mydikern

~!@!~

DOOR
het unieke perspectief
van de eerste hoofdstukken
belicht het mydilevensverhaal van JOB
veel meer dan de buitensporige beproevingen
van een ongelukkige
oude man.

Ik heb al eerder gezegd
dat ik ooit dacht dat het bijbelboek Job
ging over het probleem
van het lijden.
NU realiseer ik me
dat hetgeen veel lezers met het boek Job doen,
model staat voor wat we in het leven
in het algemeen doen.
WIJ interpreteren een verhaal
over een geloofsstrijd als een mydiverhaal
over lijden ...

TEN diepste
wordt Job geconfronteerd
met een geloofscrisis,
en niet in de eerste plaats met een crisis
als gevolg van lijden.
En DAT geldt voor ons
allemaal!

We komen
allemaal wel eens
in een toestand terecht,
die lijkt op de situatie
van Job?

ONS
overkomen misschien niet
die extreme rampen die Job hebben getroffen,
maar een tragisch ongeluk,
een dodelijke ziekte,
of het verliezen van een baan
kan ons vertwijfeld doen vragen:
"WAAROM IK? Wat heeft G D of 'het lot' op mij tegen?
Waarom lijkt g d of vertroosting
zover weg?"

OP
zulke momenten zien we de omstandigheden
- ziekte, ons uiterlijk, armoede, pech, ruzie -
als een vijand.

We bidden G d
of het EEN of Andere 'lot'
of 'hij' die omstandigheden wil
veranderen ...

ALS ik maar mooi of knap zou zijn,
DAN zou alles wel in orde komen.

ALS ik maar meer geld had,
of tenminste een goede baan;
als mij seksuele begeerten maar wat anders gericht waren,
of tenminste iets zouden afnemen,
DAN zou ik er geen moeite mee hebben om
in "G D te geloven"?

JOB
leert ons echter
dat we het geloof het meest nodig hebben
op het moment dat 'geloven' bijna
onmogelijk lijkt!

~*~

Als rampspoed toeslaat,
zullen ook wij ronddraaien in het kleine kringetje
van ons beperkte denken!

Net als Job,
zullen we geneigd zijn om "G D" [of 'iets' anders]
de schuld te geven en "HEM" [of 'het']
als de vijand te zien?

JOB vraagt G D op de man af:
"Brengt het u voordeel, dat GIJ mij verdrukt,
dat gij verwerpt het gewrocht van
uw handen?"
[10:3] ...

De blik achter de schermen
in de eerste twee hoofdstukken
laat zien dat Job niet werd afgewezen,
maar op het schild geheven ...

G D
liet zijn reputatie afhangen
van de reactie van EEN
mens.

In de tijd
dat Job zich het meest
in de steek gelaten voelde,
in die tijd gaf G d hem persoonlijke,
minutieuze aandacht!

G d leek VER weg,
maar in zekere zin was 'g d' nooit
dichterbij geweest?

~!~

Het volgende
schrijf ik met aarzeling,
omdat het een harde waarheid is, die ik maar moeilijk kan erkennen:
JOB overtuigt mij dat "G D" meer geeft om ons 'geloof'
dan om ons 'genoegen'.

ZO'N bewering
verdraagt zich niet
met het weerzinwekkende, teddybeer-achtige beeld van "G D" zoals dat
helaas zo vaak door christenen
wordt geschetst!

Als het alleen JOB was,
dan zou ik die conclusie misschien niet hebben getrokken,
maar ik denk OOK aan de beproevingen die andere 'gunstelingen'
van "G D" moesten ondergaan ...

Wat
'sich liebt dass neckt
sich'?

In een boodschap
aan Yechezkel [14:14]
neemt G D Job op in een lijst van drie 'geloofshelden',
NOACH, DANI'EL & JOB!
NOACH leerde geloven toen
een zondvloed de aarde bedekte
en DANI'EL vertrouwde op G D in een leeuwenkuil!
Avraham onderging een geloofstest die minstens zo zwaar was
als die van Job: hij werd geroepen [dat DACHT hij althans destijds!]
om eigenhandig zijn eigen eerstgeboren zoon te offeren,
de zoon waarop hij tientallen jaren {Isjma'el & Yitschak}
had gewacht?

En dan DAVID!
Je hoeft alleen maar Psalm 22 te lezen
om te weten te komen hoe hij het zwijgen van G D heeft ervaren.
Een opmerking in DEUT over de Israelieten in de woestijn
kenschetst de bijbelse blauwdruk:
"Gedenk dan heel de weg,
waarop de "HERE" uw G D, u deze veertig jaar in de woestijn heeft geleid,
om u te verootmoedigen en u op de proef te stellen
ten einde te weten, wat er
in uw hart was!"
[DEUT 8:2] ...

Kierkegaard,
die net als Job innerlijk verscheurd werd,
kwam uiteindelijk tot de conclusie dat volkomen,
als goud gelouterd geloof opbloeit,
wanneer g d ons brengt in situaties van schijnbare tegenstrijdigheid
en spanning.

HIJ nam het boek Job mee naar bed,
zoals kinderen doen, die hun leerboek onder het kussen leggen
om er zeker van te zijn dat ze bij het wakker worden
hun lessen niet zijn vergeten.

Mensen als
Avraham {Ibrahim} & Job
waren in zijn ogen geloofshelden.
Dank zij hun schokkende geloofsbeproevingen,
groeide hun geloof tot grote hoogten.

"Met behulp van de doorn in mijn voet
spring ik hoger dan anderen met gezonde voeten",
zei Soren Kierkegaard.

~#~

Zelfs een
'kind van g d'
voelt zich door g d verlaten ...
Net als de Israelieten in de woestijn moet Yehosjoea [net als wij]
een oordeel ondergaan om 'te weten wat in uw hart is'!
LATER, toen hij een veel zwaarder beproeving moest ondergaan,
schreeuwde Yesjoe [Isa] het uit aan zijn kruis,
met een citaat uit Psalm 22:
"MIJN G D,
waarom heb jij mij
verlaten?"

Als Job
bleef hij op g d vertrouwen,
ondanks het gevoel van g d verlaten te zijn:
"In jouw handen beveel ik
mijn geest!"

OOK
voor hem en voor ons bleef en blijft gelden dat,
op het moment dat g d heel ver weg leek, de vader/moeder nooit
dichterbij was geweest.

Paul zegt
dat door het 'kruis'
"G d in 'de gezalfde/masjiach' de wereld met zichzelf
'verzoenende' was" ...

DIT
gold voor alle mensen
van alle tijden en plaatsen:
ook voor ons, voor jou
en mij ...

Het
'enige'
wat we kunnen doen
is dat aanvaarden of
verwerpen: maar "HET"
centrale feit blijft
bestaan.