mydiherhalingsoefeningen aan 't hemels/helse front

Het is
onjuist
om de kruisiging als een typisch Romeins misverstand
te beschouwen.

Ze past geheel
in de joodse verzetsgeschiedenis
van de eerste eeuw.

Daar horen ook de
kruisigingen van grote aantallen mensen bij,
waarover Yosephus schrijft
in "De joodse oorlog", [5,451]:
"In hun verbittering en haat en om met hen de spot te drijven
spijkerden de soldaten de gevangengenomen joden
in allerlei verschillende houdingen op de kruisen.

Het aantal was zo groot,
dat er nauwelijks genoeg ruimte was voor de kruisen
en dat er nauwelijks genoeg kruisen waren om iedereen
op vast te spijkeren. ...

Welke rol speelde het volk bij
dergelijke executies?

Die moesten in alle openbaarheid hebben plaatsgevonden!

Dat de terechtstellingen
in het publiek werden voltrokken,
indien mogelijk zelfs in het kader van een volksfeest,
was in het belang van de Romeinse heerschappij
over de toen bekende wereld ...

Dit sterven
in het publiek,
hetzij langzaam, aan het kruis,
hetzij in een arena,
waar de veroordeelden
door wilde dieren werden verscheurd,
moest een afschrikwekkende werking hebben,
sterker nog:
het moest algemeen geaccepteerd worden!

De
'myDiToeschouwers'
moesten de executie
en daarmee ook de bestaande Orde
immers met applaus begroeten?

In de
mydievangelies
wordt verteld
dat Pontius P. de menigte mensen,
die zich voor zijn ambtswoning
te Yeroesjalayiem
had verzameld,
vroeg:
"WAT willen jullie dan
dat ik doe met die man die jullie de koning van de joden noemen?"
Ze schreeuwden: "Kruisig hem!" Pilatus vroeg:
"Wat heeft hij dan misdaan?"
Maar ze schreeuwden nog harder: "KRUISIG hem!"
volgens Marc 15:12-14 ...

De
traditionele
christelijke interpretatie
van deze scene
verontschuldigt Pilatus P.
en wijst 'de volksmenigte' [van overwegend 'heidenen'?] aan
als representatief voor
'het joodse volk' {!},
dat daarmee en daarom 'in z'n geheel' schuldig zou zijn
aan de dood van Yehosjoea,
en daarmee
volkomen 'onverwacht'
mede 'reden gevende' aan duizenden jaren 'christelijke'
achtervolging,
verkettering en uitroeiing via ghetto's, kruistochten en allerhande progroms
tot en met fabrieksmatige vernietiging
in talloze concentratiekampen
van mannen,
vrouwen en kinderen
van alle leeftijden
aan toe.

Deze
anti-joodse uitleg
is historisch gezien dus tamelijk ondoordacht,
opportunistisch en propagandistisch:
de menigte mensen die 'kruisig hem' schreeuwt,
moet gezien worden in samenhang met de bloedige volksfeesten in Rome!
De in de arena verzamelde menigte moet na het sterven
van de tot de wilde dieren veroordeelden
luid schreeuwen: van de tegenstemmen,
die er bij dergelijke volksfeesten ook zijn geweest,
wordt slechts zelden
melding gemaakt?

Het volk,
waarover het evangelie van Marc ELDERS
in zijn mydiverhalen verteld,
is volledig op de hand van Yehosjoea ...
Het evangelie van Marc is er dus niet op uit
om het joodse volk te beschuldigen;
{Yehosjoea en al zijn discipelen en volgelingen waren immers ook
allemaal joods!};
het wil veeleer laten zien hoe gemakkelijk de mensen
kunnen worden verleid en hoezeer ze
volkomen door angst en twijfel en 'razernij' beheerst zijn,
zowel de volgelinges en volgelingen van Yesjoea
als andere 'aanhangers'
uit het volk ...

De verloochening
van Yesjoe door Kefas [Sjimon Petros], zijn 'beste vriend'
en Yehoedah Isjkeriot [die hem om onduidelijke redenen 'overleverde'?],
weerspiegelt de angst
van mensen voor zo'n gewelddadige
bedreiging ...

De vrouwen
en mannen [en kinderen]
die Yehosjoea volgden golden,
gezien vanuit Romeins perspectief,
als een politiek risico!

Een vrouw
die bij de kruisiging van haar zoon
openlijk huilde werd eveneens aan het kruis geslagen?
Wat ROME wenste waren slechts reacties van acceptatie, jubel en plezier!
Familieleden, vrienden en vriendinnen van de ter dood gebrachte
werden voor openlijke tekenen van rouw en solidariteit bestraft
met dezelfde vorm van
doodstraf!

DAAROM
is de angst van de leerlinges en leerlingen,
die het evangelie van Marc zonder terughoudendheid noemt,
begrijpelijk?

LATER
heeft men over deze angst verteld,
om ZO 'moedig' te worden, zoals de discipelen dat ook werden,
ONDANKS [of 'voorbij']
hun angst!