mydichecklisten & beroemde/beruchte redevoeringen?

De cursisten krijgen 'n checklist waarop ze kunnen aangeven wanneer de angst 't grootst is.
De meesten kiezen: de eerste zinnen v/d presentatie. Mieke [30], 'n sociaal wetenschapster die voor haar werk
bijvoorbeeld plattelanders over de gevolgen v/d bevolkingskrimp moet informeren, heeft de angst 't ergst op 't eind,
bij de vragen uit 't publiek. In haar geval zijn dat meestal grijze mannen die niks willen aannemen.
Op de tweede cursusdag, bij de oefening v/d thuis voorbereide presentaties, vuurt FN chagrijnige vragen op haar af,
en ze krijgt tips hoe die dan vervolgens charmant af te wimpelen.

Nobbe vraagt naar de verschillende 'triggers' die de spanning verhogen.
Favoriet zijn de fysieke spanning [bibberstem, blozen] die alles helemaal uit de hand laat lopen, & de negatieve dialoog
[haal in 't eind v/d zin nog wel?]! Er volgen ontspanningsoefeningen om 't op hol slaande lichaam beter te controleren.
Nobbe vertelt dat bij 'n goede presentatie de aandacht voor 80% bij je publiek ligt, voor 10% bij jezelf,
& voor 10% bij jouw verhaal. Dat verhaal moet daarom thuis wel heel goed worden voorbereid.

"Nederlanders denken veel te snel dat ze daar wel even gaan staan", moppert SB in 'Meestersprekers'.
"Weest jezelf? Nee je moet helemaal niet jezelf zijn. Je moet heel goed nadenken over wat je wilt gaan zeggen
en wat je publiek wil! Ook de vragen moet je VOOR zijn. Amerikanen oefenen tot in den treure
op alle mogelijke vragen."

Op de cursus krijgen we in vogelvlucht de regels v/d retorica {'Alle voorbeelden in drieen'} maar 't echte werk begint met het oefenen. We moeten twee aan twee gaan zitten & beurtelings kijken & ons laten bekijken.
Dit om te leren dat er geen verschil is tussen die twee posities.
Daarna 'n flitspresentatie aan tafel over een
door de buurman aangeleverde stelling.

De thuis voorbereide presentaties op de tweede dag v/d cursus gaan goed. Nobbe stuurt her & der wat bij.
Ellen blijkt 'n natuurtalent. Al i/d tweede oefening buigt ze zich licht voorover & tovert Obama-achtige gebaren tevoorschijn. De groep ontspant. Helemaal niet zo'n groot ding eigenlijk, zo'n praatje ...

De belangrijkste ontdekking i/d cursus is toch dat praten voor een groep niet zo anders is
dan 'n gesprek met 'n persoon: je moet jouw boodschap bij je publiek neerleggen, zo houdt Farah Nobbe de cursisten voor. Wie puur op de inhoud van z'n verhaal focust kan maar beter 'n stuk gaan schrijven, wie alleen met zichzelf bezig is, verliest de aandacht in ieder geval! Als spreker heb je 'n dienende rol, 't gaat om 't publiek,
DAAR moet je met jouw aandacht wezen!

Dat klinkt abstract, maar 't wordt fraai aanschouwelijk gemaakt i/d eerste scene van "The King's Speech" waarin Firth tijdens de stotter verstijfd 't stadion inblikt, om z'n angst in duizendvoud teruggekaatst te zien. "Ik spreek voor hen",
zal hij later i/d film verzuchten. "Ik ben hun stem!" Maar als hij in de 'k' blijft steken, komen ze daar ook met z'n duizenden tegelijk niet meer uit. Precies dat is wat 't spreken in 't openbaar zo angstwekkend maakt.

En fantastisch, als 't WEL goed gaat.


Eerst dus maar even wat eten koken voordat de geliefde wederhelft thuiskomt.