mydiliefde

~*~

VROEGER
'toen alles
nog vast lag'
behalve bestaanszekerheid,
was het nogal eens riskant om ergens tegenin te gaan:
je was al niet zeker van je leven, en oppositie kon je al helemaal,
letterlijk en figuurlijk,
je kop kosten?

TEGENWOORDIG,
'nu iedereen kan overleven',
is het mode om het 'ergens niet mee eens te zijn':
want wat kan je nou nog gebeuren?
TOCH nog heel wat!

IN
'het verleden'
gingen mensen meestal
een levenslange verbintenis aan, voor zolang die duurde,
VOORDAT ze zichzelf en elkaar echt goed kenden
[in NOG wel in heel
veel landen?]!

AANGEZIEN
echtscheiding nog zelden {?} voorkwam,
leidde zo'n verbintenis vaak toch tot een leven
van wederzijdse opoffering en zelfverloochening?
Ook al voelde men zich nog zo ellendig, je bleef bij elkaar!
Het is nu onderhand wel duidelijk dat zoiets extreems
als tegen elke prijs bij elkaar blijven,
niet echt [meer zo]
wenselijk is ...

TEGENWOORDIG
hebben we met 't anders uiterste te maken.
Er zijn meer mensen die scheiden dan mensen die bij elkaar blijven?
Mensen willen zelfs maar al te vaak zelfs geen kleine compromissen meer sluiten om hun relatie{s}
heel te houden: velen stappen nu al uit hun relatie
voordat ze die een echte kans hebben gegeven!
Men leert zijn lessen niet:
gezinnen vallen
uit elkaar
...

TOCH
is een verbintenis
een serieuze zaak.
Je moet je daarin voorzichtig
en terughoudend opstellen en elkaar
realistische beloften doen.

HET
"Huwelijk" is niet
de enige vaste relatie die de hedendaagse mens ter beschikking staat.
Na drie tot vijf jaar samenwonen zou het realistisch kunnen zijn om een verbintenis voor het leven te gaan bespreken, maar een stel dat elkaar nog maar een jaar kent, heeft simpelweg nog niet genoeg informatie of ervaring om een zo verstrekkende
beslissing te nemen.

DESONDANKS
is het in onze 'moderne'
~ en zeker in de West-Europeaanse/Noord-Amerikaanse ~
samenleving nog niet ongewoon dat twee negentienjarigen
over trouwen praten?

DAT
is niet
alleen maar onrealistisch,
het is vragen om moeilijkheden!
Op je 19de weet je immers meestal nog niet wie je bent
en wat je wilt?

JE MOET
de tijd nemen om dat uit te zoeken:
in dit stadium van jouw leven is een verbintenis van een half of een heel jaar
een stuk realistischer!

ALS
het dan
na een jaar nog steeds goed gaat,
dan kun je pas een ver[der]strekkender
verbintenis
aangaan
...

ZELFS
als een stel
al een half jaar of een jaar
bij elkaar is, zouden ze nog terughoudend
moeten zijn met hun [wederzijdse] beloften!
Het zou bijvoorbeeld niet realistisch zijn om NU meteen al serieus aan kinderen te denken,
aangezien hun relatie nog niet helemaal uitgetest is.
HOE kunnen ze na 6 maanden of een jaar al weten of hun partnerschap in alle opzichten
wel sterk genoeg is om opgewassen te zijn
tegen de emotionele eisen
van het ouderschap?

ALS JIJ
en jouw partner
een onrealistische verbintenis aangaan,
dan is de kans maar al te groot dat EEN van jullie beiden of jullie allebei
die verwachtingen niet waar kunnen maken?
Het is dus veel beter om een 'kleine belofte' te doen en DIE na te komen,
dan een 'grote belofte' te doen waar je
op terug moet komen!

ALS JE
in een relatie TE hoog mikt,
dan kan het nogal eens zeer pijnlijk zijn om de brokstukken weer bij elkaar te moeten rapen
en het is wellicht ook nog eens tamelijk moeilijk
om het vertrouwen weer
te herstellen
...

VERGEET NIET
dat kleine successen
aan het wederzijdse vertrouwen bijdragen
en bijna als vanzelf tot wat substantieler beloften leiden?
Dus wees voorzichtig met de 'beloften' die je elkaar doet!
Zorg er in ieder geval voor [voor zover dat in jouw vermogen ligt]
dat het een belofte is die je bijna zeker
kunt nakomen
...

MIJN
'partner en ik'
leerden elkaar kennen
[alweer en voor de zoveelste keer:
ik val in herhalingen], in augustus '69
en we zijn dus al weer bijna 40 jaar bij elkaar.
We gingen liften van Israel via Cyprus, Turkije, Iran,
Afghanistan, Pakistan en India naar Japan en weer na een paar maanden {?} terug via Siberia {Birobeidjan} & Moscow/Odessa naar Israel,
Italia & Holland.

GROTE
verschillen dus in taal,
cultuur, 'ras' en wat al niet: maar het was alleszins de moeite waard!
Je voelt je allebei misschien dan wel een beetje 'n 'buitenbeentje' in je familie en omgeving,
maar ik zie er [achteraf] eigenlijk alleen maar de voordelen van: Holland en Japan hebben nu eenmaal ook een speciale relatie met elkaar en tegenwoordig is het onderhand doodnormaal dat je ook mensen
leert kennen van de andere kant van de wereld?
Het vergt alleen wat meer voorbereidingstijd:
je hebt tijd nodig om elkaar beter
te leren kennen
...

EN GEDULD!

~@~
26 jun 2007 - bewerkt op 06 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende