WOORD
valt niet
meer tot een
transcendent Wezen op te
sieren, dat je via magie
of gebed, of wat al niet al,
kunt manipuleren!
DAT
kon nog
wel met een
goddelijk Wezen,
maar dan
kom je weer uit bij
wat Barth "Religion" noemde en waar
hij zo de draak mee stak:
een godsbeeld
[christelijk of buiten-christelijk]
dat God aan de gelovigen
uitlevert?
In
mijn woorden:
'n godsvoorstelling toegesneden
op het vervullen van behoeften,
oftewel,
'n christendom als
consumentenreligie!
En
DAAR ben
ik vanafgeraakt, helemaal ...
Als mijn kinderen en kleinkinderen,
net als zoveel anderen die dat al eerder deden,
om DIE reden de christelijke kerk
[inclusief dat 'christelijke' godsbeeld]
vaarwel zeggen,
dan is mij dat vanwege de kerk waarin ik
[ooit] ben grootgeworden,
droef te moede,
maar ik geef ze wel
gelijk!
HOE
kom je
dan uit met
bidden?
DIE
gebeden in
de kerk zie
ik als rituelen van
de gemeenschap,
als liturgie.
Gelukkig
ziet de
Protestantse Kerk in Nederland
dat langzamerhand ook zo?
Vroeger moest het zo persoonlijk mogelijk,
NU krijgen we de gebeden
als formuliergebed via 't dienstboek
voorgeschreven ...
En
'bidden als particulier':
waarom zou ik ermee ophouden?
De dichter Hans Andreus spreekt in zijn uiterste nood G d aan:
hij gelooft niet zegt hij,
maar het is wel zo gemakkelijk:
niet 'zomaar in de ruimte te lullen'!
Het is onze behoefte aan een aanspreekpunt
{zie alleen al myDi b.v.!}?
Je hoeft er niet gelovig voor te zijn,
niet exclusief christelijk zelfs:
OVERAL
hebben 'mydimensen'
DIE
behoefte!
O my god!
de meest geseculariseerde Amerikaan roept het
als zij zichzelf verbijsterd voelt
door haar ervaringen ...
BLIJF
dat vooral
doen, alleen, stel
je er NIET een 'hoogste wezen' bij voor
dat zichzelf verwaardigt om juist naar JOU te luisteren
en je buren
voor schut laat staan.
@
