mydikonijn uit hoge hoed: alles kwijt?


~{@}~


Ben je dan
niet alles kwijt,
als je afstapt
van de voorstelling
van G d in de hemel,
van wie wordt gezegd:
"Hij hoort mijn stem,
mijn smekingen,
mijn klagen?"


Ik denk
dat veel gelovigen zullen zeggen:
Laten ze maat praten,
ik laat mij die G d
niet afnemen.


Heel goed,
niemand moet zich ook maar iets
laten afnemen.


Ik neem
trouwens ook niemand iets af,
kan dat niet eens,
zelfs al zou ik het willen.


Ik realiseer me heel goed
dat het voor de meeste mensen
helemaal niet meevalt
om de gangbare manier van geloven
achter zich te laten.


Hun leven lang
hebben ze met dit gegeven
gewerkt,
hun bestaan ermee
opgebouwd,
hun wegen ermee
gekozen,
en die stap voor stap
met gebeden tot G d
begeleid,


HOE
zou je DAAR
ineens vanaf
kunnen raken?


Dat gaat niet
zonder dat een mens daarbij
kleerscheuren oploopt.


~


Er bestaat
een plaatje van een konijn
dat je als konijn kunt zien,
maar het kan ineens overgaan
in het plaatje van een vrouw
met brede hoed op.


DAT
is een kwestie van kijken,
van blikverandering,
die ineens optreedt.


Sommige mensen
zien ALLEEN het konijn,
anderen alleen
die vrouw met
de brede hoed.


Een andere blik,
bedoel ik,
kost moeite.


Intellectuele moeite,
maar vooral emotineel ongerief,
rouw,
verlangen naar
standvastigheid van voorheen,
die je zo verschrikkelijk
kunt missen.


Maar
wie eenmaal
de stap heeft gemaakt,
kan niet terug
ZONDER oneerlijk te worden
tegenover zichzelf.


En HOE
zou geloof nog iets kunnen voorstellen
als het bestaat bij de gratie van
oneerlijkheid?


Is het ERG
als je het oude vertrouwde beeld
loslaat?


Ja dus,
als we het hebben over
de emotionele binding
aan de traditie.


Huilen.


Maar niet
als jij je herinnert
hoe godsdienstig geloof
in de wereld is gekomen:
EERST
waren er mensen,
en TOEN
waren er goden,
als verbeelding van wat mensen
als ervaring onder woorden brachten,
en tenslotte
bleef er voor de christenheid
uit HEEL die beeldengalerij van goden
[en godinnen]
EEN over:
G d
[Hoofdletter!]
...


ZO
begon het,
en dat betekent:
het wezen dat
onder woorden bracht,
de chaos bezwoer
door zijn/haar religie en cultuur,
DATZELFDE wezen
is er nog steeds.


Onze religie,
de erfenis,
die men ons naliet,
verbleekt,
maar WIJZELF:
de stichters van leefwerelden 'van betekenis'
in plaats van 'van chaos',
WIJ zijn er nog,
en naarmate WIJ
['tat tvam asi']
onze EIGEN rol
terugvinden,
en die ook nog eens
AANDURVEN,
in diezelfde mate
kunnen wij moed vatten
om verder te gaan,
en zin BLIJVEN verlenen
aan wat uit zichzelf
GEEN zin meebrengt!


ANDERS dan vroeger,
'totaal anders',
maar tref je als 'gelovige christen'
in jouw eigen traditie
niet reeds de aansporing aan
om
"UIT ons land te gaan",
en naar een gebied
'over te steken'
dat g d ons
wijzen zal?


Kortom:
gelovigen moesten
niet zo BANG
zijn!


~{@}~
24 mei 2006 - bewerkt op 21 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende