardbevingen [boze goden],
tsunami's & vloedgolven, orkanen, wervelwinden, vuurstormen,
vulkaanuitbarstingen, inslagen van kometen,
meteoren & meteorieten,
'botsingen tussen hemellichamen',
'wereldverduisteringen' & zondvloeden en
meer van dergelijke 'gebeurtenissen
& hun onderscheiden
interpretaties' ...

ONZE
mydiverhalen
over de oertijd [EN 'onszelf'] - dat ligt in de lijn der 'verwachtingen' -
zijn vaak scheppingsverhalen?

In
ALLE culturen
en in ALLE talen zijn dit soort mythen
[scheppingsverhalen dus!]
terug te vinden!

Het BEHOORT
kennelijk tot de 'menselijke aard'
[de 'pratende' machochimp 'beaunobeau'],
dat we het bestaan NIET zo 'vanzelfsprekend' vinden
als meestal wordt voorgesteld
[of juist niet?]!

WAAROM
zijn we 'er' en waarom zijn we 'er' veeleer niet,
mag dan een moderne filosofische kreet zijn [Leibniz?],
in wezen is het een vraag die kennelijk
van ALLE tijden is?!

In al die
verschillende
oorspronkelijke
mydischeppingsverhalen
[de 'oermythen' EN de "ONZE"]
wordt getracht er een 'eerste' & een
"LAATSTE" antwoord
op te geven.

~!@!~

We zouden ons
dus toch deerlijk kunnen vergissen
als we ze alleen maar zouden opvatten als slechts voorbeelden
van pure, zij het dan primitieve,
[en/of vrijblijvende individuele]
'verklaringszucht'?!

Een
MYTHE
[zowel de 'oer' als de "ONZE"]
bedoelt heel wat MEER te doen dan verklaren of 'vermaken',
en dat geldt dus ook van deze scheppingsmythen &
onze eigen 'mydi-
mythen' ...

IN
DE VORM
van verhalen over vroeger,
de oertijd of voortijd
['zes dagen' & "negen maanden"],
brengt de mythe
voor de mensen van 'het heden',
aan wie 'het verhaal dat [rond]gaat'
wordt doorgegeven,
onder woorden
WIE wij zijn,
WAAR we vandaan komen,
WAT onze plaats is
temidden van al die andere
[hemel]lichamen,
wat we vooral
NIET moeten doen
om de wankele orde van
'het bestaan'
niet te verstoren
['bijgelovigheden' &
'wetenschappelijke hypothesen'],
EN
wat we juist
WEL
moeten doen
om 'dat te voorkomen' en
'ons evenwicht
[terug] te
vinden'.

Al
deze
'oeroude' EN
"gloednieuwe"
'mydiverhalen'
weerspiegelen als
het ware
bij wijze van
spreken en schrijven
het heden
van de gemeenschap,
het leven zoals zich dat
vandaag de dag
'voltrekt',
en projecteren dat terug
in de oertijd [vice versa] en 'verankeren'
het "DAARIN":
zoals het vandaag gaat,
ZO ging het 'van den beginne', en
ZO moet 'het' dus ook
in 'het heden'
gaan.

De
oertijd
is niet alleen anker
maar ook
ijkpunt.

Macro- & microscoop ...

"HET"
gaat dus
geeneens zozeer om 'verklaren'
als wel als 'legitimeren',
of misschien nog beter:
wel om verklaren,
maar het verklaren in dienst van het
legitimeren.

ZONDER
die verankering in de 'oertijd'
zou de samenleving haar wankel [INDERDAAD!] evenwicht
verliezen en uit elkaar
vallen!

~!@!~

DAT is
in korte trekken
een religieuze
mythe.

GEEN
primitieve verklaring,
evenmin een realistische beschrijving,
en nog minder een mydimuthosverhaal dat wil vertellen
wat er "ECHT"
gebeurd
is.

We
kijken allen
door onze eigen
gekleurde/grijze micro/macro
brillenglazen:
in de mythen
[en onze eigen mydiverhalen]
brengen we onder woorden
waar de gemeenschap
[waartoe de 'verteller'/"beschrijver" behoort]
aan toe is,
hoe wij onszelf beleven in relatie tot de natuur,
de 'hemel', de "AARDE" en onze
'diverse'
medemensen.

SOMS
gebeurt dat met behulp van - inderdaad -
'zeer primitieve voorstellingen',
en soms is 'het' heel sophisticated uitgewerkt,
als we bij voorbeeld de Egyptische mythologie
nemen.

SOMS
is het slechts EEN
kreet van angst of genot,
en soms verliezen we ons in
'eindeloze'
bespiegelingen
over
[onze
mening]
over oorzaken
en
gevolgen.

Maar
zowel in het ene als het andere geval,
weerspiegelt de mythe de wereld zoals zij wordt beleefd,
en 'zoals zij beleefd wordt, ZO
"zit zij in elk
ander"?

Sommige
zaken
en
enkele
elementen
BLIJVEN ons
[ondanks allerlei 'taboes']
bezig houden:
DIE lichten we 'er'
elke dag weer
uit
in ons eigen
'mydi'.

~~
~~
~~
~~
~#~