mydibrunch in het museum van oud~ & stoutheden ...


Eigenlijk
zijn mijn
dagelijkse mydiverhaaltjes meer
een soort van dagelijks herkauwen van eeuwenoud 'grass'
en wat hedendaagse kruidenplantjes in de eeuwige jachtvelden
van zonnen, manen, sterren
& e.d.

Zo
nu en dan
kijk ik nog wel eens terug
naar wat er werd opgeschreven in die afgelopen drie jaar
maar meestal overwint de lading aan 'nieuwe' indrukken het
van het terug- & herlezen van oude
mydi~entries!

Blijkbaar
blijven er dus veranderingen plaatsvinden
elke dag en nacht weer en heeft de dementie/damnatie nog niet zodanig toegeslagen
dat ik helemaal niets meer
te melden heb.

En zijn
de pijntjes & klachten te dragen
omdat ik er verder niet over hoef te klagen:
Vaderdag schijnt het vandaag te zijn,
maar daar heb ik nog nooit wat aan gedaan
net zomin als aan wat voor andere feest- of herdenkingsdagen
dan ook?

Wat me onder
al dat dagelijks huishoudelijk gedoe
het meest blijft interesseren is eigenlijk gewoon vrij zakelijke
{boeiende, interessante, intrigerende, kleurrijke} informatie over de ontstaansgeschiedenis van mensen en gemeenschappen, mydibijbelverhaaltjes e.d.
in zover die nog steeds relevantie hebben voor mijn {"ONS"} eigen dagelijks bestaan:
opinies, meningen & beschrijvingen
van menselijke veranderingen.

Het is dus
in de grond van de mydizaak
ongeveer hetzelfde als al die andere tekeningetjes,
schetsjes en schilderijtjes van de afgelopen 'zestig' jaar:
kleuterschoolgedoe met prik~ & plakplaatjes, vormpjes en wat
kleurtjes van bloemetjes, huisjes, boompjes en beestjes, bootjes & kasteeltjes, vogeltjes
en wat er verder nog maar voorbij komt vliegen
aan oud & nieuw 'nieuws',
kleine ontdekkingen & 'grootse'
ervaringen
...

Ik kan ook niet veel anders meer doen
dan die zestig {600/6000} jaar 'terug~ & vooruitkijken' via het nu
en hier en wat ik verder tegenkom aan verzamelde aantekeningen, krabbels onderweg,
onkruid en al wat leeft tussen deze vier muren en rondom in de tuin:
overdrijvende wolkenvelden, zonnen en manen en de verschillen tussen dagen & nachten, hitte & kou, blije & kritische ervaringen tussen mydineus
en -lippen.

Ik probeer soms
grote en heldere lijnen neer te zetten,
maar meestal verlies ik me toch weer in de talloze
details en kleinigheden:
hoe voelde het als nog 'ongeborene',
baby, peuter, kleuter, kind, puber,
adolescent?

Ben ik eigenlijk ooit wel
'echt' volwassen geworden,
of worden sommigen of misschien wel 'iedereen' dat wel eigenlijk nooit,
en is elke mydi~entry weer opnieuw 'n verrassing:
ik weet nooit vantevoren
wat komt!

Het blijven gewoon
mijn 'eigen' standpunten
die zonder enige terughoudenheid worden opgekrabbeld en die amper worden gekorrigeerd,
nagekeken, aangepast en veranderd!

En 'gelovigen'
en/of 'ongelovigen {in wat danook}
uit wat voor hoeken of gaten dan ook
zouden zich helemaal niet hoeven te ergeren aan wat ik schrijf over
wat dan ook: ik bedoel 't niet kwaad of agressief, aanvallend of verdedigend,
maar het is wat ik
nu voel!

En niet veel meer dan dat?
Wat ouwe liedjes zo nu en dan,
sprookjes en mydiverhaaltjes opnieuw verteld!
Het zwalken & zwerven door tientallen landen, geestestoestanden,
psychedelicatessen en 'herver~
tellingen'.

Zolang er wijzigingen blijven optreden
in het ervaren van wat is/was en zal zijn
is het de moeite waard om er verslag van te blijven doen:
of me dat lukt kunnen anderen waarschijnlijk
beter 'beoordelen'
dan ikzelf.

Het is net
als met al die andere oorspronkelijke
mondelinge oervertellingen van miljoenen {?} jaren
& al die andere plaatsen, tijden, mensen van diverse leeftijden
en omstandigheden!
EERST
was er gebarentaal
en pas daarna de mimiek
en de 'taal' der lippen en geluiden.
En pas
DAARNA
leerden we ook nog enkele duizenden jaren geleden
om dat alles op te schrijven in beeld~ & letterschrift
tot op de mydidag
van vandaag?

Ik ben nu eenmaal gek
op die oeroude mydibijbelverhalen
omdat ze blijven weerspiegelen wat we allen nu ook nog elke dag weer
meemaken tussen geboorte en dood,
tussen ons komen en gaan,
verdwijnen
en weer opnieuw 'verschijnen':
in den beginne was er 't woord
{betekenis, waarschuwen, lachen, huilen}
en dat woord was bij 'g d',
onze onbekende geheime bondgenoot
op alle paden des levens
& des doods?

En we gingen
gewoon door met nieuwe theorietjes,
opklaringen, verdrietjes & sombere, blije, verlichtende
opmerkingen en gewaarwordingen,
zowel via de profeten als Yehosjoea, Qumran, Galilea,
Yeroesjalayiem
en al die andere neopolissen,
oude stoffige ruines, grotten, geniza's,
hersencelverbindingen,
psychedelici
of ontdekkers,
herzieners, aantekeningenmakers,
vernieuwers, uitbroeders en
geestelijke vruchten~
pap
...

Volledigheid
kan dus op deze manier
nooit en te nimmer worden bereikt.
Dat is juist het leuke ervan
juist omdat myDi een verslag is
van wat er onderweg
gebeurt?

Was je
vroeger afhankelijk
van minstens 'n rug~ & slaapzak,
van een fototoestel of een notitieboekje,
een bandopname~apparaat en grote koffers,
kasten en opbergplaatsen,
NU
kunnen
we alles meteen
opslaan/wissen/aanpassen
& herordenen als we er de tijd voor nemen
met pleziergeduld!


Ik klets maar door.
En om niet al te zeer uit de toon te vallen
bij de rest van onze geliefde mydiertjes zal ik ook maar zo nu en dan
blijven stoppen na een heel of half uurtje geknabbel en gebabbel!
't Schrijven van en naar Yeroesjalayiem
is meestal maar
EEN
keer per week en veel andere brieven schrijf ik nu dan ook tegenwoordig
niet meer.


Dat
was vroeger
wel anders in de tijd
van pen & papier, inkt &
postzegels
...


~*~

~@~
engel
knipoogcool!sneakyblozenhuilen
verliefdliefdesverdrietverliefd
17 jun 2007 - bewerkt op 03 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende