myDiBreinFestijn

SP over homoheterobio, vrije wil enzo. De 19e-eeuwse uitvinding van de homoseksuele en heteroseksuele mens (bei der Geburt) maakt dat oude veroordelingen van seksuele betrekkingen tussen mensen van hetzelfde geslacht moeten worden herzien. Sjapochapeau kende nog geen homo-seksuelen. Hij kende alleen maar het verschijnsel dat gehuwde (of huwbare: met de nadruk op 'huwbaar' & 'gehuwd', omdat in zijn Joodse ogen alle seksualiteit op voortplanting gericht moest zijn, anders deugde zij niet) mannen met mannen 'sliepen', en gehuwde (of huwbare) vrouwen met vrouwen. Ook vandaag de mydidag bestempelen vele christenen e.d. dit nog als promiscue (wan-)gedrag: monogamie geldt als 'christelijke norm',
ongeacht de geaardheid. Tijdens zijn studie aan de KUL kreeg Patrick Chatelion Counet als student in het cursusjaar 2007 een casus te beoor-delen betreffende het huwelijk van een biseksuele man, dat door de rechters van een niet nader te noemen kerkelijke rechtbank precies om de reden van biseksualiteit ongeldig was verklaard. De man had overspel gepleegd met een bevriende buurman, waarna zijn vrouw burgerlijk van hem gescheiden was; enige tijd later sloot de biseksuele man opnieuw een burgerlijk huwelijk met (opnieuw) een vrouw; zijn ex-vrouw vroeg de ongeldigheid van het kerkelijk huwelijk aan, hetgeen gehonoreerd werd, omdatvde man door zijn biseksualiteit 'de wezenlijk verplichtingen van het huwelijk niet op zich kon nemen'. Zou ik (PCC) als rechter in deze zaak zijn opgetreden, dan had ik besloten - (a) omdat overspel op zichzelf geen reden voor ongeldigheid is, en (b) omdat monogamie een opdracht is ook voor biseksuele mannen die ervoor gekozen hebben om met een vrouw te leven en kinderen te krijgen - dit huwelijk niet ongeldig te verklaren, althnas niet op grond van biseksualiteit. Het is niet gezegd dat mensen die biseksueel zijn (dat wil zeggen: ook op personen van hetbeigennscheepsvolk geslacht vallen) geen monogaam leven met hun partner kunnen leiden. De brieven van Paulos hebben het rooms-katholieke huwelijksrecht enkele bellangrijke principes geschonken. In de eerste plaats valt hierbij te denken aan zijn aanwijzingen over richting en doel van het huwelijk. Volgens het recht van de RKK van VOOR 1983 kende het r.k.-huwelijk slechts twee doelen (finis primarius & secundarius): (1) de procreatie, het voortbrengen van kinderen, en (2) het ordenen van de con-cupiscentia, de begeerte. Door de wijziging van de Codex in '83 ontstond een nieuw perspectief op het huwelijk. Het ordenen of beheersen van de begeerte verdween (wordt althans niet meer expliciet genoemd) & naast, zelfs nog VOOR 't voortbrengen van kinderen, verschijnt als wezen-lijk element van het huwelijk het bonum coniugum, het welzijn van de partners. De gemeenschap van het huwelijk is 'uit haar natuurlijke aard
(indole sua naturali) gericht op het welzijn van de echtgenoten (...) en op het voortbrengen van kinderen'. Bijna 20 eeuwen 'kerkelijkheid' heeft
dus blijkbaar duidelijk her en der op aarde zijn sporen achtergelaten tot op de mydidag van vandaag: we kijken i/d context van ons breinfestijn.