Onze
eerste, spontane
reactie op ongewenste
herinneringen is dat we ze vergeten.
Als er iets pijnlijks is gebeurd, dan zeggen we al gauw tegen onszelf en elk ander:
"Laten we het vergeten, laten we doen alsof het niet gebeurd is, laten we er niet meer over praten,
laten we aan andere dingen denken." We willen die pijnlijke dingen van het verleden vergeten ~
de trauma's van onszelf, van onze gemeenschap & 'ons volk' ~ & 'gewoon verderleven' alsof ze niet echt gebeurd zijn.
Maar daardoor staan we toe dat die 'vergeten' herinneringen veranderen in onafhankelijke krachten
die 'n verlammende invloed gaan uitoefenen op ons functioneren
als mens & 'groep'!
Wanneer dit gebeurt,
worden we vreemd aan onszelf omdat we onze eigen geschiedenis tot 'n aangenaam,
handzaam formaat terug gaan snoeien & verder proberen om ons aan te passen aan onze eigen dagdromen
(hallucinaties, drogbeelden, brainwash, 'make believe'

& als we zo het verleden alsmaar weer krampachtig proberen te vergeten,
dan is 't alsof we onze intiemste leermeester
tegen onszelf opzetten.
Door te weigeren
onze pijnlijk(st)e herinneringen onder ogen te zien,
missen we de kansen om ons te bekeren & in berouw & deemoed te trachten om
TOCH
volwassen te worden. Wanneer Yesjoea zegt dat niet de gezonden 'n dokter nodig hebben,
maar de zieken wel in Mark 2:17, dan bevestigt hij dat alleen zij die hun wonden onder ogen zien,
echt open kunnen staan voor genezing om
ZO
'n echt nieuw leven te kunnen
beginnen.
Van
jongsafaan is 't ook daarom eigenlijk al van groot belang
om de kern van dat zg. 'euangelie' beter te leren kennen:
'myDibijbelverhaaltjes' zijn niet zomaar 'voor de vaak', praatjes die geen zoden aan de dijk zetten
& helemaal nergens toe dienen dan dom duf gebeuzel zoals de meeste advertenties, banaal geblaat,
criminele daasheid en fuckedupness, geldgeilheid & huichel-achtige idiotie,
maar juist bedoeld om de jeugd al van jong af aan trachten bij te brengen
(door henzelf te laten ontdekken) waarom 't in ons leven nu eigenlijk wel of niet werkelijk gaat.
Vandaar ook dat men de scheiding maakte tussen werelds & 'hemels', oppervlakkig & zo diepgaand mogelijk,
geldzuchtig & gewetensvol, moorddadig & barmhartig, ten dode & ten leven!
"Ongeveer in de taal van toen & daar" klonk dat waarschijnlijk zoiets als
'hachazakiem einam tsriechiem lerofee kie iem-hacholiem:
lo va'atie liekro hatsadiekiem kie iem hacha-ta'iem litsjoevah'!
'n Unieke persoon die de kern bloot trachtte te leggen van ons bestaan
& die daarom geboren &
gekruisigd werd
ahw.