myDiextremisme: wie 't zwaard opneemt ...

Terug
naar
"AF"!

Wat zullen de
laatste leden van die
eens zo vermaarde partij der
sadduceeen geklaagd hebben temidden v/d
verwoestingen!

Hun
rijkdom aan
olijfbomen & vijgebomen
waarvoor de ene generatie na de andere zich had ingezet, bestond nu niet meer:
alles was verloren, kapot, weg, finito &
een grote
SOF?

De conclusie
ligt voor de hand:
de partij van de sadduceeen bezweek in de joodse oorlog aan de wonden
die haar beurtelings door het eigen volk en door de Romeinen
werden toegebracht vanaf 't jaar 66
t/m 70!

Dit was dus
het tragische einde
van de voorgaande eeuwen:
een groot deel van het eigen volk had zich zo dikwijls geergerd aan het doen en laten van het establishment van de sadducese partij dat het zich nu geheel aan de leiding van deze mannen onttrok toen het in die oorlogsroes
werd meegesleurd?

De hoofden
van de leiders van de sadduceeen
waren de eersten die ten offer vielen toen de oorlog tegen de Romeinen nog maar nauwelijks was uitgebroken [Dio Cassius 66 6]!

De Romeinen
waren op hun beurt op hun hoede.
Flavius Yosefus zal Titus en de bevelvoerende officieren voldoende verteld hebben
over de partijen die in het joodse land
aanhangers hadden.

Op grond
van deze gegevens
en van andere die ze door vertrouwelijke informatie wisten te bemachtigen
hadden ze er geen bezwaar tegen dat de farizeeen zich in Jamnia/Yavne vestigden
om zich verder met de studie van de wet bezig te houden:
die waren, politiek gezien,
ongevaarlijk.

De sadduceeen daarentegen
vormden zolang ze als politieke partij
bleven voortbestaan een zekere dreiging:
hieruit werden de leiders van het volk gerecruteerd.
Daarom was er de Romeinen veel aan gelegen om deze partij voortaan uiteen te slaan
en ze slaagden hierin dan ook
volkomen.

Na de joodse oorlog
zijn vooraanstaande figuren uit deze partij
nooit meer op de voor-grond getreden. En er zijn ook geen aanwijzingen
dat de sadduceeen in de joodse diaspora aanhang hebben gehad.
Toen dan ook de joodse oorlog verloren en Yeroesjalayiem verwoest was,
kon er met steun uit het buitenland niet een nieuw centrum
ergens in de diaspora of in het joodse land zelf worden gesticht:
de mannen die iets dergelijks van de grond
hadden moeten krijgen,
waren niet beschikbaar.